Ένα project και ένα θεατρικό εργαστήριο για την έννοια της εξορίας μέσα από μια διαφορετική προσέγγιση του σώματος

Από την/τον Βασίλης Νάτσιος | 12 Ιουλίου 2017

objecia-przemyslaw-blaszczak-nini-julia-bang

Το Κέντρο Έρευνας Παραστατικών Τεχνών,  ΆΫΛΑ,  με βάση τη νήσο Άνδρο, εστιασμένο στο χώρο του Θεάτρου, του Κινηματογράφου, της Μουσικής και του Χορού, υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση της ηθοποιού  Ειρήνης Δράκου και σε συνεργασία με τον Πολωνό ηθοποιό και σκηνοθέτη Przemysław Błaszczak, διοργανώνει εργαστήριο για μια «διαφορετική» προσέγγιση του σώματος στην Τέχνη, κατά την περίοδο 29 Αυγούστου έως 2 Σεπτεμβρίου 2017. Η δράση αυτή  λειτουργεί παράλληλα και ως  πρόσκληση στο ανοιχτό project «ISLAND of EXILE’/ LOVE DYSTOPIA (Part 1)».

ica06_makronisos

Η εξορία είναι χειρότερη από το θάνατο – λέει ο Ρωμαίος, όταν μαθαίνει ότι θα εξοριστεί από τη Βερόνα. Σε κατάσταση εξορίας είναι ο Άμλετ και η Ηλέκτρα, ως μαύρα πρόβατα της οικογένειά τους, και ολόκληρου του βασιλείου. Εξόριστοι μπορεί να θεωρηθούν από πάντα οι καλλιτέχνες, σαν το τρελό στην αυλή του βασιλιά, ζώντας πάντα στην περιφέρεια της κοινωνίας​, στα σύνορα της ανθρωπότητας. Ολόκληρη η ανθρωπότητα θα μπορούσε να θεωρηθεί σε μια εξορία από τον εαυτό της. Η εξορία είναι ο φόβος του σήμερα και είναι πραγματική για εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους που φθάνουν στις ακτές της Ευρώπης.

Λίγα λόγια για το εργαστήριο

Τα κοινωνικά πρότυπα, οι συμβάσεις, η εθιμοτυπία και οι κανόνες δημιουργούν ένα περιβάλλον που διαμορφώνει τη φυσικότητα μας και τη σχέση μας με το σώμα – δηλαδή την «άποψη για το σώμα μας». Ο τρόπος με τον οποίο περπατάμε, τρέχουμε, χορεύουμε, αγγίζουμε τον εαυτό μας και ο ένας τον άλλον είναι πολιτιστικά καθορισμένος, αλλά τόσο βαθιά ριζωμένος ώστε να ταυτιζόμαστε εύκολα με αυτό και να λέμε “αυτός είναι ο τρόπος που είμαι”. Δεν θυμόμαστε, ή φαίνεται σα να μην θυμόμαστε, ότι από τη γέννηση μας εκτιθέμεθα σε έντονη εκπαίδευση που ποτέ δεν τελειώνει και το ότι η συμπεριφορά μας είναι ένας τρόπος συμμόρφωσης με τους ισχύοντες κανόνες.

Σκοπός του εργαστηρίου είναι να μας κάνει να ξεχάσουμε το σώμα όπως το γνωρίζουμε και να μας κάνει να το ακούσουμε εδώ και τώρα, σε σχέση με τον εαυτό μας, τον περιβάλλοντα χώρο, τους συνεργάτες μας και την ομάδα. Με έμφαση στην ατομική και στην εξάσκηση με συνεργασία, θα ανακαλύψουμε νέους τρόπους αντίληψης, επικοινωνίας και αυτοσχεδιασμού που θα οδηγήσουν, σε μια δημιουργική διαδικασία, σε συνέργεια, συνδημιουργία και συνύπαρξη.

Το εργαστήριο απευθύνεται σε οποιονδήποτε από το χώρο των Παραστατικών Τεχνών (ηθοποιούς, χορευτές κ.α.) και σε ερμηνευτές που εμπλέκουν το σώμα στη δουλειά τους.

1896981_10203302190985874_1826673255_n

Για την ΑΫΛΑ

Σκοπός και όραμα της ΆΫΛΑ είναι η παραγωγή έρευνας στο ευρύτερο κομμάτι των παραστατικών τεχνών καθώς επίσης και η δημιουργία καλλιτεχνικού έργου μέσω της αλληλεπίδρασης καλλιτεχνών και ομάδων από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Ακόμα, στοχεύει στο συνδυασμό διαφόρων μορφών τέχνης από διαφορετικά πεδία καθώς και στην αλληλεπίδραση με τις τοπικές κοινωνίες και αστικά και μη περιβάλλοντα, στοχεύοντας ανάμεσα σ’ άλλα στην ανάδειξη και την ενθάρρυνση της σύγχρονης πολιτιστικής δημιουργίας.

Για τον Przemysław Błaszczak

Είναι ηθοποιός και συνεργάζεται με το Ινστιτούτο Grotowski από το 1995. Από το 1996 έως το 1999 συνεργάστηκε με τους Song of the Goat Theatre, όπου έπαιξε στο Dithyramb. Μεταξύ 2002 και 2003 δημιούργησε την σόλο παράσταση Ecco Homo. Από το 2004, είναι ηθοποιός με το Teatr ZAR, με επικεφαλή τον Jarosław Fret, και έδρα του θεάτρου, το Ινστιτούτο Grotowski. Ο Przemek έπαιξε στο Gospels of Childhood: Overture and Anhelli: The Calling. Πρόσφατα συμμετείχε στη δημιουργία της νέας παράστασης του Teatr ZAR, Armine, Sister. Το 2012 έπαιξε στην πρεμιέρα του Mauser του Heiner Müller σε σκηνοθεσία Θεόδωρου Τερζόπουλου. Από το 2012 μέχρι σήμερα μελετά τη μέθοδο του Θεόδωρου Τερζοπούλου υπό την εποπτεία του και του Σάββα Στρούμπου.

Το 2015 συμμετείχε μαζί με την Αλεξάνδρα Καζάζου στην παράσταση Κασσάνδρα σε σκηνοθεσία Ιούς Βουλγαράκη.

Μαζί με τον Maite Tarazona, από το Μπιλμπάο της Ισπανίας, δημιούργησαν το έργο Flores en las Cunetas (Side Road Flowers), που ολοκληρώθηκε με την πρεμιέρα της παράστασης με τον ίδιο τίτλο, σε σκηνοθεσία Przemysław Błaszczak. Το project αυτό συνεχίζεται και είναι αφιερωμένο στα θύματα του ισπανικού εμφύλιου πολέμου από τις αρχές του 20ου αιώνα.

Μαζί με τη Nini Julia Bang από τη Δανία, δημιούργησαν την πλατφόρμα εργαστηρίων Embraces. Dilouges trough voice and body.

Έχει διδάξει σε πολλά μέρη στην Πολωνία όπως το  Grotowski Institute στο Βρότσλαβ, στο Kana Theatre  Szczecin, στο Festival Circulations στο Βρότσλαβ, στο Πανεπιστήμιο της Πόζναν MCK Bydgoszcz, στο Πανεπιστήμιο του Opole, στην Ακαδημία Θεάτρου στο Βρότσλαβ κ.α. Στο εξωτερικό επίσης αναφέρουμε ενδεικτικά : Site de pratiques théâtrales Lavauzelle  στη Γαλλία, Collectif L’Impulsion στη Μασαλία της Γαλλίας, Micadanses Παρίσι, Francja;  Pontigny Francja, Teatro de la  Abadia Madryt στην Ισπανία, Residui Teatro Madryt στην Ισπανία, Goldsmith University of London, στην Αγγλία, Rose Bruford College of Theatre & Performance στο Λονδινο Αγγλία,  Oslo National Academy of Arts, κ.α.

Από το 2005, ο Przemysław έχει μελετήσει την Ιαπωνική πολεμική τέχνη του Αϊκίντο υπό τον Sensei Piotr Masztalerz (5ο νταν). Το 2011 σπούδασε κάτω από την Juba Nour Shihan (6ος Dan) στην Baja California στο Μεξικό.

Στην παρούσα φάση εκπαιδεύεται για να γίνει καθηγητής Αϊκίντο. Το 2005 πήγε στην Ιαπωνία, προσκεκλημένος από τον Toshi Tushitori, όπου ασκεί το shintaido, ένα ιαπωνικό σύστημα που ενσωματώνει φωνή και σώμα μέσω εξάσκησης και βασίζεται στο παραδοσιακό ιαπωνικό καράτε. Καθοδηγεί επίσης το Two Paths Studio, το οποίο λειτουργεί ως μέρος του ερευνητικού προγράμματος Body Constitution του Ινστιτούτου Grotowski.

Πληροφορίες για το εργαστήριο & δηλώσεις συμμετοχής:

Ειρήνη Δράκου

  1. 6931 15 97 89
  2. ailaislands@gmail.com

Στα Ελληνικά : https://goo.gl/s1RDu4

In English: https://goo.gl/qTY5S6

Βασίλης Νάτσιος

Βασίλης Νάτσιος

"Ό,τι βλέπεις είναι αληθινό, ό,τι ακούς μπορεί να μην είναι"

...Γεννήθηκα στα μεγάλα κινηματογραφικά στούντιο και μεγάλωσα σε θεατρικές σκηνές και στα τηλεοπτικά πλατό. Από μικρός έκανα παρέα με όλες τις προσωπικότητες του πολιτισμού μας. Μαζί με τους δικούς μου ανθρώπους, με στηρίζουν συνεχώς, κυρίως με το έργο τους. Ωραία ιστορία, έτσι; Κρίμα που δεν είναι αληθινή! Πάντα μου άρεσε αυτή η εκδοχή. Χρειάζεται ένας μύθος να συντηρεί την πραγματικότητα. Οι δικοί μου μύθοι είναι έγχρωμοι, σινεμασκόπ και εξώφυλλο. Και συνεχίζουν να ζουν στο cosmopoliti…

ΣΧΟΛΙΑ

Your email address will not be published. Required fields are marked *