ΤΩΡΑ |
Από τη στιγμή που το ανθρώπινο είδος σηκώθηκε στα δύο πίσω πόδια (πιθανότατα για να έχει καλύτερη οπτική επαφή με το περιβάλλον από υψηλότερο σημείο και για απελευθερώσει τη χρήση των χεριών) και ο αντίχειρας μετακινήθηκε απέναντι από τα υπόλοιπα δάχτυλα, έγινε ένα εξελικτικό άλμα: η χρήση εργαλείων επέτρεψε στο είδος μας να αναπτύξει την τεχνολογία. Βέβαια τα βήματα ήταν πολλά ανάμεσα στα πρώτα μαχαίρια και βέλη μέχρι τον τροχό, δεκάδες χιλιάδες χρόνια. Όμως κάθε σημαντική τεχνολογική ανακάλυψη επιτάχυνε το ρυθμό και από το 19ο αιώνα φαινόταν ότι δραματικές αλλαγές γίνονταν συνεχώς.
Στην ψηφιακή εποχή δε, έχουμε φτάσει στο σημείο οι κοινωνίες μας να μην μπορούν να προσαρμοστούν στην τεχνολογική εξέλιξη, δημιουργώντας πρωτοφανή ηθικά ερωτήματα, όπως όσα αφορούν τις γενετικές εξελίξεις. Σε μόλις μερικές χιλιάδες χρόνια δημιουργήσαμε ένα τόσο εξελιγμένο τεχνολογικό πολιτισμό, ο οποίος μόλις σε δύο αιώνες μπόρεσε να επηρεάσει συνολικά το κλίμα του πλανήτη, φέρνοντάς το σε σημείο όπου μια μαζική εξαφάνιση ειδών (ανάμεσα στα οποία και το δικό μας) είναι πολύ πιθανή. Σε μια τέτοια περίπτωση, μακροπρόθεσμα η Γη θα αναλάβει και η ζωή θα ξαναρχίσει με άλλη μορφή. Και όμως αυτό το θηλαστικό, ο άνθρωπος μπόρεσε να βιώσει τον κόσμο με τόση λαμπρότητα, σκληρότητα, πρωτοτυπία. Οι επόμενες φωτογραφίες δείχνουν πόσο το είδος μας μπόρεσε να αλλάξει την επιφάνεια της γης σε χρονική απόσταση 5 έως 100 χρόνων.
Παγετώνας Πέντερσεν, Αλάσκα. Καλοκαίρι 1917 – Καλοκαίρι 2005. Δημιουργήθηκε στην περίοδο 1350 – 1850 και άρχισε να υποχωρεί από τα μέσα του 19ου αιώνα με τη βιομηχανική επανάσταση.
Λίμνη Αράλη, ανάμεσα στο Καζακστάν και το Ουζμπεκιστάν. Η υπερβολική χρήση των υδάτινων πόρων από τη σοβιετική εποχή, προκειμένου να καλλιεργηθεί βαμβάκι στην στέπα, έφερε πόλεις-λιμάνια στη μέση μιας νέας ερήμου.
Ροντόνια, Νότια Βραζιλία. Η αποψίλωση – «ψαροκόκαλο» στις νότιες παρυφές της λεκάνης του Αμαζόνιου, άρχισε τη δεκαετία του ’70, με τη χάραξη εγκάρσιων δρόμων στον κεντρικό άξονα και την εντατική υλοτόμηση.
Παγετώνας Μακ Κάρτυ, Αλάσκα. 1909 -2004.
Το φράγμα Μιράνι στον ποταμό Νταστ, Νοτιοδυτικό Πακιστάν. Το έργο άρχισε το 2001 και τελείωσε το 2006. Δημιούργησε ένα αποταμιευτήρα νερού 132 εκ. τόνων φρέσκου νερού που χρησιμοποιείται για την ύδρευση των γύρω πόλεων και τη γεωργία. Ωστόσο, το 2007, αρκετές χιλιάδες νοικοκυριά πάνω από το φράγμα πλημμύρισαν καθώς ένας κυκλώνας έσπρωξε προς τα πίσω τα νερά της τεχνητής λίμνης.
H κορυφή Μάτερχορν των Άλπεων, μεταξύ Ιταλίας και Ελβετίας. Αύγουστος του 1960 με Αύγουστο του 2005. Το βουνό ύψους 4.700 μέτρων αρχίζει να αποσυντίθεται καθώς το νερό που λειώνει και εισχωρεί στις σχισμές του βράχου (εκεί που κάποτε υπήρχε μόνιμα πάγος), καθώς παγώνει το χειμώνα θρυμματίζει το βράχο, με αποτέλεσμα την αύξηση κατολισθήσεων.
Ο Μεγάλος Ποταμός Κατασκευασμένος Από Τον Άνθρωπο. Το μεγαλύτερο υπόγειο δίκτυο σωλήνων, πηγαδιών με βάθος μισό χλμ και υδραγωγείων. Στη δεκαετία του ’60, όταν γίνονταν έρευνες για την ανεύρεση πετρελαίου στη Σαχάρα, βρέθηκαν πολλά υπόγεια ύδατα. Όλα αυτά άρχισαν να συνδέονται με σωλήνες το 1984 σε ένα φαραωνικού μεγέθους έργο που εγκαινιάστηκε το 1991 από τον τότε ηγέτη της χώρας Μουαμάρ Καντάφι. Παρέχει νερό στις μεγαλύτερες πόλης της χώρας Τρίπολη, Βεγγάζη και Σίρτη και άρδευση σε μεγάλο μέρος της ερήμου. Κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ υπέστη αρκετές ζημιές που τώρα επισκευάζονται. Αναλυτές θεωρούν ότι με την παρούσα κατανάλωση νερού, ο αρχαίος υδροφόρος ορίζοντας που μάζεψε νερό την εποχή των παγετώνων θα εξαντληθεί μέσα στα επόμενα 100 χρόνια.
Παγετώνας Μούιρ, Αλάσκα, Αύγουστος 1941 –Αύγουστος 2004.
Σχόλια για αυτό το άρθρο