ΤΩΡΑ |
Ο βαθμός δυσκολίας αυξάνεται, όταν πρέπει να γράψω κάτι καινούργιο για την κυρία του θεάτρου μας Φιλαρέτη Κομνηνού. Γιατί είναι σε όλους γνωστό πόσο σπουδαία ηθοποιός είναι, τι τεράστια υποκριτική γκάμα και εκφραστικά μέσα διαθέτει, πόσα πολλά ρεσιτάλ ηθοποιίας έχει δώσει – και εξακολουθεί να δίνει – πόσους μεγάλους και σημαντικούς ρόλους έχει ερμηνεύσει, τι τέλεια άρθρωση, χροιά φωνής και κίνηση έχει! Είναι από τις χαρισματικές εκείνες Ηθοποιούς που μόλις βγουν στη σκηνή, εξαιτίας του «ειδικού βάρους» τους, κυριαρχούν στο σανίδι και το υποτάσσουν με την εμβληματική παρουσία τους, την υποκριτική τους δεινότητα, το κύρος, αλλά και τη γοητεία που ασκούν τόσο κατά τη διάρκεια της παράστασης όσο και στην προσωπική τους ζωή. Η καινούργια πληροφορία είναι – αν και η παράσταση «σκίζει» και έχει πλέον μαθευτεί – ότι φέτος συνεργάζεται με έναν επίσης σπουδαίο ηθοποιό, τον Δημήτρη Καταλειφό, στο αριστουργηματικό έργο του Αυγούστου Στρίντμπεργκ «Ο χορός του θανάτου» που παίζεται με μεγάλη επιτυχία στο θέατρο Εμπορικόν. Μια μαγική παράσταση που δεν πρέπει να χάσετε γιατί τέτοιες συνεργασίες – δεν μπορώ να μην αναφέρω και την Ελένη Σκότη – πραγματοποιούνται πολύ δύσκολα. Θα ήθελα, όμως, να πω και δύο λόγια για τον άνθρωπο Φιλαρέτη Κομνηνού. Δεν είναι μόνο μία εξαιρετική κυρία της ελληνικής σκηνής, αλλά και μία κυρία στην προσωπική της ζωή, με ήθος, αξιοπρέπεια, παιδεία, έντονη προσωπικότητα, τρόπους του φέρεσθαι και συμπεριφέρεσθαι, άκρως ευγενική και αριστοκρατική. Με πολλές περγαμηνές σπουδών, είναι καθηγήτρια στο Τμήμα Θεάτρου του Α.Π.Θ. και πρόσφατα μέλος του Δ.Σ. του Κ.Θ.Β.Ε., στο θέατρο όπου «έδρεψε δάφνες» από τα πρώτα κιόλας βήματα της μεστής και ουσιαστικής καλλιτεχνικής της πορείας. Κοσμεί επάξια την θεατρική ελληνική σκηνή!
Έχω την εντύπωση ότι τα τελευταία χρόνια επιδιώκεις καλές συνεργασίες, αφήνοντας τους ρόλους σε δεύτερη μοίρα. Ισχύει αυτό;
Ναι είναι αλήθεια ότι μ` ενδιαφέρουν περισσότερο οι συναντήσεις με ταλαντούχους και έξυπνους συνεργάτες παρά οι ρόλοι γι’ αυτό και έχω παίξει και μη πρωταγωνιστικούς ρόλους τον τελευταίο καιρό. Πέρσι π.χ. στο θέατρο Πόρτα, στο «ΛΙΛΙΟΜ» χάρηκα πιο πολύ την ομαδική δουλειά με τους συναδέλφους και τον Θωμά Μοσχόπουλο και όταν είπα το «ναι» στην πρόταση δεν διάβασα καν το ρόλο. Οι συναντήσεις με καινούργιους, διαφορετικούς ανθρώπους σε ενεργοποιούν, σε αναγκάζουν καμιά φορά να αμφισβητήσεις κάποια σταθερά δεδομένα. Ένα συνεχόμενο ταξίδι είναι το θέατρο. Καμιά φορά, βέβαια θα ήθελα να αράξω κάπου για καιρό γιατί και όλες αυτές οι συναντήσεις έχουν το ρίσκο τους και για να κατακτηθεί η εμπιστοσύνη χρειάζεται δουλειά και κόπο..
Πώς ήταν η συνεργασία σου με τον Δημήτρη Καταλειφό και την Ελένη Σκότη;
Στη συγκεκριμένη συνάντηση, το ομολογώ, πέρα από την επιθυμία συνεργασίας υπήρχε και η ανάγκη να ερμηνεύσω ένα σπουδαίο, δύσκολο, σχεδόν δαιδαλώδη ρόλο. Πεθύμησα μια ερμηνεία ψυχολογικού θεάτρου.
Τον Στρίντμπεργκ και το «Χορό του θανάτου», ποιος τον επέλεξε;
Εγώ το πρότεινα στον Δημήτρη στις συζητήσεις που είχαμε για την προοπτική μιας συνεργασίας μας. Το ξαναδιάβασε και όπως ήταν αναμενόμενο το ερωτεύτηκε. Το έργο αυτό το είχαμε δουλέψει παλιότερα με τον Ανδρέα Βουτσινά, σε μια παράσταση του Κρατικού θεάτρου, το 2002 και το αγαπούσα ιδιαίτερα. Στις πρόβες κάθε φορά που ανακαλύπταμε κάτι ακουγόταν σαν μόνιμο μοτίβο «μα τι συγκλονιστικό έργο είναι αυτό!»
Θεωρείς ότι ταυτίζεσαι περισσότερο με τις ηρωίδες του Στρίντμπεργκ, παρά με τις αντίστοιχες των άλλων μεγάλων συγγραφέων;
Έχω παίξει αρκετούς γυναικείους ρόλους σε έργα του Στρίντμπεργκ, δεν ξέρω πόσο τυχαίο είναι, αλλά είναι αλήθεια με ιντριγκάρει απίστευτα η αναμέτρηση μ’ αυτούς τους ρόλους. Είναι τόσο άναρχος, τόσο ακραίος, τόσο αντιφατικός, τόσο δαιμονικός τέλος πάντων αυτός ο συγγραφέας που σε οδηγεί σε περίεργα μονοπάτια. Παραδείγματος χάριν η Αλίς που παίζω τώρα τη μια στιγμή την κατανοείς ,την συμπαθείς και την επόμενη την απεχθάνεσαι. Αυτό το πολύπλοκο που έχουμε όλοι μας ο Στρίντμπεργκ στο εκθέτει μ’ έναν τρόπο ωμό και τραχύ.
Είσαι «χορτασμένη» από ρόλους; Τι επιθυμείς πολύ και δε σου έχει συμβεί;
Να φύγω για μήνες και να ξεχαστώ σ’ ένα ταξίδι μεγάλο. Το καλοκαίρι είχα σχεδιάσει ένα τέτοιο ταξίδι στην Λατινική Αμερική που ήταν απωθημένο χρόνων αλλά με τo capital control ματαιώθηκαν όλα. Δεν στενοχωρήθηκα. Εδώ ζούσαμε τον απόλυτο πανικό, πού καιρός και όρεξη για ταξίδια. Αυτό ,όμως, θέλω να μου συμβεί. Ένα ταξίδι πάλι με το καταμαράν ,όπως παλιά, που είχα πάει στο Capo Verde, σε άλλες θάλασσες, σ’ άλλες χώρες τώρα. Ίσως να το έχω και πιο πολύ ανάγκη τώρα. Είναι κάποιες μέρες που η απογοήτευση γι’ αυτό που ζούμε ως λαός χτυπάει κόκκινο και για να μη βουλιάξεις στην κατάθλιψη αρπάζεσαι από κάτι, από το θέατρο ,από ένα ταξίδι που ξέρεις μέσα σου ότι θα μείνει μόνο στα όνειρά σου. Ε, τουλάχιστον αυτό μη χάσουμε, να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε…
Γιατί αποδέχτηκες την πρόταση και έγινες μέλος του Δ.Σ. του Κ.Θ.Β.Ε.;
Δέχτηκα τη θέση αυτή στο Δ.Σ γιατί αγαπώ αυτό το θέατρο. Μπορεί να έχω φύγει εδώ και πολλά χρόνια, αλλά πάντα θα νιώθω παιδί του Κρατικού Θεάτρου και όσο μπορώ θα ήθελα να βοηθήσω. Το θέατρο βρίσκεται σε εξαιρετικά δύσκολη οικονομικά θέση. Είμαι σε θέση να το ξέρω και το δηλώνω και δημόσια πόσο εξαντλητικά δουλεύουν ο Γιάννης Αναστασάκης και η Μαρία Τζιμά.. Μακάρι να βοηθήσει η πολιτεία και προ πάντων το θεατρόφιλο κοινό με την προσέλευση του για να καταφέρει το θέατρο να ορθοποδήσει και να συνεχίσει…
Σχόλια για αυτό το άρθρο