ΤΩΡΑ |
Δεύτερο μέρος της συνέντευξης – διήγηση για τη Βίκυ Μοσχολιού, από την καλύτερη της φίλη και τον πιο κοντινό της άνθρωπο, επαγγελματικά και προσωπικά, Αρετή Γκόρντον.
ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΜΕ ΤΗ ΒΙΚΥ.
Η Βίκυ ξυπνούσε κατά τις 11 με 12. Αυτά στην πιο πρόσφατη εποχή, γιατί παλιά ήταν μέρα νύχτα δουλειά. Έκανε την πρωινή της προσευχή και μετά έπινε το καφεδάκι της. Ελληνικό σκέτο. Στις πέντε ξάπλωνε για δυο ωρίτσες. Ήταν πολύ του ύπνου και τό΄λεγε. Στη συνέχεια λουζόταν, έκανε το μακιγιάζ της καλύτερα κι από επαγγελματία, και πηγαίναμε στο μαγαζί. Πρώτη από όλους. Της άρεσε να πηγαίνει νωρίς, να εγκλιματίζεται με το περιβάλλον, να μιλάει με τα γκαρσόνια και τους μαγαζάτορες. Εγώ ήμουν στον ήχο πάντα και έκανα τις δημόσιες σχέσεις. Την ενοχλούσε που τα νέα παιδιά ερχόντουσαν πέντε λεπτά πριν βγουν, τη στενοχωρούσε αυτό. Το θεωρούσε ασέβεια και ανευθυνότητα. Η δική της γενιά πήγαινε πάντα νωρίς, για να μάθουν από τους παλιότερους. Μετά τη δουλειά, πηγαίναμε συνήθως για φαγητό στα τρία αγαπημένα μας στέκια, γιατί δεν της άρεσε το φαγητό στα μαγαζιά που δούλευε. Παράγγελνε πάντα πέντε-έξι πιάτα και της άρεσε να τσιμπά. Τα γκαρσόνια έβαζαν όλα τα πιάτα μπροστά μου, με έβλεπαν πιο χοντρή από τη Βίκυ, και σκεφτόντουσαν: αυτή θα τα φάει. Τα πιάτα όμως άδειαζαν όχι από εμένα, αλλά από τη Βίκυ!
Τις μέρες που δεν δούλευε, της άρεσε να κάθεται στο υπνοδωματιό της, να απολαμβάνει τη θέα και να ξεκουράζεται. Ούτε να βάφεται, ούτε να χτενίζεται. Ήταν η μέρα που δεν ήθελε να κάνει τίποτα. Έβλεπε τηλεόραση, ντοκυμαντέρ και ειδήσεις, ντύνοταν απλά με φόρμα και παπούτσια τένις και της άρεσε να περπατά. Της άρεσε το τένις, που ήταν δική μου ιδέα. Όταν είχαμε πρωτογνωριστεί, πήγαμε μαζί γυμναστήριο, κάπου στην Αλεξάνδρας. Η γυμναστική άρεσε στη Βίκυ, έτρεχε κατοστάρι, είχε και φυσικούς μύες. Εγώ ήμουν αδύνατη τότε, αλλά δεν μου άρεσε καθόλου η γυμναστική. Πήγαμε δυο φορές στο γυμναστήριο και δεν ξαναπατήσαμε. Τότε της είπα για το τένις. Λες να πάμε να χτυπάμε μπαλάκια; μου είπε με τη χαρακτηριστική της φωνή. Και πήγαμε για μάθημα. Ήταν πολύ καλή, αλλά δεν είχε υπομονή. Ήθελε να τα μάθει αμέσως και μετά δεν είχε χρόνο, λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων. Επίσης, τρελαινόταν για εκδρομές. Πριν τη γνωρίσω, πήγαινε πολύ συχνά στους Δελφούς, το θεωρούσε μαγικό μέρος.
Ανέκδοτες φωτογραφίες από το προσωπικό αρχείο της Αρετής Γκόρντον. Μάιος του 1986, στη Disney World, στο Orlando, Florida. Σε εκείνο το ταξίδι, η Βίκυ έγινε για λίγο παιδί, ένιωσε τη χαρά και την ανεμελιά του παιχνιδιού. Ήθελε να ξαναπάει, αλλά δεν πρόλαβε.
Από τα πιο ωραία μας ταξίδια ήταν αυτό στη Disney World, το 1986. Είμαστε τουρνέ με Πίτσα Παπαδοπούλου και Μιχάλη Μενιδιάτη και σε ένα ρεπό, πάμε στη Disneyworld. Ξετρελαθήκαμε, κάναμε σαν μικρά παιδιά. Η Βίκυ ήθελε να τη βγάλω φωτογραφίες παντού. Ακόμα και στη μέση του δρόμου, που απαγορεύοταν, ξάπλωνε και μού΄λεγε: Τράβα! Έγινε εντελώς παιδί εκεί. Ήθελε να ξαναπάμε, αλλά δεν προλάβαμε.
ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑ
Η Βίκυ γνώριζε τον Αντώνη Σαμαρά, από παιδάκι, γιατί ο πατέρας του ήταν καρδιολόγος και τους ήξερε οικογενειακώς. Στις αρχές της δεκαετίας του ΄90, είχε πει ότι είναι ο μελλοντικός πρωθυπουργός της Ελλάδας, γιατί είναι τίμιο παιδί.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΕΣ.
Τις άρεσαν οι νέοι τραγουδιστές, αλλά έλεγε ότι δεν υπάρχει ρεπερτόριο για να ξεχωρίσουν και να δείξουν τις φωνές τους. Όταν άκουσε το Γιάννη Κότσιρα σε μια συναυλία που τραγουδούσε Θεοδωράκη, μου είχε πει: Βλέπεις πως με σωστά τραγούδια, εκτιμάς τη φωνή.
ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΤΗΣ ΒΙΚΥΣ
Ήθελε να κάνει συναυλίες. Είχε παράπονο από το Υπουργείο Πολιτισμού που ποτέ δεν της έδωσε χώρο για να κάνει μια συναυλία. Είχε και τα φόντα και το ρεπερτόριο. Μόνο ο Αβραμόπουλος, όταν ήταν δήμαρχος, τις έδωσε δυο βραδιές στο Λυκαβηττό. Αγαπούσε πολύ τα νέα παιδιά, και ήθελε να κάνει συναυλίες για να έρχονται οι νέοι.
ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΒΙΚΥ
Κάποτε μου είχε πει: Εσύ μια μέρα θα μου γράψεις βιβλίο. Δεν το φανταζόμουν ποτέ, γιατί ήμουν κομμάτι της ζωής της και δεν ήξερα αν θα ήμουν σωστή και αντικειμενική για να το γράψω. Έτσι νόμιζα.
Στο βιβλίο μου, ήθελα να δώσω να καταλάβουν ποιά ήταν η Βίκυ, πόσο σημαντικός άνθρωπος και τραγουδίστρια υπήρξε. Συνάντησα πολλούς που μου είπαν ότι μέσα από το βιβλίο, γνώρισαν και αγάπησαν τη Βίκυ Μοσχολιού. Στα σχέδιά μου είναι μια τρίτη έκδοση του βιβλίου, εμπλουτισμένη με περισσότερες πληροφορίες και διορθώσεις σε κάποια σημεία. Θέλω να βάλω κι άλλα πράγματα που γράφτηκαν για τη Βίκυ, και δεν μπήκαν στις προηγούμενες εκδόσεις,
ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΗΣ ΒΙΚΥΣ.
Έκανε σχέδια για το μέλλον, ανησυχούσε για τη ζωή της και την καριέρα της. Μιλούσαμε με τις ώρες για τη δουλειά της και τα καλλιτεχνικά της όνειρα.Το όνειρό της ήταν να γίνει ένα μαγαζί με την πίστα στο κέντρο και γύρω γύρω ο κόσμος. Ήθελε να είναι κοντά, να τουςβλέπει. Αν ζούσε τώρα, θα ήταν ωραία εποχή για τη Βίκυ. Ίσως να έκανε πράγματα που είχε κάνει στο Ζυγό. Η ίδια μου έλεγε: Φαντάζομαι τον εαυτό μου γύρω στα 80, δίπλα σε ένα πιάνο, με ένα μαύρο λιτό φόρεμα, να τραγουδάω σε ένα μικρό χώρο, για 50 άτομα. Το τραγούδι ήταν η ζωή της. Λάτρευε τη μουσική και ζούσε το κάθε τραγούδι. Η Βίκυ ήταν ευτυχισμένη όταν τραγουδούσε και όταν ήταν κοντά στη φύση.
Η ΖΩΗ ΧΩΡΙΣ ΤΗ ΒΙΚΥ.
Η ζωή μου χωρίς τη Βίκυ στην αρχή, ήταν πολύ δύσκολη. Οι αναμνήσεις ήταν πολλές. Δούλεψα για τρεις σεζόν στις Εποχές, τη μουσική σκηνή, που ήταν και η τελευταία δουλειά της Βίκυς, και δεν ήταν εύκολο. Το βιβλίο με βοήθησε να σταθώ ξανά στα πόδια μου. Πάντα πίστευα ότι θα πεθάνω πρώτη, πριν τη Βίκυ. Εκείνη ήταν θηρίο, δεν είχε αρρωστήσει ποτέ, είχε αντοχές, δεν τη σταματούσε τίποτα. Εγώ είχα τα κιλά μου και μου΄λεγε: Χάσε κανένα κιλό βρε παιδάκι μου, σε παρακαλώ, Θα αρρωστήσεις μ΄αυτό το βάρος κι εγώ δεν έχω ώρα να σε νταντεύω μ΄αυτή τη δουλειά που κάνω.Δεν μπορώ και τώρα να το θυμάμαι αυτό. Η ζωή μου ήταν να τρέχω για τη Βίκυ. Απ΄τη στιγμή που δεν υπάρχει Βίκυ, αυτό τέλειωσε, αλλά οι αναμνήσεις μένουν….
Σχόλια για αυτό το άρθρο