Η Κωνσταντίνα Νικολαϊδη από το Α ως το Ω: ” a priori…”

Από την/τον Vasilis Papavasiliou | 18 Απριλίου 2017

synedeuxi_nikolaidi

Την είχα πρωτογνωρίσει, όταν πήγα να δω στο θέατρο Αλκμήνη, το έργο του Jerome Bixby  «The man from Earth» και τελειώνοντας η παράσταση είπα: «Αυτό το χαμογελαστό κορίτσι με τα σπινθηροβόλα μάτια, έχει χάρισμα, θα προχωρήσει, θα δώσει πράγματα και θα καταξιωθεί». Και δεν διαψεύστηκα! Αν και δεν έχω παρακολουθήσει όλα τα έργα που σκηνοθέτησε, διαπίστωσα ότι η φέρελπις και ταλαντούχα Κωνσταντίνα Νικολαΐδη ανέβαζε τον πήχη ολοένα και πιο ψηλά κάθε χρόνο. Το εμβληματικό έργο του Reginald Rose «Οι δώδεκα ένορκοι», που σκηνοθέτησε με μεγάλη μαεστρία, την δικαίωσε απόλυτα! Κατάλαβα ότι έχει μέλλον… Εκείνο που μου αρέσει ιδιαίτερα στα σκηνοθετικά της εγχειρήματα είναι ότι δεν «πειράζει» τα έργα αλλά τα σκηνοθετεί με βάση το ύφος, τη γραφή, τον χρόνο και τον τόπο που τα προσδιορίζει ο εκάστοτε συγγραφέας. Γι’ αυτό και «Οι δώδεκα ένορκοι» γνώρισαν αυτήν την τεράστια επιτυχία, έρχονται ξανά στη Θεσσαλονίκη στο Εγνατία και ξεκινούν στις 19 Απριλίου, ενώ μαθαίνω ότι θα συνεχίσουν ακάθεκτοι για τέταρτη σεζόν! Δείτε αυτό το δικαστικό δράμα με στοιχεία σασπένς και γνωρίστε από το Α ως το Ω την ηθική αυτουργό της επιτυχίας του, την Κωνσταντίνα Νικολαϊδη.

Αδικία: Την απεχθάνομαι. Όταν βλέπω μπροστά μου κάποιον να αδικείται δεν μπορώ να μην επέμβω, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει κίνδυνο ή ρήξη με αυτόν που αδικεί. Βέβαια, με τέτοιους ανθρώπους δεν με ενδιαφέρει κανενός είδους σχέση.

Βιβλιογραφία: Ποίηση και βιβλία ή αποσπάσματα φιλοσοφικού περιεχομένου κατά βάση. Λιγότερο θεατρικά έργα. Δυστυχώς, τα περισσότερα θεατρικά κείμενα δεν αξίζουν τον χρόνο που απαιτούν.

Γενική δοκιμή: Υπέροχα! Σίγουρα υπάρχει λίγο άγχος, αλλά προσπαθώ η παράσταση να είναι έτοιμη πριν από τη generale, ώστε ο ηθοποιός να κάνει ένα πέρασμα και να πάει να ξεκουραστεί και να προετοιμαστεί για την πρεμιέρα. Γενικώς δεν μου αρέσει να ασκώ ή να μου ασκείται όποιου είδους πίεση, οπότε προσπαθώ τα deadlines να μην θέτονται τελευταία στιγμή.

Δικαιοσύνη: Ισχυρός υπερασπιστής της.

Εγωισμός: Ίσως ο μεγαλύτερος εχθρός της ψυχής.

Ζοφερή πραγματικότητα: Δεν είναι καθόλου ζοφερή. Έχει κάποιες φορές τα κάτω της, αλλά η ζωή και η ύπαρξη είναι πάντα φωτεινές. Κι αν τις βλέπει κανείς έτσι, τότε η πραγματικότητα είναι κι αυτή φωτεινή.

Ηθοποιοί: Όμορφοι άνθρωποι, όμορφες συνεργασίες και στιγμές, όταν δεν κολλάνε το μικρόβιο της ματαιοδοξίας.

Θέατρο: Δημιουργία, συνεργασία, αλτρουισμός.

Ιδεολογία: Αυτό που σου καθορίζει τη ζωή, την ύπαρξη και την αντίληψη της πραγματικότητας.

Maraboo_OnlyLove_Konstantina_Nikolaidi01

Κωνσταντίνα Νικολαΐδη: a priori…

Μοναξιά: Είτε κατ’ επιλογή είτε όχι, είναι καλή αλλά με μέτρο. Σίγουρα χρειάζεται κάποιες φορές, αλλά ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον και κατά βάση μέσα από την επικοινωνία και την επαφή με τους άλλους εξελίσσεται, σκέφτεται και αισθάνεται.

Νατουραλισμός: Μου αρέσει και τον χρησιμοποιώ στις σκηνοθεσίες μου, ως ένα βαθμό όμως. Δεν αφήνω, στο βωμό του νατουραλισμού, να θυσιαστεί το μήνυμα που θέλω εγώ να δώσω στον θεατή.

Ξένο ρεπερτόριο: Γενικά ότι πέσει στα χέρια μου. Βιβλία, ταινίες, ποιήματα. Δεν με ενδιαφέρει τόσο ποιος, που και πότε, όσο το τι.

all

Οι δώδεκα ένορκοι: Αγαπημένη δουλειά όπως όλες. Τέσσερα χρόνια μετά, χαίρομαι που επέλεξα να σκηνοθετήσω αυτό το έργο και ο χρόνος δείχνει ότι ήταν σωστή επιλογή. Όχι τόσο λόγω επιτυχίας της παράστασης, που είναι φυσικά όμορφο και χαιρόμαστε όλοι γι’ αυτό, αλλά λόγω των όμορφων συνεργασιών με ηθοποιούς και συντελεστές τους οποίους ευχαριστώ, του καλλιτεχνικού αποτελέσματος και της αίσθησης που παίρνουμε ότι κάθε βράδυ, τρία χρόνια τώρα ,κάνουμε τους θεατές να βγαίνουν από το θέατρο καλύτεροι άνθρωποι για τους ίδιους και τους γύρω τους.

Πειραματισμοί (σκηνοθετικοί): Αρκετοί, αλλά μόνο προς υποστήριξη και ανάδειξη του κειμένου. Όταν γίνονται, από σκηνοθέτες Έλληνες και μη, για εντυπωσιασμό της μάζας προς χάριν μιας ψευτοκουλτούρας πατώντας πάνω στο κείμενο το οποίο κραυγάζει όπως και ο συγγραφέας του, τότε με εξοργίζουν.

Ρατσισμός: Ο Reginald Rose στους 12 ενόρκους θίγει τη μάστιγα ξεκάθαρα, η όποια δυστυχώς βλέπουμε ότι ακόμη καλά κρατεί.

Σκηνοθεσία: Μου αρέσει πολύ! Μου αρέσει όλη η διαδικασία δημιουργίας μιας παράστασης, η οποία μετατρέπεται σιγά-σιγά σε ένα δώρο για θεατές και συντελεστές.

Τιμιότητα: Γοητευτική και σχεδόν δυσεύρετη δυστυχώς.

Ύπαρξη: Άκρως σημαντική, αλλά όπως την πάρει κανείς.

Φαντασία: Οργιάζει σε όλους.

Χρεοκοπία: Αναζήτηση βαθύτερων αιτιών της κρίσης, ώστε μην οδηγηθούμε εκεί ως χώρα αλλά και γενικότερα.

Ψυχοθεραπεία: Για μένα, η φύση.

Ωραίο φινάλε: Αγάπη.

Vasilis Papavasiliou

Vasilis Papavasiliou

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη, την οποία δεν αποχωρίζομαι ποτέ. Αγαπώ με πάθος το θέατρο (γι'αυτό θα μπορούσα να γίνω ηθοποιός ή σκηνοθέτης) καθώς επίσης και τον κινηματογράφο. Εκτιμώ την ευγένεια, την ειλικρίνεια και τους καλούς τρόπους συμπεριφοράς στους ανθρώπους και με ενοχλεί το ψέμα, η αχαριστία, η αγνωμοσύνη και το ''δήθεν'' στις κοινωνικές συναναστροφές. Κάποτε έκανα εύκολα φιλίες, αλλά μετά από πολλές απογοητεύσεις, τις επιλέγω με περισσότερη αυστηρότητα.

ΣΧΟΛΙΑ

Your email address will not be published. Required fields are marked *