Ευαγγελία Γατσωτή-Παναγιώτης Λιαρόπουλος & «Ο Γιάννης το βούδι»

«Ο Γιάννης το βούδι», η τρυφερή και συνάμα σκληρή ιστορία του «Γιάννη» ζωντανεύει ξανά για δεύτερη χρονιά, στον ειδικά διαμορφωμένο υπόγειο χώρο του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, σε σκηνοθεσία Παναγιώτη Λιαρόπουλου. Το έργο-που συγκίνησε πέρυσι το αθηναϊκό κοινό- γράφτηκε από την Ευαγγελία Γατσωτή και προέκυψε από αποδελτιώσεις πραγματικών συνεντεύξεων, οι οποίες αποτέλεσαν την πρώτη ύλη για τη δημιουργία μίας πρωτότυπης δραματουργίας.Στόχος της είναι να επαναπροσδιορίσει την πρόσληψη της αθέατης τοπικής μικροϊστορίας με όχημα τη μυθοπλασία. Η παράσταση επιδιώκει να τραβήξει στο φως την πραγματική ιστορία ενός παιδιού που η συλλογική μνήμη του τόπου του θέλησε να τον σβήσει απ’ τα κιτάπια της. Οι ηθοποιοί: Φίλιππος Κοντογιώργης, Θανάσης Λυσανδρόπουλος, Σταύρια Νικολάου και Γρηγόρης Πανταζής, εναλλάσσονται σε όλους τους ρόλους του έργου, δίνοντας την αίσθηση ότι βιώνουν όλα τα γεγονότα της ζωής τους στις τέσσερις γωνίες μιας αυλής ενός αγροτικού σπιτιού. Το έργο «Ο Γιάννης το βούδι», κυκλοφορεί μαζί με άλλα τρία σύγχρονα νεοελληνικά έργα, από τις Εκδόσεις Άπαρσις.

ΣχετικάΆρθρα

Νατάσσα Μποφίλιου: εντυπωσιακή πρεμιέρα με τη “Βαβέλ” στο Βοτανικό

Για το έργο και την παράσταση, μας μιλούν αποκλειστικά, η Ευαγγελία Γατσωτή και ο Παναγιώτης Λιαρόπουλος

Ευαγγελία Γατσωτή: Όσους γράφουν ιστορίες τους απασχολεί πολύ έντονα το να «βρουν τη δική τους φωνή». Για τους νέους συγγραφείς, λέγεται ότι στα πρώτα τους βήματα, γράφουν δανειζόμενοι τις φωνές των ανθρώπων που έζησαν πριν απ’ αυτούς. Νιώθω ότι κάτι τέτοιο μου συνέβη με το βούδι. Εγώ είμαι το κατοπινό του δημιούργημα. Η ιστορία προΰπάρχει και με διατρέχει.

Με αυτό το έργο, ένιωσα ότι αναβιώνω δραματουργικά τη μητριαρχική αγροτική κοινωνία στην οποία έζησε η μητέρα της μητέρας μου και η μητέρα της μητέρας της μητέρας μου, αλλά και εγώ η ίδια ως τελευταίος κρίκος μίας οικογένειας που ανήκε στη λαϊκή αγροτική τάξη. Με καταβολές από τους εξαρτώμενους αγροτικούς πληθυσμούς της Ενετοκρατίας, οι άνθρωποι αυτοί μπορεί να μην υπήρξαν δούλοι με τη Ρωμαϊκή έννοια, αλλά σίγουρα υπήρξαν νομικά προσδεδεμένοι στη γη και στο φεουδαρχικό σύστημα, κάτι που απαιτούσε γενεακή δέσμευση και καθόρισε -μέχρι πολύ πρόσφατα- τις αντιλήψεις τους περί ζωής και αυτοδιάθεσης.

Με τον σκηνοθέτη Παναγιώτη Λιαρόπουλο συνδεθήκαμε κυρίως επειδή φέρουμε αυτούς τους «χωμάτινους» ανθρώπους και οι δύο στις αυτοεθνογραφίες μας. Ταυτιζόμαστε μαζί τους και αποκλίνουμε σε μια προσπάθεια διαρκούς αναμέτρησης με το παρελθόν.

Αγάπησα πολύ το βούδι γιατί -μεταξύ άλλων- μου επέτρεψε να συστηθώ συγγραφικά στον τόπο που μεγάλωσα, μιας και ήταν η πρώτη παράσταση έργου μου που ταξίδεψε εκεί.

Ήταν πολύ απολαυστικό να παρατηρείς τα βλέμματα των θεατών να συναντιούνται με κάτι οικείο και κάτι ανοίκειο ταυτόχρονα: μια ιστορία γνωστή, ειπωμένη στη δική τους γλώσσα που επιδιώκει όμως να ειπωθεί κάπως αλλιώς και να τους εμπλέξει με έναν άλλο τρόπο. Είναι φορές που νιώθω ότι αυτό το βλέμμα που εντοπίζει κάτι οικείο και κάτι ανοίκειο ταυτόχρονα, πέφτει και πάνω σ’ εμένα προσωπικά. Είμαι πάντα η «τάδε», η «ξέρεις μωρέ της…» που… «κάνει κάτι θέατρα».

Θέλω το έργο να συνεχίσει να αφορά και φέτος που ανεβαίνει για δεύτερη χρονιά. Η συγγραφή εκκινεί από μία προσωπική ανάγκη, αλλά ζούμε πάντα με το άγχος της απεύθυνσης. Για όσο. Όπως λέγεται και στην Άβυσσο (Stolen Mic feat. Troubles): «Δεν ξέρω πού πηγαίνω/ γράφω γράφω γράφω να πληθαίνω/ η τζίφρα μου στο τέλος των κειμένων/ μου ανήκουν και μου αξίζουν όπως ένα όμορφο μέλλον».

Παναγιώτης Λιαρόπουλος: «Ο Γιάννης το βούδι» είναι μια ιστορία που θέλησα να φέρω στη σκηνή με καλλιτεχνική φροντίδα και σεβασμό. Η τέχνη αυτό κάνει για μένα^. δημιουργεί ένα πλαίσιο διάσωσης για τις πραγματικές ιστορίες που επιβιώνουν και πραγματώνει αυτή την καίρια στιγμή που θα τις κάνει να διαχυθούν στο χώρο και στο χρόνο.

Με την Ευαγγελία Γατσωτή γνωριστήκαμε σ’ ένα πάρτι, σε μια ταράτσα. Με το που αρχίσαμε να μιλάμε, η κουβέντα έφερε κατευθείαν αυτή την ιστορία σαν αφήγηση. Μου τη διηγήθηκε σαν ένα οικείο της παραμύθι. Αμέσως είδα εικόνες και στιγμές να ξεπηδούν μπροστά μου και ένιωσα την ανάγκη να της ζητήσω να το σκηνοθετήσω εγώ, αν ποτέ αποφάσιζε να δώσει σε αυτό το υλικό τη μορφή θεατρικού έργου.

Ήθελα -όταν θα έκρινε εκείνη ότι θα ήταν έτοιμο- να μου το εμπιστευτεί ώστε να το φέρω στην σκηνή. Από τότε, περάσαμε σχεδόν δύο χρόνια σε τηλέφωνα, συναντήσεις, άλλα projects. Μου αποκάλυπτε ό,τι καινούργιο μάθαινε στην πορεία της έρευνάς της και γίναμε νομίζω, εμείς οι δύο τελικά, το πρώτο φανατικό κοινό αυτής της ιστορίας.

Αυτή η παράσταση είναι λίγο πολύ και το ταξίδι της προσωπικής μας σχέσης, της καλλιτεχνικής μας συμπόρευσης. Μοιραστήκαμε πολλές ιδιαίτερες στιγμές σε πρόβες, μεταμεσονύκτιες κλήσεις, περιοδείες, απανωτά refresh στη σελίδα της προπώλησης. Μαζί και με την υπόλοιπη ομάδα.

Η χαρά μας είναι διπλή φέτος, γιατί νιώθουμε ότι φεύγει πλέον από τα χέρια μας. Η παράσταση εκτείνεται πέρα από τον κύκλο των φίλων και των γνωστών μας και αναζητά τις θεάτριες και τους θεατές που θα την επιλέξουν με κάποιο διαφορετικό κριτήριο. Εγώ -ίδιος πάντα- θα κάθομαι και φέτος σταθερά στην καρέκλα μου, δίπλα στον τεχνικό, ή κάπου στο κοινό, συλλέγοντας αυθόρμητες αντιδράσεις ως πολύτιμο feedback.

Κείμενο/Σύλληψη: Ευαγγελία Γατσωτή
Σκηνοθεσία: Παναγιώτης Λιαρόπουλος
Σκηνογράφοι: Αλκυόνη Δίβαρη, Λία Μαντούβαλου
Ενδυματολόγος:Αρχοντούλα Τσατσουλάκη
Μουσικός επί σκηνής:Hydrama
Σχεδιασμός φωτισμών: Σεμίνα Παπαλεξανδροπούλου
Βοηθός σκηνοθέτη& παραγωγής: Άνθια Μουστάκα-Κολυβά
Φωτογραφίες- Trailer -εικαστικό αφίσας: DanielVoreakos
Επικαιροποίηση αφίσας: Χρήστος Λέντζαρης

Εταιρεία παραγωγής: IsonTheatricalProjects

ΠΑΙΖΟΥΝ:
Φίλιππος Κοντογιώργης, Θανάσης Λυσανδρόπουλος, Σταύρια Νικολάου, Γρηγόρης Πανταζής

ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ:
Δευτέρα- Τρίτη 20:30