Σoκ από τον “πάτο” του Σπίλμπεργκ στα ταμεία. Τι λέει αυτό για τους Έλληνες ως θεατές;

Από την/τον Taz: Το Μαύρο Πρόβατο του cosmopoliti | 12 Απριλίου 2018

share3.jpg

Ο ΤΑΖ αναρωτιέται γιατί Το “Ready Player One», πιο θεαματική, πανάκριβη και παιδήλικη δουλειά του Σπιλμπ εδώ και χρόνια, δεν κατάφερε να βρει το κοινό που της αξίζει.

Πρόκειται για ένα απίστευτο οπτικά ταξίδι που ενώνει το χάιτεκ σήμερα με τα 80’s και την εποχή των Atari που βάζαμε την κασέτα και παίζαμε ηλεκτρονικά παιχνίδια στην τηλεόραση. Από το Tron στο Matrix, τη «Λάμψη» του Κιούμπρικ, το «Αlien” και το «Επιστροφή στο μέλλον», το φιλμ είναι γεμάτο τόσες αναφορές pop κουλτούρας, που σου σπάει τον εγκέφαλο. Ο Γκοντζίλα, ο Κινγκ Κονγκ, το «Πυρετός το Σαββατόβραδο», ο κύβος του Ρούμπικ, το Final Fantasy όσον αφορά τη μετατροπή του σινεμά σε ένα ψηφιακό χώρο απεριορίστων δυνατοτήτων. Κι όλα αυτά με μια υπόθεση στην οποία οι κάτοικοι όχι και μιας τόσο υγιούς πραγματικότητας στην ουσία έχουν γίνει πρεζάκια ενός κόσμου εναλλακτικής μη πραγματικότητας, του Oasis, που έχει μέσα του από καζίνο μέχρι μπουρδέλα, ιπτάμενους χορευτές και πολεμοχαρείς φυλές σκοτεινών κόσμων, τον οποίο και βιώνουν μέσω του avatar που επιλέγουν. Μπορεί δηλαδή να είσαι 11χρονο σκασμένο, και σε αυτόν τον κόσμο να μεταμορφώνεσαι σε σούπερ νίντζα.  Δεν μιλάω καν για το soundtrack που έχει μέσα Duran Duran, Blondie, Prince, Van Halen, A-Ha, New Order, Tears for Fears, Bruce Springsteen, Twisted Sister, Joan Jett, The Bee Gees και δεν ξέρω ‘γω τι άλλο.

Ένας πραγματικός και ακραία απολαυστικός φόρος τιμής στις πιο όμορφες αναμνήσεις μας, ανάμεσα στις επιταγές ενός blockbuster και τη σοφιστικέ παιδική χαρά ενός μεγάλου σκηνοθέτη σε ντελίριο αδρεναλίνης. Το είδα τρεις φορές και τις τρεις σε κανονικές και όχι δημοσιογραφικές προβολές, παρέα με θεατές. Κι ενώ τα αστεία και οι αναφορές στην pop κουλτούρα ερχόντουσαν το ένα μετά το άλλο, ο κόσμος μουγκός και αμήχανος. Τι συνέβη ρε παιδιά; Τόσο πολύ γέρασα που η νέα γενιά δεν γνωρίζει τίποτα από όλα αυτά; Αν ισχύει αυτό, γιατί τότε όποτε πάω στα μπαρ, σε οποιοδήποτε μπαρ, από γκεάδικο μέχρι χαρντροκάδικο, οι dj παίζουν συνέχεια τραγούδια εκείνης της εποχής, εφόσον το κοινό ενθουσιάζεται και αγνοούν σχεδόν οτιδήποτε καινούργιο βγαίνει, αφού που να το δεις το καινούργιο όταν πια δεν υπάρχουν δισκάδικα και από το pc σου κατεβάζεις 5000 κομμάτια από τα οποία ζήτημα είναι αν θα ακούσεις τα 50; Το συμπέρασμά μου, είναι ότι τελικά, σαν λαός, η pop κουλτούρα μας, είναι το Ρετιρέ του Δαλιανίδη και ποτέ δεν συντονιστήκαμε με τη διεθνή κοινότητα. Για άλλη μια φορά εγκλωβισμένοι στον δικό μας μικρόκοσμο. Γνωρίζουμε τις μελωδίες, μας ανεβάζουν χορευτικά στο club αλλά από κει και πέρα κανένα πάθος, επιθυμία να μάθουμε περισσότερα, να ταυτιστούμε, να ιδρώσουμε. Είναι μια πολύ πονεμένη παραδοχή αλλά αρχίζω να πιστεύω ότι για την πλειοψηφία των Ελλήνων πιτσιρικάδων, ακόμα κι ο Ντέιβιντ Μπάουι, ήταν απλά ένας γέρος που πέθανε.

H μνήμη χάνεται κι αυτό είναι που με φοβίζει καθιστώντας την παρελθοντική pop κουλτούρα εποχιακή μόδα με τα πιτσιρίκια να έχουν αναφορές μόνο στο σουξέ  – σκυλάδικο. Και όχι μόνο τα πιτσιρίκια γιατί στην τελική παιδιά είναι, με ότι θέλουν παίζουν, αλλά ακόμα και 40άρηδες που το μόνο που θυμούνται από την εφηβεία τους είναι το «Δεν πάω Μέγαρο, θα μείνω με τον παίδαρο». Όπως και στις ειδήσεις που αναπαράγουμε, έτσι κι εδώ είμαστε πάλι εγκλωβισμένοι σε ένα αλλούτερο σύμπαν, στο οποίο δεν υπήρξε κανένα κίνημα μουσικής ή μόδας από το εξωτερικό (θέλουμε να είμαστε και Ευρώπη ε;) Τι κουβέντα να πιάσω με αυτούς όταν το αποτέλεσμα, είναι μια  παγερή απομόνωση; Μετά από δύο εβδομάδες προβολής το «Ready Player One» μόλις που ξεπέρασε τα 30.000 εισιτήρια στην Ελλάδα σε έναν τεράστιο αριθμό αιθουσών. Ο τύπος έχει ξεπατικώσει μέσα στην τρέλα του μια από τις πιο θρυλικές σκηνές της αριστουργηματικής «Λάμψης» του Κιούμπρικ. Τι άλλο να πεις μετά από αυτό; Ξέρω ‘γω, μάλλον τίποτα. Αρκεί να αναρωτηθείς τι τελικά καταναλώνεις ως ψυχαγωγία, και για ποιο λόγο όλη σου η ζωή είναι γεμάτη ευκολάκια και η διασκέδαση σου χανούμ μπουρέκ. Το «Ready Player One» είναι με διαφορά μια από τις πιο απολαυστικές ταινίες της χρονιάς, τεχνολογικά ένα θαύμα και σκηνοθετικά ένας άθλος.

******Για μηνύσεις και απλήρωτα δάνεια, στείλτε μήνυμα στο terra_gelida@hotmail.com. Για μαύρες ορχιδέες, δέχομαι παραγγελίες στο www.facebook.com/tazthebuzz

Taz: Το Μαύρο Πρόβατο του cosmopoliti

Taz: Το Μαύρο Πρόβατο του cosmopoliti

Μικρός ήθελε να γίνει καραγκιοζοπαίχτης και πορνοστάρ. Αγαπημένη του ταινία είναι «Η Υπολοχαγός Νατάσσα» γιατί πάντα κλαίει εκεί που η Αλίκη βρίσκει το παιδί της και ξεμουγκεύει. Στα σινεμά τον έβαζαν πάντα τσάμπα γιατί χάζευε με τις ώρες τις φωτογραφίες από έξω και τον λυπόντουσαν για φτωχό. Τότε αποφάσισε ότι η ζωή είναι σινεμά. Από τα media πέρασε μια μέρα τυχαία σαν ντελιβεράς με καφέδες, αλλά τον έκαναν συντάκτη για λόγους που σύντομα θα διδάσκονται ως παράδειγμα προς αποφυγή σε όλα τα πανεπιστημιακά τμήματα των media.

ΣΧΟΛΙΑ

Your email address will not be published. Required fields are marked *