ΤΩΡΑ |
Φέρτε μου ένα μαντολίνο, για να δείτε πως πονώ, κι ύστερα θα γίνω κρίνο, κι ύστερα πια θα χαθώ. Τι με νοιάζει κι αν χαθώ, αφού θα `χω γίνει κρίνο, φέρτε μου ένα μαντολίνο…. Το κλασικό τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι θα μας θυμίζει την Ζωή Φυτούση, που το στιγμάτισε με την ερμηνεία της και τη φωνή της. Μια φωνή που σώπασε για πάντα στις 23 Ιουλίου 2017 μετά από πολλά προβλήματα υγείας που είχε η Ζωή Φυτούση ύστερα από εγκεφαλικό που έπαθε το 2013.
Ξεχώρισε από την πρώτη της εμφάνιση, στα 21 της χρόνια, στο θέατρο Κοτοπούλη με τον Ντίνο Ηλιόπουλο και την Άννα Συνοδινού στο έργο των Σακελλάριου-Γιαννακόπουλου Η μαρκησία της φτωχογειτονιάς, τo 1954. Την επόμενη χρονιά στο Ρεξ, με το ρόλο της στο Ζητείται Ψεύτης του Δημήτρη Ψαθά, όλοι μιλούσαν για την Ζωή Φυτούση. Από τότε, δεν θα περάσει χρονιά εκτός θεάτρου, θα παίξει όλα τα είδη και θα σφραγίσει με τη φωνή της δύο από τις σημαντικότερες παραστάσεις όλων των εποχών: Απόψε Αυτοσχεδιάζουμε το 1961 στο θέατρο Αθηνών (με τα διαχρονικά τραγούδια Ο ταχυδρόμος πέθανε και Φέρτε μου ένα μαντολίνο) και η Οδός Ονείρων (ποιος δεν ξέρει τις Αδελφές Τατά) το καλοκαίρι του 1962.
Ηθοποιός και τραγουδίστρια, η Ζωή Φυτούση θα παίξει σε ελληνικές ταινίες (Η ψεύτρα, Το ταξίδι, Σαρακατσάνισσα, Λαφίνα, Ο Ηλίας του 16ου, Λατέρνα φτώχεια και γαρύφαλλο, Ο εαυτούλης μου κ.α), θα εμφανιστεί σε τηλεοπτικές σειρές (Η Λωξάντρα είναι μία από αυτές), θα κάνει ραδιόφωνο, ενώ θα γράψει και επτά βιβλία που θα εκδοθούν όλα.
Για χατήρι σου ξημερώνει αλλά τα δάκρυά μου είναι καυτά γιατί Νύχτωσε στη γειτονιά. Ανοίχτε απόψε ουρανοί και Φέρτε μου ένα μαντολίνο για να δείτε πώς πονώ. Βαριά είναι η καρδιά μου. Πάει έφυγε το τρένο, έφυγες κι εσύ, πήρες απ’ το καλοκαίρι στο μικρό σου χέρι, το λαμπερό τ’ αστέρι και πήγες σ’ άλλη γη Ζωή Φυτούση…
Στα γενέθλια του Κώστα Βενετσάνου το 2013, πριν αρχίσουν οι περιπέτειες της υγείας της
Ψηλή με καστανοπράσινα μάτια και μαλλιά κατάμαυρα, έβενος, η Ζωή Φυτούση δεν περνούσε απαρατήρητη
Σχόλια για αυτό το άρθρο