Η Άσπα Καλλιάνη από το Α ως το Ω: ” Επικοινωνούμε συνέχεια με οθόνες αλλά το θέατρο μας φέρνει κοντά”

Την θεωρώ-και είναι- μία από τις σκηνοθέτιδες που αγαπά με πάθος όχι μόνον το θέατρο αλλά και το κοινό! Γιατί; Επειδή, η χαρισματική και εμπνευσμένη, Άσπα Καλλιάνη – και την χαρακτηρίζω έτσι , χωρίς κανέναν ενδοιασμό, γιατί έχω δει σχεδόν όλες της τις δουλειές- αποτελεί το μέλλον και την ελπίδα για καλό θέατρο, στο οποίο έχει να δώσει και θα δώσει πολλά και καλά! Παρά το νεαρό της ηλικίας της, δεν ανήκει στην κατηγορία εκείνη των σκηνοθετών που αποδομούν τους συγγραφείς και τα κείμενα των έργων τους με τις λεγόμενες μοντερνιές, τις οποίες μάλιστα δεν τις υποστηρίζουν -δεν χρησιμοποιώ την λέξη νεωτερισμοί, γιατί αυτή είναι της μόδας- για να εντυπωσιάσουν το κοινό. Κι αυτό δεν το κάνουν για να δώσουν μία φρεσκάδα, όπως ισχυρίζονται στο έργο, αλλά έχοντας ως κύριο στόχο και σκοπό τους την αυτοπροβολή τους και μόνο, με αποτέλεσμα να αποσυντονίζουν το κοινό και να μην καταλαβαίνει ούτε τι βλέπει ούτε τι ακούει… Θέλουν να τους παραδεχθεί ο κύκλος τους και το κλειστό φιλοθεάμον κοινό, ότι αυτοί είναι οι διανοούμενοι, οι σπουδαίοι και πρωτοπόροι του ελληνικού θεάτρου, μιμούμενοι τους αντίστοιχους ξένους συναδέλφους τους, αν είναι δυνατόν… Αδιαφορώντας, βέβαια, αν το κοινό θα καταλάβει την παράσταση, την ίδια την υπόθεση του έργου και μη σεβόμενοι τους ηθοποιούς…

ΣχετικάΆρθρα

Η εμπνευσμένη και άκρως δημιουργική, Άσπα Καλλιάνη, έστησε αριστοτεχνικά το ‘’Σπασμένο γυαλί’’ του μεγάλου Άρθουρ Μίλλερ , δημιουργώντας μία παράσταση, όπως θα την επιθυμούσε ο ίδιος ο συγγραφέας της, πατώντας δυνατά στα χνάρια του τονίζοντας όλα όσα πιστεύει, υποστηρίζει και σκιαγραφεί στα έργα του. Αντλεί την θεματογραφία του μέσα από τη ζωή- επηρεασμένος από την αρχαία τραγωδία αλλά και από τον Ίψεν- προβάλλει το ανθρώπινο δίλημμα για την εκλογή ανάμεσα στο καλό και στο κακό, αναδεικνύοντας παράλληλα τις αξίες για την ανθρώπινη ύπαρξη. Όλοι οι ηθοποιοί υποδειγματικοί στους ρόλους τους με την αισθαντική και εκφραστική Παναγιώτα Βλαντή να δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας! Η Άσπα Καλλιάνη με τη σκηνοθεσία της αυτή προσθέτει ακόμη μία επιτυχία στο παλμαρέ της και μεγαλουργεί για μία ακόμη φορά. Κάνοντας καλό θέατρο, που αποτυπώνεται στη μνήμη των θεατών. Η παράσταση που παιζόταν επί δύο συνεχείς σεζόν στην Αθήνα περιοδεύει σε μεγάλες πόλεις της Ελλάδος, ενώ από τις 10 Ιανουαρίου ξεκινά στο θέατρο Αριστοτέλειον στη Θεσσαλονίκη. Μην την χάσετε! Σπεύσατε! Η φέρελπις και αυριανή σκηνοθέτις του καλού θεάτρου Άσπα Καλλιάνη από το Α έως το Ω!

Άρθουρ Μίλλερ:

Πίνω τον πρωινό μου καφέ μαζί του όταν σκηνοθετώ κάποιο έργο του. Και τα λέμε. Κάνουμε καταπληκτική παρέα και με μαλώνει όταν γίνομαι επικριτική με κάποιον από τους αρνητικούς του ήρωες. Τους συμπονάει όλους το ίδιο.

Βοηθός Σκηνοθέτη:

Διαλέγεις εκείνον που θα σε πείσει ότι όλα θα πάνε μια χαρά, όταν είσαι σίγουρος για το αντίθετο.

Γενναιοψυχία:

Είναι μεταδοτική. Το δύσκολο είναι να βρεθεί κάθε φορά ο πρώτος που θα την μεταδώσει.

Δημιουργία:

Όταν είναι ομαδική, είναι πάρτι. Όταν είναι μοναχική είναι προσευχή. Έχω απόλυτη ανάγκη και από τα δύο.

Έμπνευση:

Απλώνεις το χέρι σε ένα αόρατο δίχτυ ιδεών που στέκεται από πάνω σου και αρχίζεις να μαζεύεις τις ιδέες που μπορείς να φτάσεις.

Ζωή:

Εκεί που λέω πως κάτι έχω καταλάβει, ξαναρχίζω από λευκή σελίδα.

Ηθοποιοί:

Γενναία πλάσματα σε κατάσταση ανισορροπίας. Πρέπει να είναι πολύ εύπιστοι για να λειτουργήσουν στις πρόβες και από την άλλη πρέπει να είναι πολύ δύσπιστοι για να επιβιώσουν στην πραγματικότητα του «χώρου». Όλο αυτό κάπως θα βγει…

Θέατρο:

Έχουν πια μείνει ελάχιστες συλλογικές ενεργειακές εμπειρίες. Με την τηλεόραση, το Νetflix, το Ίντερνετ, τα κινητά, επικοινωνούμε συνέχεια με οθόνες. Χρειαζόμαστε σήμερα όσο ποτέ μέρη όπου να καθόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλον, και όλοι μαζί να συντονιζόμαστε σε μία κοινή συχνότητα. Σε μία κοινή εμπειρία. Μπορούμε να πούμε ότι αυτό συμβαίνει πλέον μόνο στα γήπεδα ποδοσφαίρου, στις συναυλίες και στο θέατρο. Σποραδικά συμβαίνει και σε κάποιες διαδηλώσεις ή στους κινηματογράφους (αλλά οι περισσότερες αίθουσες δεν είναι γεμάτες πια). Οπότε, εκτός από όλα τα εγκώμια που θα μπορούσα να γράψω για το θέατρο, αυτό το τοποθετώ στα πιο σημαντικά του: Μας φέρνει κοντά. Φέρνει τα φυσικά μας σώματα και τα ενεργειακά μας σώματα το ένα δίπλα στο άλλο. Μας θυμίζει πόσο σημαντικός είναι αυτός ο κοινός συντονισμός που εκλείπει επικίνδυνα. Υπολογίζεται πως σε 20 χρόνια η νούμερο ένα αιτία θανάτου θα είναι η μοναξιά. Δεν πρέπει να το αφήσουμε να συμβεί αυτό. Θέατρο, ποδόσφαιρο, διαδηλώσεις, είμαστε φτιαγμένοι από υλικό που γίνεται παντοδύναμο , όταν συμμετέχει σε μια κοινή εμπειρία. Στηρίζοντας αυτήν την εμπειρία στηρίζουμε την δύναμή μας ως ανθρώπινο είδος.

Ιδεολογικό σκηνοθετικό πλαίσιο:

Με αφορά μόνο το ιαματικό θέατρο. Το θέατρο που θεραπεύει την ψυχή μας. Να φεύγει ο κάθε θεατής μετά την παράσταση έχοντας νιώσει ότι δεν είναι μόνος σε ό,τι του συμβαίνει. Σκηνοθετώ κάθε φορά με όποιον τρόπο ξέρω και μπορώ προκειμένου να φτάσω σε αυτό το αποτέλεσμα. Ποτέ δεν χρησιμοποιώ εξαρχής ένα πλαίσιο, χρησιμοποιώ μόνο την σκηνοθετική μου πρόθεση που μας κρατάει το φανάρι στον δρόμο όταν σκοτεινιάζει.

Καλλιτεχνικά σχέδια (επόμενα):

Είμαι πολύ αργή στο να στήνω την επόμενη δουλειά. Στο να βρω τι έχω ανάγκη να πω.

Λογική:

Εκεί που επιστρέφουμε ταπεινωμένοι όταν όλα τα άλλα δεν λειτουργήσουν.

Μυστικά:

Ο τόπος από όπου αντλούμε όλες μας τις συγκρούσεις στο θέατρο και στη ζωή. Τα μυστικά που έχουμε από τον εαυτό μας ή από τους άλλους είναι οι κόμποι στο κουβάρι μας.

Νεωτερισμοί:

Τους δοκίμασαν αμείλικτα πάνω στα υπομονετικά κεφάλια μας. Η εποχή ζητά επιστροφή στην ουσία. Το περιεχόμενο οφείλει να διαμορφώνει την φόρμα, όχι αντίστροφα. Δεν μιλάω ως σκηνοθέτις αλλά ως θεατής που ζητώ να μη με κακοποιήσουν άλλο.

Ξένοι συγγραφείς: Άρθουρ Μίλλερ, Τσέχοφ, Ίψεν, Τενεσσί Γουίλλιαμς, Πούσκιν.

Όραμα (σκηνοθετικό μελλοντικό):

Να κάνω το εμπορικό θέατρο έναν τόπο όπου τα πούλμαν θα έρχονται για να δουν κάτι χρήσιμο και θεραπευτικό. Συμβαίνει ήδη αυτό κάποιες φορές αλλά είναι ελάχιστες. Οι νέοι σκηνοθέτες οφείλουμε να εξαφανίσουμε τα θεάματα της κατανάλωσης και να τα αντικαταστήσουμε με θεάματα ουσίας φιλικά προς όλο το κοινό, όχι μόνο το εκπαιδευμένο-υποψιασμένο κοινό των μικρών θεάτρων. Στην παράσταση παραδείγματος χάριν που ανεβάζουμε τώρα, το’’ Σπασμένο Γυαλί ‘’, πιθανόν να προσέλθει το ήδη σκεπτόμενο κοινό και να γίνει ένας σημαντικός «διάλογος». Όμως, έχουμε ανάγκη να απευθυνθούμε σε όλους: ακόμα και στον φασίστα που δεν έχει πάει ποτέ του σε μη εμπορικό θέατρο και πρέπει να δει ένα έργο για τον φασισμό. Σε αυτόν που έχει κακοποιήσει την γυναίκα του, στην γυναίκα που έχει κακοποιηθεί και πηγαίνει μόνο σε «εμπορικά» έργα. Θέλω να έχουμε μια μεγάλη πλατφόρμα που να κάνουμε πολιτιστική δουλειά για όλους. Για τους ανυποψίαστους και για τους θύτες. Το νέο εμπορικό θέατρο από νέους σκηνοθέτες είναι ικανό να παίξει πλέον αυτόν τον ρόλο. Αυτό το θέατρο οραματίζομαι.

Πραγματικότητα:

Μπορούμε κάθε μέρα να την αλλάξουμε. Ή μπορεί να μας αλλάξει εκείνη. Είναι ένα ταγκό για δύο που το οδηγεί κάθε φορά ο ένας.

Ρεαλισμός:

Ο βατήρας για να κάνουμε το άλμα και να του ξεφύγουμε.

Σπασμένο γυαλί:

Ένα δώρο του Άρθουρ Μίλλερ σε όλους εμάς που μένουμε ακίνητοι τη στιγμή που θα έπρεπε να δράσουμε. Ένα εργαλείο για να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας.

Τόλμη:

Όταν την χρειάζομαι είναι εκεί.

Υγεία:

Την είχα χάσει για τρία χρόνια. Ευτυχώς χωρίς σημαντικές συνέπειες. Ταξίδεψα όμως από «την άλλη μεριά» και μάζεψα αμύθητους θησαυρούς από τον τόπο εκείνο. Κανείς μας δεν είναι ο ίδιος μετά.

Φόβοι:

Άχρηστοι όταν μας κρατάνε πίσω από αυτό που έχουμε πραγματικά ανάγκη.

Χαρούμενο νέο έτος:

Αυτός ο ψυχαναγκασμός του να είμαστε «χαρούμενοι»… Πολλή χαρά στο instagram, στα social media, στις συναναστροφές μας. Δεν είμαστε όλοι συνέχεια χαρούμενοι. Και αυτό είναι οκ. Ας είμαστε και άλλα πράγματα.

Ψυχανάλυση:

Προτιμώ την συστημική ψυχοθεραπεία που είναι πιο άμεση. Κάποιες συνεδρίες μπορούν να βελτιώσουν σημαντικά την ποιότητα της ζωής μας.

Ωραία παράσταση:

Εκείνη όπου όλοι οι συντελεστές έχουμε εξαφανίσει τα εγώ μας για χάρη της ιστορίας που θέλουμε να αφηγηθούμε. Όπως συμβαίνει φέτος στο ‘’Σπασμένο Γυαλί’’. Όταν πρωταγωνιστεί μια σημαντική ιστορία, η παράσταση μπορεί να γίνει μύηση. Και αυτή η μύηση συνεχίζεται για εμάς και το κοινό πολλά χρόνια μετά την παράσταση. Είναι κάτι που μας δένει μυστικά. Σαν να μάθαμε όλοι μαζί, σε μία βελούδινη αίθουσα, τα μάγια και τα ξόρκια.