ΤΩΡΑ |
Η θεατρολόγος και σκηνοθέτις Κυριακή Σπανού από τότε που ανέλαβε τα ηνία της καλλιτεχνικής διεύθυνσης του Θεσσαλικού Θεάτρου, τα πηγαίνει περίφημα! Με εξειδικευμένες γνώσεις επάνω στο αντικείμενο της Τέχνη της και με πολύ ταλέντο, πάθος και αγάπη για αυτό που κάνει, του έχει δώσει μία φρέσκια πνοή και το έχει ανανεώσει εκ βάθρων με τις καινοτόμες ιδέες της και τις παραστάσεις που ανεβάζει. Τα τελευταία χρόνια εργάζεται αδιάκοπα, είναι ακούραστη, μαχητική, τελειομανής έως ότου κατακτήσει το ποθητό αποτέλεσμα που η ίδια επιθυμεί… Και καλά κάνει, γιατί ανέλαβε τη διεύθυνση ενός από τα πιο ιστορικά και σημαντικά ΔηΠεΘε της Λάρισας, που έγραψε ιστορία και άφησε εποχή επί θητείας του πρωτεργάτη και ιδρυτή του Κώστα Τσιάνου! Η χαρισματική Κυριακή Σπανού έχει όραμα και ανεβάζει ρεπερτόριο σκηνοθετημένο πάντα με ρηξικέλευθο τρόπο, αλλά πλήρως κατανοητό στο ευρύ κοινό. Ήμουν πολύ τυχερός που ευτύχησα να δω τη σκηνοθετική της δουλειά στο έργο του Ανδρέα Φλουράκη” Τα αγάλματα περιμένουν”, μια παράσταση- αριστούργημα από αυτές που προκαλούν αίσθηση! Τη φετινή χειμερινή σεζόν σκηνοθέτησε το διαχρονικό έργο του τεράστιου Μπέρτολτ Μπρεχτ ”Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν”, το οποίο σημείωσε μεγάλη επιτυχία αλλά ρίχνει αυλαία στις 13 Μαρτίου. Σπεύσατε! Η ευρηματική, εμπνευσμένη, άκρως δημιουργική ,ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση, η καλλιτεχνική διευθύντρια του ΔηΠεΘε Λάρισας ,Κυριακή Σπανού, από το Α ως το Ω!
Άγνοια: Περπατάμε από άγνοια στη γνώση κι από τη γνώση στην άγνοια και είναι και τα δύο η αριστερή και η δεξιά λωρίδα του δρόμου, που συνυπάρχουν στο προχώρημά μας. Έτσι, είναι η φτιαξιά του ανθρώπου…
Βιαιοπραγίες: Ειδικά στη συγκυρία της εισβολής στην Ουκρανία, αποκρουστικές, οδυνηρές, πάντα μα πάντα καταστροφικές!
Γέννηση (μτφ): Βαδίζεις και προχωράς με το σκοτάδι μέσα σου, με την ακλόνητη πίστη ότι θα έρθει στο φως μια νέα ζωή. Για κάθε γέννηση ισχύει αυτό, αλλά φαντάσου μέσα στους αιώνες, τόσες γυναίκες και το άθροισμα τόσων μηνών που εγκυμονούσαν νέες ζωές με την ακαταμάχητη ελπίδα ότι όλα θα πάνε καλά στο τέλος! Πάντα ένα θαύμα!
Δραματουργική επεξεργασία: Μπαίνεις στη σκέψη του συγγραφέα, κι αυτός ξετυλίγει τη δική σου. Με τον ορίζοντα της αλληλοκατανόησης. Και βέβαια με τη διαχείριση του δραματικού χρόνου που έχει μεταβληθεί από την εποχή της συγγραφής, γιατί το πλαίσιο της πρόσληψης και της προσοχής του κοινού αλλάζει με τις εποχές.
Ευρηματικότητα: Ευρηματικότητα πολύτιμη, είναι να δεις- να βρεις σε άλλο φως το πιο οικείο και μύχιο…
Ζωή: Ευτύχημα να μην δίνεις έναν ορισμό αλλά να αισθάνεσαι διαρκώς εντός της ροής της, ακαταπαύστως.
Ηθοποιοί: Έρωτας, όταν εκτίθενται και δίνονται, απελπισία όταν σαν στρείδια κρύβουν τον εαυτό τους και εκθέτουν απόψεις και τρέχουσες φλυαρίες.
Θεσσαλικό θέατρο: Μεγάλη ιστορία, μεγάλες επιτυχίες, πιστό κοινό, τόλμη και μοναδικότητα!
Ιατρικό εμβόλιο κορωνοϊού: Έκανα και τις τρεις δόσεις. Η όμικρον με πρόσβαλε ελαφρά και τώρα φουλ στα αντισώματα, ελπίζω.
Καλοκαιρινή σεζόν: Θα καταφύγουμε στους μεγάλους Έλληνες, που όταν σε περιβάλλει ο πόλεμος επινοούν γελαστικές συνθήκες.
Λόγος: Όλα είναι λόγος, (η ομιλία και η σιωπή) γιατί είναι ο τρόπος να διακρίνουμε και να δίνουμε μορφή σε ό,τι μας κινεί, γύρω μας και μέσα μας…
Μπέρτολτ Μπρεχτ: Στην πρώτη δεκάδα των μεγάλων συγγραφέων στην ιστορία του θεάτρου. Πίστευε στην άπειρη δύναμη του θεάτρου και για αυτό έμαθε τη γλώσσα του και την εκτίναξε… Η πεποίθηση του ότι λέγοντας ιστορίες μπορείς να σώσεις τον κόσμο σε βγάζει από τον εγωισμό της προσωπικής έκφρασης.
Νεωτερισμοί: Θυμάμαι παιδί, τα πρώτα μαγαζιά με έτοιμα ρούχα (που καταργούσαν τη μοδίστρα) να γράφουν στην ταμπέλα Νεωτερισμοί. Δεν την έχω χρησιμοποιήσει ποτέ αυτή τη λέξη για το θέατρο. Μπαίνω στον πειρασμό να αναφερθώ στον Καβάφη:
Επιθυμίες κ’ αισθήσεις
εκόμισα εις την Τέχνην— κάτι μισοειδωμένα,
πρόσωπα ή γραμμές· ερώτων ατελών
κάτι αβέβαιες μνήμες. Aς αφεθώ σ’ αυτήν.
Ξένο ή ελληνικό ρεπερτόριο: Αγαπώ τη γλώσσα μου πολύ και έχω στηρίξει πολύ το ελληνικό ρεπερτόριο, κυρίως, όταν ξεμυτίζει κάτι καινούριο και πριν καθιερωθεί, όπως με το έργο του Ανδρέα Φλουράκη Τα Αγάλματα περιμένουν. Αγαπώ Σέξπηρ, Τσέχοφ, Μπρεχτ, Μπέκετ πολύ, αλλά ό,τι κερδίζω σε θεατρικότητα με το ξένο ρεπερτόριο, κερδίζω γλωσσικά με το ελληνικό. Γιατί , εκ μεταφράσεως , όλα τα ξένα έργα είναι στη συγκαιρινή μας γλώσσα, ενώ το ελληνικό μας φέρνει τη νεοελληνική δύο αιώνων τώρα και το άκουσμά της…
Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν: Πολύ αγαπημένο έργο, ένα συγκλονιστικό παραμύθι, που μιλάει για την περιπέτεια της απόφασης και των διλημμάτων. Και βέβαια, μέσα από το θεατρικότερο των θεατρικών ευρημάτων: τη μεταμόρφωση μπρος στα μάτια μας ενός προσώπου, από γυναίκα σε άντρα και από άντρα σε γυναίκα, έως τον έγκυο άντρα του τέλους που αποκαλύπτεται ως γυναίκα.
Πόλεμοι: Να σταματήσουν τώρα! Αν όμως, επιτεθούν οι Τούρκοι… θα πολεμήσουμε.
Ρεπερτόριο ( στόχοι): Το ρεπερτόριο είναι η καλλιτεχνική ταυτότητα ενός θεάτρου που αντανακλά τη σχέση του με τα κείμενα, την εποχή αλλά και το κοινό του… Όταν, αυτή η συνάντηση είναι επιτυχής, μιλάμε για καλλιτεχνικά γεγονότα! Για εμένα στο Θεσσαλικό άξονες του ρεπερτορίου είναι ο τόπος (Το χώμα βάφτηκε κόκκινο), η γυναίκα στην κοινωνία (Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια – Dogville), σύγχρονα θέματα (Υπό Έλεγχο-Τα αγάλματα περιμένουν) και τα μεγάλα ανθρώπινα ερωτήματα (Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν).
Σκηνοθεσία: Η των αοράτων τέχνη! Η επιτυχία της είναι, όταν δεν αναγνωρίζεται, όταν η παράσταση σε πείθει ότι έτσι ήταν κάπου «γεννημένη». Ή όπως λέει κάποια συνάδελφος, η καλή σκηνοθεσία συμβαίνει, όταν οι ηθοποιοί πιστεύουν απολύτως ότι αυτό που κάνουν το επέλεξαν…
Ταχύτητα: Μόνο η ταχύτητα της σκέψης με συγκινεί βαθιά. Αλλιώς, η αίσθηση του χρόνου μου είναι επηρεασμένη από την Ικαρία (το νησί καταγωγής μου).
Υστεροφημία: Αλήθεια, όσο εκτιμώ τη διάσταση του παρελθόντος χρόνου που στα σίγουρα μας τρέφει, δε σκέφτομαι την υστεροφημία, όταν κάνω κάτι, γιατί είναι σαν να βάζω στον εαυτό μου το βάρος κάτι τεράστιου που δεν το βλέπω. Υστεροφημία αγαπητική για τους οικείους και φίλους μου, ναι. Και, άλλωστε, μου αρέσει η φήμη, η εκτίμηση και η αγάπη των συγκαιρινών μου…
Χάσιμο Χαμένου Χρόνου: Τώρα που μεγάλωσα, δεν θέλω να χάνω χρόνο με ανοησία και βλακεία. Ο χρόνος της δουλειάς, της αγάπης και της σχόλης να μη μοιάζει ποτέ χαμένος θέλω.
Ψυχοσύνθεση: Μια σύνθεση, καταβολών, μνήμης, κλίσεων, τρόμων και επιθυμιών. Γόνιμο να υπάρχει μια αυτοεικόνα συμβατή με την ψυχοσύνθεσή μας και όχι άλλο να είμαστε και άλλο να νομίζουμε ότι είμαστε…
Ωραίες δουλειές: Χαρά, και όμορφη ζήλια. Χωρίς ωραίες δουλειές μαραζώνει και η δική σου η δουλειά…
Σχόλια για αυτό το άρθρο