Η Λυδία Φωτοπούλου από το Α ως το Ω: “Αγαπώ να παίζω …αγαπώ τις παραστάσεις”

Από την/τον Vasilis Papavasiliou | 10 Οκτωβρίου 2016

photo_fotopoyloy1

Είναι μία από τις εκλεκτές , με καλλιτεχνική αξία και ποιότητα ηθοποιούς που διαθέτει το θέατρο, στο οποίο είναι αφιερωμένη ψυχή τε και σώματι. Έχει ενσαρκώσει πολλούς και σημαντικούς ρόλους του παγκοσμίου αλλά και ελληνικού ρεπερτορίου και έχει συνεργαστεί με σπουδαίους σκηνοθέτες Έλληνες και ξένους. Χάρις στα εκφραστικά της μέσα, τη στόφα, τη σκηνική της άνεση και καταλυτική παρουσία στο σανίδι, την εσωτερικότητά της – μπορεί να υποδύεται με μεγάλη ευκολία και κόντρα ρόλους – η αισθαντική και αιθέρια Λυδία Φωτοπούλου συγκαταλέγεται μεταξύ των πρώτων στις επιλογές των σκηνοθετών στα τεράστια έργα του δραματολογίου. Η ίδια μέσα από τις ερμηνείες της τους έχει «σφραγίσει» ανεξίτηλα αφήνοντας το ιδιαίτερο αποτύπωμά της , εισπράττοντας τον αμέριστο θαυμασμό κοινού και κριτικών κάθε φορά που ανεβαίνει στη σκηνή.

Ύστερα από απουσία πολλών ετών, επιστρέφει στα «πάτρια εδάφη» – συγκεκριμένα στο Κ.Β.Θ.Ε., όπου εκεί τελείωσε τη Δραματική Σχολή και έπαιξε τους πρώτους πρωταγωνιστικούς της ρόλους γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία – για να ερμηνεύσει έναν διαχρονικό συγγραφέα και ένα από τα σπουδαιότερα έργα του το «Μάνα κουράγιο και τα παιδιά της» σε σκηνοθεσία του ικανότατου Σέρβου σκηνοθέτη Νικίτα Μιλιβόγιεβιτς, που ανεβαίνει στις 21 Οκτωβρίου στο Θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Μία παράσταση την οποία περιμένουμε όλοι οι Θεσσαλονικείς – και όχι μόνο – με μεγάλο ενδιαφέρον και ανυπομονησία.

photo_fotopoyloy4

Αλληλεγγύη: «Ζούμε σε μία εποχή που την χρειαζόμαστε πάνω από όλα αλλά παράλληλα ζούμε σε μία εποχή που έχει μια σκληρότητα, γι’ αυτό τη συναντάμε σπάνια …»
Βιβλιογραφία: «Για τον Μπρεχτ έχουν γραφτεί απίστευτα πράγματα, φοβερές αναλύσεις, και όσο ανατρέχεις σε αυτά που έχουν γραφτεί χάνεις τον μπούσουλα, και πρέπει να ξαναρχίσεις διαβάζοντας το ίδιο έργο.»
Γενική δοκιμή: «Εκνευρισμός και αναμονή …»
Δραματουργία: «Ένα μεγάλο ταλέντο να δημιουργήσεις ζωή, πραγματικότητα και όνειρο.»
Ευαισθησία: «Με την ευαισθησία καμιά φορά κινδυνεύεις να αποκτήσεις μια αυτάρεσκη στάση απέναντι στα πράγματα και όσο μεγαλώνω προτιμώ τη συναίσθηση.»
Ζωή: «Ένα σπουδαίο και καθόλου αυτονόητο αγαθό…»
Ήθος: «Είναι σαν μια προσωπική συνδιαλλαγή με τον πολιτισμό. Αισθάνομαι ότι όλοι πρέπει να αναζητούμε αυτή τη συνδιαλλαγή στην καθημερινότητά μας. Ένας δρόμος που πρέπει να τον βαδίζουμε κάθε μέρα.»

photo_fotopoyloy3
Θέατρο: «Η παγίδα που μέσα της θα πιαστεί η συνείδηση του βασιλιά, όπως λέει ο Σαίξπηρ στον Άμλετ.»
Ιδεώδη: «Έχει περάσει η εποχή που ο άνθρωπος τα δημιούργησε. Τώρα έχουμε φτάσει, εδώ και πολύ καιρό, στην καταπάτησή τους και είμαστε εν αναμονή ενός επαναπροσδιορισμού τους.»
Καλλιέργεια: «Θα ήταν ωραίο να μάθουμε από μικρά παιδιά την έννοια της καλλιέργειας η οποία μπορεί να ξεκινά από τα σποράκια μέσα σε μια γλάστρα για να μπορούμε να επεκταθούμε αργότερα στην καλλιέργεια όλων των καλών πραγμάτων που διαθέτουμε. Όλα τα πράγματα χρειάζονται φροντίδα για να ανθίσουν.»
Λυδία Φωτοπούλου: «Η γιαγιά μου λεγόταν Ευπραξία και η μαμά μου έψαχνε απεγνωσμένα να βρει ένα ωραίο όνομα και βρήκε το Λυδία που νομίζω ότι είναι … Το Φωτοπούλου το πήρα από τον μπαμπά μου που ξεκίνησε τη ζωή του από την Καλαμάτα.»
Μάνα Κουράγιο – Μπέρτολτ Μπρεχτ: «Αυτός ο ρόλος ήταν μία αφορμή να γυρίσω στην πόλη που μεγάλωσα μετά από τόσο καιρό και στο θέατρο μέσω του οποίου έγινα ηθοποιός, αλλά παράλληλα είναι και ένας σπουδαίος ρόλος. Ο Μπρεχτ είναι ένας μεγάλος συγγραφέας! Θέλησε να δημιουργήσει ένα νέο είδος ηθοποιού, αλλά και ένα νέο είδος θεατή. Τον θεατή που μέσα από τα έργα του θα μπορεί να κρίνει και, ίσως, και να αλλάζει τη ζωή …»
Νικίτα Μιλιβόγιεβιτς: «Με τον Νικίτα είναι η τέταρτη φορά που δουλεύουμε (και η τρίτη στη Θεσσαλονίκη) και είναι από τους αγαπημένους μου σκηνοθέτες, πάντα με ιδέες που με ενεργοποιούν πολύ στην υποκριτική διαδικασία»
Ξένοι συγγραφείς: «Συνάντησα πολλούς! Είναι μια ολόκληρη περιουσία στη βαλίτσα του ηθοποιού.»
Ονειροφαντασία: «Όταν ήμουν μικρή και νέα, πολλές φορές ένιωθα ότι ζούσα μεταξύ ονείρου και φαντασίας. Είναι, όμως, κάτι που χάνεται σιγά-σιγά, όσο μεγαλώνει κανείς, χωρίς απαραίτητα αυτό να είναι κακό.»

photo_fotopoyloy2
Παράσταση: «Αγαπώ να παίζω. Αγαπώ τις παραστάσεις. Και, όταν η μέρα είναι τέτοια που η παράσταση πάει καλά για τρεις – τέσσερις ώρες αυτό έχει ένα εξαιρετικό, σχεδόν σωματικό, αντίκτυπο. Είναι σαν να γίνεται κανείς νεότερος …»
Ρόλοι: «Υπήρξα τυχερή στο να συναντήσω πάρα πολλούς στο δρόμο μου. Δεν ξέρω πόσο τους έδωσα εγώ, αλλά πήρα πάρα πολλά από αυτούς.»
Σκηνοθέτες: «Πιστεύω στο ρόλο του σκηνοθέτη. Ο σκηνοθέτης είναι αυτός που μπορεί να οδηγήσει και τον ηθοποιό και το έργο στην ολοκλήρωσή του.»
Ταλέντο: «Είναι ένα δώρο που φέρεις από τη γέννησή σου. Θα ήθελα πάρα πολύ να ήμουν βιολονίστα αλλά δεν είχα αυτήν την κλίση. Είναι μια κλίση του μυαλού, μια κλίση δώρο, μια κλίση στο DNA. Από εκεί και πέρα χρειάζεται εξέλιξη και δουλειά.
Υστεροφημία: «Δεν με απασχόλησε ποτέ, με την έννοια ότι προτιμώ να κάνει κάτι στο παρόν κάποιος που να μένει, που να είναι χρήσιμο.»
Φινάλε: «Ως άνθρωπος φοβόμουν γιατί ποτέ δεν ήξερα το τέλος μας ιστορίας. Στο θέατρο έπαψα σιγά-σιγά να φοβάμαι γιατί πάντα είχα να κάνω με ιστορίες όπου ήξερα το τέλος. Έτσι ονειρεύομαι ένα φινάλε, λίγο πιο θεατρικό, για να μην με ξαναπιάσει φόβος.»
Χειμερινά σχέδια: «Θα παίξω, στη δεύτερη σαιζόν, στην «Οπερέτα» του Μπρόγκοβιτς, σε σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου.»
Ψυχή: «Μια ευκαιρία με αυτή την λέξη να θυμηθώ τον Ανδρέα Βουτσινά και το «Καλοκαίρι και Καταχνιά», όπου η Άλμα έλεγε ότι το όνομα της σημαίνει ψυχή.»
Ώρα: «Πολλές φορές μου φαίνεται ότι δεν μου φτάνουν οι ώρες μέσα στην ημέρα. Η ώρα που αγαπώ πιο πολύ είναι το δειλινό, που χάνεται η μέρα και δεν έχει αρχίσει η νύχτα, που ενώνονται η θάλασσα και ο ουρανός …. Α! είναι ώρα να πάω για πρόβα! (Γέλια)

Vasilis Papavasiliou

Vasilis Papavasiliou

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη, την οποία δεν αποχωρίζομαι ποτέ. Αγαπώ με πάθος το θέατρο (γι'αυτό θα μπορούσα να γίνω ηθοποιός ή σκηνοθέτης) καθώς επίσης και τον κινηματογράφο. Εκτιμώ την ευγένεια, την ειλικρίνεια και τους καλούς τρόπους συμπεριφοράς στους ανθρώπους και με ενοχλεί το ψέμα, η αχαριστία, η αγνωμοσύνη και το ''δήθεν'' στις κοινωνικές συναναστροφές. Κάποτε έκανα εύκολα φιλίες, αλλά μετά από πολλές απογοητεύσεις, τις επιλέγω με περισσότερη αυστηρότητα.

ΣΧΟΛΙΑ

Your email address will not be published. Required fields are marked *