ΤΩΡΑ |
Αισθαντική, αέρινη, ονειρική, εκφραστική, σπουδαία ντάμα της γενιάς της που οι ερμηνείες της, τις οποίες καταθέτει επί σκηνής λάμπουν σαν χρυσάφι! Η χαρισματική με λάμψη και φως, Κερασία Σαμαρά ,διαθέτει ευρεία γκάμα και στόφα, είναι σεμνή, όμορφη, διακριτική παρουσία, ευγενική, καλλιεργημένη, με ήθος ταπεινοφροσύνη, χωρίς κομπασμό και αλαζονεία. Το θείο τάλαντο της φαίνεται πασίδηλα σε κάθε της δουλειά- είναι και έξοχη σκηνοθέτις και μεταφράστρια- και όλες οι παραστάσεις της μυρίζουν καλό θέατρο! Επί πλέον, είναι δασκάλα υποκριτικής και γνώστρια του αντικειμένου της, απόλυτα μορφωμένη και καταρτισμένη όσο ελάχιστες συνάδελφοι της. Ανήκει στις κυρίες του θεάτρου μας και είναι παράδειγμα προς μίμηση τόσο από άποψη καλλιτεχνική όσο και από στάση ζωής. Τη φετινή σεζόν δίνει μια ανεπανάληπτη ερμηνεία ως Μαρτέιγ στο ”Κουαρτέτο” του Χάινερ Μίλερ, παράσταση που έκανε πάταγο στην Αθήνα, την οποία σκηνοθέτησε ο άξιος και βραβευμένος Θανάσης Σαράντος. Το έργο που δεν πρέπει να χάσετε μεταφέρεται και στη Θεσσαλονίκη για τρεις παραστάσεις από τις 10 έως τις 12 Μαΐου στο Metropolitan The Urban Theater. Η ακτινοβόλος και ζηλευτή ηθοποιός Κερασία Σαμαρά σε αποκλειστική συνέντευξη.
– Στα πρώτα σου βήματα όσο ήσουν σπουδάστρια στη Σχολή, υπήρχαν κάποια πρότυπα;
Υπήρχαν πρότυπα, χωρίς όμως, περιέργως να το γνωρίζω. Ήταν συνδεδεμένα με τον απόμακρο σεβασμό των γονιών μου για τους μεγάλους θεατρανθρώπους της εποχής τους: τον Κατράκη, την Παξινού, την Λαμπέτη… Και λέω «απόμακρο» γιατί οι γονείς μου δεν ανήκαν στο αστικό θεατρικό κοινό. Ήταν λαϊκοί άνθρωποι, που γνώριζαν, όμως, να εκτιμούν τους εκπροσώπους της μεγάλης τέχνης, ακόμη κι αν δεν ήταν οι ίδιοι σε θέση να αναγνωρίσουν τους λόγους για τους οποίους ήταν τόσο σημαντικοί. Θυμάμαι την μητέρα μου, όταν ήμασταν μικρά παιδιά και κοροϊδεύαμε μαζί με την αδερφή μου μία σοπράνο, που ακούγαμε στο ραδιόφωνο. Στάθηκε πολύ αυστηρά απέναντί μας, μια απλή νοικοκυρά, πρώην μοδιστρούλα, και μας επέπληξε : «Να μην κοροϊδεύετε κάτι που δεν είστε σε θέση να καταλάβετε», μας είπε, στεναχωρημένη… Ακόμη την ευγνωμονώ.
-Μπορεί η επαγγελματική σου ζωή να σε καλύψει τόσο, ώστε να φέρει την ευτυχία;
«Υπέρτατη ευτυχία είναι η ευτυχία των ζώων», λέει η Μερτέιγ στην παράστασή μας. Μπορεί να είναι κι έτσι. Αν απογυμνώσουμε τη φράση αυτήν από τον κυνισμό της, θα βρούμε κάποιαν αλήθεια. Έχουμε ξεχάσει τις απλές χαρές της ζωής και αναζητούμε πάντοτε την ευτυχία στο μέλλον. Αν έχουμε την υγεία μας, την υπέροχη δουλειά μας, που, εν προκειμένω, σε κάνει να έρχεσαι σε επαφή με τόσες ζωές, τόσους ανθρώπους, τόσες ηλικίες, σε ταξιδεύει στον χρόνο, σε «αναγκάζει» να συνεργάζεσαι μ’ ένα σωρό ανθρώπους, ένα σωρό ειδικότητες σε κάθε παράσταση, σου δίνει τη δυνατότητα να λυτρώνεσαι και να εκστασιάζεσαι επάνω στη σκηνή, ναι, γιατί να μην είσαι ευτυχισμένος, τουλάχιστον επί σκηνής. Πόσο κρατάει η ευτυχία, τέλος πάντων…
– Το ”Κουαρτέτο” του Χάινερ Μίλερ είναι εύληπτο στο ευρύ κοινό;
Πιστεύω ότι ο πυρήνας του έργου, ναι, γίνεται αντιληπτός από το ευρύ κοινό, γιατί προέρχεται από ορμέμφυτα και στοχεύει στην εκτόνωση ζοφερών συναισθημάτων. Ο θεατής ταυτίζεται, αν όχι με τους ήρωες, που έχουν διαβεί το όριο της ανθρωπικότητας, τουλάχιστον με το μαρτύριό τους, που το κραδαίνουν χαμογελώντας πλατιά, σαν λάβαρο εκδίκησης. Όλοι έχουμε περάσει από καταστάσεις όπου απαρνηθήκαμε τα αληθινά μας συναισθήματα και μετατρέψαμε τον πόνο σε έπαρση και την ήττα σε άγρια χαρά. Η ποιητικότητα, βέβαια, του κειμένου στέκεται ως όριο που πρέπει να υπερσκελίσει ο θεατής, προκειμένου να προσεγγίσει καθ’ ολοκληρίαν τη δομή και τη συλλογιστική του έργου, όμως η σκηνοθεσία του Θανάση Σαράντου καταργεί αυτό το όριο.
– Πώς είναι να συνεργάζεσαι με τον Θανάση Σαράντο και τον Χρήστο Βασιλόπουλο;
Ήταν μια εξαιρετικά γόνιμη, καλλιτεχνικά, συνεργασία. Ο Θανάσης Σαράντος είναι, αληθινά, πάρα πολύ καλός σκηνοθέτης και αυτό δεν είναι πολύ σύνηθες στο θεατρικό χώρο. Λίγους καλούς σκηνοθέτες έχουμε…
Όσο για τον Χρήστο Βασιλόπουλο, είναι εξαιρετικά σταθερός, οξύνους και αξιόπιστος ως παρτενέρ, σ’ έναν εμβληματικό κλασικό ρόλο. Κάτι, επίσης σπάνιο και δυσεύρετο.
– Γιατί δεν σε βλέπουμε σε τηλεοπτικές σειρές;
Δεν το γνωρίζω αυτό. Αυτή είναι η μόνη απάντηση που μπορώ να δώσω.
– Ως ηθοποιός ποιο είναι το ζητούμενο για εσένα;
Να ξεπερνάω τις δυνατότητές μου σε κάθε νέα παράσταση, είτε πρόκειται για παράσταση του ίδιου έργου μέσα στη σεζόν, είτε για νέα συνεργασία. Όσο συναρπαστική είναι αυτή η δουλειά, όταν διατηρείς τη δημιουργική «περιέργειά» σου, τόσο βαρετή είναι όταν δεν αναζητάς πια τίποτε καινούριο. Διψάω για νέα καλλιτεχνικά στοιχήματα, με διακύβευμα επικίνδυνο, με νέες απαιτήσεις, υψηλού καλλιτεχνικού επιπέδου.
– Πες μου το πιο τρελό καλλιτεχνικό σου όνειρο.
Το πιο τρελό καλλιτεχνικό μου όνειρο έγινε πραγματικότητα, το Μάιο του 2023. Πρόκειται για την «Υπόθεση Μακρόπουλος», που ανέβασα πρώτη στην Ελλάδα, στην θεατρική της μορφή, με ένα dream team 10 πρωταγωνιστών, ένα ανέβασμα που αγωνιζόμουν για να το πραγματοποιήσω , επί 25 ολόκληρα χρόνια. Και το έκανα. Ευχαριστώ τον Θεό και τους συναδέλφους μου γι’ αυτό. Καταλαβαίνω ότι, παρά την τεράστια επιτυχία του, δεν είμαι σε θέση να το ξανακάνω, αφού χρειάζεται ένας παραγωγός για να αναλάβει την οικονομική ευθύνη και εγώ δεν μπορώ να υπολογίζω σε κάτι τέτοιο. Όμως, δεν πειράζει. Έγινε. Και μάλιστα κάτω από τις καλύτερες συνθήκες, με τους πιο πολύτιμους συνοδοιπόρους, τον Κώστα Αρζόγλου, τον Ρήγα Αξελό, τον Περικλή Λιανό, τον Δημήτρη Καραβιώτη, τον Ευθύμη Χρήστου και πολλούς άλλους συναδέλφους και συνεργάτες. Τώρα, σκέφτομαι να κάνω πολλά άλλα πράγματα, όμως, τίποτε δεν είναι τόσο τολμηρό και φιλόδοξο, όσο ήταν αυτό, στο οποίο ήμουν υπεύθυνη για τη μετάφραση, τη σκηνοθεσία, την παραγωγή και την ερμηνεία του πρώτου ρόλου.
– Έχεις εμπιστοσύνη στη γνώμη των κριτικών;
Εξαρτάται από το ποιος είναι ο κριτικός. Τι γνωρίζει για το θέατρο. Δεν με καλύπτει εξ ορισμού ο όρος «κριτικός», όμως, ανεξάρτητα από αυτό, ακούω με μεγάλη προσοχή όλες τις γνώμες, ξεχωρίζοντας, βέβαια, μέσα μου αυτές που θεωρώ ως πιο αξιόπιστες.
– Είσαι ο πιο αυστηρός κριτής του εαυτού σου;
Θα έλεγα ότι είμαι ο πιο ακριβοδίκαιος κριτής του εαυτού μου και όχι απαραίτητα ο πιο αυστηρός. Περιορίζω την αυστηρότητά μου στην περίοδο της μελέτης μου και στις απαιτήσεις που έχω σχετικά με τις επιδόσεις μου στην καθημερινή σκληρή δουλειά με το σώμα, τη φωνή, την άρθρωση, τη ροή της ενέργειάς μου.
– Ο ρόλος της ζωής σου ποιος είναι;
Μμμμ…. Μια υπάκουη, φιλομαθής ηθοποιός, μια απαιτητική αλλά γεμάτη αγάπη για τους συναδέλφους της σκηνοθέτιδα, μια αυστηρή αλλά με πολύ χιούμορ δασκάλα, μια αλλοπρόσαλλη αδελφή, μια λίγο τρελή αλλά διασκεδαστική θεία, μια πιστή αλλά κάπως ανυπόφορη φίλη, μια μοναχική αλλά με κατανόηση ταξιδιώτισσα.
Αν, τώρα, η ερώτηση αναφέρεται σε θεατρικό ρόλο, θα πω ότι τρεις ήταν οι ρόλοι στους οποίους νιώθω ότι άγγιξα το δικό μου «άριστα»: η Ροζαλία Κανδύλη από το’’ Βίρα τις άγκυρες’’, η Γυναίκα από το ‘’Γυναίκα-Διάβολος’’ και η Εμίλια Μάρτι από το Υπόθεση «Μακρόπουλος».
-Ο ηθοποιός πρέπει να μαθαίνει συνεχώς;
Νομίζω, ότι έχω ήδη απαντήσει σ’ αυτή την ερώτηση. Αν θέλει κανείς να λέγεται καλλιτέχνης, γενικότερα, πρέπει να ξεπερνάει συνεχώς τον εαυτό του, μαθαίνοντας καινούρια πράγματα, επιτυγχάνοντας νέους στόχους.
– Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σου;
Θα ταξιδέψω φέτος το καλοκαίρι την υπέροχη παράστασή μας «Μαρίκα Παπαγκίκα-Το ηλεκτρικό κορίτσι», του Νίκου Σταματιάδη, που το πρωτοπαρουσιάσαμε το 2022, με το jazz quartet Takis Barberis Group. Κατόπιν, θα προσπαθήσω να ανεβάσω ένα παράξενο γαλλικό έργο, τόσο παλιό και τόσο καινούριο, μια διασκευή δική μου από το μυθιστόρημα ‘’Η Σκύλα’’, του Georges de la Fouchardiere.
Σχόλια για αυτό το άρθρο