ΤΩΡΑ |
Ο Παναγιώτης Μάργαρης γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε κλασική κιθάρα από το 1984 έως το 2000. Τον Ιούνιο του 2000, πήρε το δίπλωμα του με άριστα παμψηφεί και Α’ Βραβείο. Συνεργάζεται ως καθηγητής κιθάρας, αποκλειστικά με το Εράτειο ωδείο Βριλησσίων.
Παράλληλα ασχολείται με τη σύνθεση και ενορχήστρωση τραγουδιών και ορχηστρικής μουσικής. Ως συνθέτης έχει ηχογραφήσει τρείς προσωπικούς δίσκους (“Στης νύχτας το φως”, “Το τραγούδι της πεταλούδας”, “Δίχως Πυξίδα”). Έχει συνεργαστεί με τους περισσότερους μεγάλους Έλληνες τραγουδιστές και δημιουργούς.
Το 1999 ξεκίνησε να ηχογραφεί υπό τη μορφή κιθαριστικού ντουέτου την πολύ επιτυχημένη δισκογραφική σειρά “Cafe de l’ art”, διασκευάζοντας και ερμηνεύοντας στην κιθάρα αγαπημένες μουσικές και τραγούδια του διεθνούς και ελληνικού ρεπερτορίου.
Ο τέταρτος δίσκος με τίτλο “Café de l’ art / Cinema” και ο πέμπτος με τίτλο “Café de l’ art / Τσιτσάνης – Βαμβακάρης”, απέσπασαν το βραβείο καλύτερου ορχηστρικού δίσκου της χρονιάς στα ετήσια μουσικά βραβεία “Αρίων”, ενώ οι συνολικές πωλήσεις της δισκογραφικής αυτής σειράς έχουν ξεπεράσει τα 100.000 αντίτυπα.
Ως κιθαρίστας και συνθέτης, έχει πραγματοποιήσει πάνω από 1500 συναυλίες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Με αφορμή τη συναυλία που θα δώσει στο Φεστιβάλ Ηλιούπολης στις 21 Σεπτεμβρίου αποκαλύπτεται από το Α έως το Ω στο Cosmopoliti σε 24 λέξεις-σκέψεις ομολογουμένως πολύ ενδιαφέρουσες.
Αποτυχία: Η αποτυχία είναι πάντα χρήσιμη, διότι ένα λογικό άνθρωπο τον κάνει να αντιλαμβάνεται τα λάθη του και να τα διορθώνει κατά τη διάρκεια της ζωής του. Εξάλλου, μια ζωή γεμάτη μόνο επιτυχίες θα ήταν βαρετή.
Βιαιοπραγία: Μισώ την βία γενικότερα. Είτε σωματική, είτε ψυχολογική. Θεωρώ ότι κανείς μας δεν έχει το δικαίωμα να βιαιοπραγεί ούτε σε ανθρώπους ούτε φυσικά σε ζώα.
Γέννηση: Είναι η αρχή του ταξιδιού. Και αφού μας δόθηκε το δώρο της ζωής, είμαστε υποχρεωμένοι να ταξιδέψουμε και να ζήσουμε με πάθος και αγάπη όλες μας τις στιγμές.
Δημιουργία: Για εμένα η δημιουργία είναι τα πάντα. Χωρίς δημιουργικότητα και στόχους, η καθημερινότητα ενός ανθρώπου γίνεται αφόρητα βαρετή και αδιάφορη. Όποιο επάγγελμα και αν κάνει ένας άνθρωπος, πρέπει να δημιουργεί μέσα από αυτό.
Έμπνευση: Η έμπνευση προκύπτει μέσα από τις εμπειρίες της ζωής μας. Από τον έρωτα, την αγάπη, το φόβο της αποτυχίας, τη χαρά της επιτυχίας, το φόβο του θανάτου. Δεν έχει σχέση κατά τη γνώμη μου η ομορφιά ενός τόπου ώστε να εμπνευστούμε.
Ζωή: Η ζωή είναι θείο δώρο. Είναι απρόβλεπτη. Αυτή είναι όμως και η μεγάλη γοητεία της. Το άγνωστο της επόμενης ώρας.
Ήθος: Το ήθος είναι στοιχείο ενός αξιόλογου και σημαντικού ανθρώπου. Και επίσης απαραίτητο ώστε να κάνει κάποιον σεβάσμιο στην κοινωνία και σπουδαίο ως άνθρωπο.
Θεία δίκη: Πιστεύω πολύ στη Θεία δίκη. Θεωρώ ότι υπάρχει συμπαντική δικαιοσύνη και όλα όσα μας συμβαίνουν έχουν να κάνουν με αυτήν. Όλες οι καλές και κακές πράξεις των ανθρώπων, επιστρέφονται σε ανύποπτες στιγμές.
Ιδεαλιστής: Ο ιδεαλιστής, είναι ο τύπος ανθρώπου που θαυμάζω. Τέτοιες προσωπικότητες κρατούν τον πήχη ψηλά στην κοινωνία και προχωρούν τον κόσμο αυτόν ένα βήμα παραπέρα.
Κακία: Είναι και αυτό ένα συναίσθημα της ζωής. Όλοι μας έχουμε βγάλει κακία σε άλλους ανθρώπους και είναι απολύτως φυσιολογικό όταν είσαι νέος και ανώριμος. Όσο μεγαλώνουμε όμως, η κακία πρέπει να δίνει τη θέση της στην καλοσύνη και στην αγάπη.
Λογική: Είναι απαραίτητο στοιχείο. Όποιος δεν έχει λογική υποκύπτει συνεχώς σε λάθη και ατοπήματα. Πάντα όμως πρέπει να συνδυάζεται με το συναίσθημα. Ειδάλλως οδηγεί κάποιον στο να γίνει τεχνοκράτης. Προτιμώ τους ανθρώπους που έχουν και λογική και ενίοτε φλερτάρουν με τον παραλογισμό λόγω οργασμού συναισθημάτων.
Μουσική: Έρωτας, αγάπη, πάθος, γαλήνη, τρυφερότητα, μαγεία. Είναι το καλύτερο φάρμακο για την ψυχή. Χωρίς αυτήν ο κόσμος θα ήταν αποκρουστικός.
Νέοι τραγουδιστές: Υπάρχουν πολλοί ταλαντούχοι νέοι ερμηνευτές. Με μεγάλες τεχνικές δυνατότητες και ωραίο χρώμα στη φωνή τους. Το πρόβλημα όμως που διαπιστώνω ακούγοντας τους είναι το εξής: ελάχιστοι έχουν χαρακτηριστική χροιά. Μοιάζουν με πολλούς άλλους. Αντίθετα τραγουδιστές τύπου Γαλάνη, Πρωτοψάλτη, Πάριος, Αλεξίου, Φαραντούρη, ξεχωρίζουν από την πρώτη νότα.
Ξένο ρεπερτόριο: Η μουσική δεν έχει σύνορα. Προσωπικά είμαι ανοιχτόμυαλος καλλιτέχνης και θεωρώ ότι σε όλες τις χώρες του κόσμου και σε όλα τα μουσικά είδη υπάρχουν αριστουργήματα.
Όνειρα: Τα όνειρα είναι απαραίτητα για το μέλλον μας. Ειδάλλως, παύουμε να ζούμε και απλά υπάρχουμε. Είμαι από τους τυχερούς ανθρώπους διότι έχω εκπληρώσει ένα μεγάλο μέρος όσων ονειρευόμουν. Δημιουργώ όμως συνεχώς καινούργιους στόχους και ελπίζω να μην σταματήσω ποτέ να ονειρεύομαι.
Παναγιώτης Μάργαρης: Ασυμβίβαστος, δίκαιος, ονειροπόλος, ορθολογιστής, καλλιτεχνική φύση, συναισθηματικός.
Ρατσισμός: Σιχαίνομαι το ρατσισμό. Θεωρώ ότι όλοι έχουμε ακριβώς τα ίδια δικαιώματα σε αυτή τη ζωή. Ο ρατσισμός και ο φασισμός δεν διαφέρουν. Ο ρατσισμός γεννά φριχτούς πολέμους και βία.
Σύνθεση: Η σύνθεση είναι το μισό μου καλλιτεχνικό κομμάτι. Αγαπώ πολύ την ιδέα της δημιουργίας ενός νέου μουσικού έργου και θέλω στο μέλλον να δώσω μεγαλύτερη βαρύτητα σε αυτή.
Τύχη: Η τύχη έρχεται και παρέρχεται. Όλοι μας κάποιες φορές έχουμε σταθεί τυχεροί και κάποιες άτυχοι. Παίζει σημαντικό στην ζωή ενός ανθρώπου αλλά σίγουρα επικουρικό. Το παν είναι η σκληρή δουλειά και το ταλέντο.
Υποταγή: Δεν μου αρέσει καθόλου η υποταγή της ψυχής. Πιστεύω στην ελευθερία, στη δημοκρατία και στο δικαίωμα της επιλογής.
Φήμη: Η φήμη πρέπει πάντα να συνδυάζεται με την καλλιτεχνική στόφα, την ισχυρή προσωπικότητα, την αλήθεια και τη σκληρή δουλειά. Ειδάλλως είναι πολύ εφήμερη και γκρεμίζεται σαν χάρτινος πύργος. Για να γίνει κάποιος άνθρωπος διαχρονικά φημισμένος, πρέπει να μην τον ενδιαφέρει η δόξα και η διασημότητα. Όποιος εξ’ αρχής ασχολείται με το αντικείμενο του με αγάπη και πάθος, ίσως έρθει και η φήμη. Αυτό ισχύει και για τους καλλιτέχνες και για τους αθλητές και για τους επιστήμονες.
Χάρισα: Όμορφη λέξη. Είναι υπέροχο να χαρίζουμε απλόχερα αγάπη, χαρά, ευτυχία, γνώσεις και εμπειρία.
Ψυχαγωγία: Η ψυχαγωγία είναι απαραίτητη για την ψυχή, όσο το νερό για το σώμα. Πρέπει διαρκώς να φροντίζουμε την ψυχή μας, να ερχόμαστε κοντά με τον εσωτερικό μας κόσμο και κυρίως με το συναίσθημα μας. Ειδάλλως η σκληρότητα και η απάθεια θα μας διαβρώσει και θα μας οδηγήσει στη φθορά και στον μαρασμό.
Ωραίο φινάλε: Ωραίο φινάλε είναι εκείνο το ποίο θα μας έχει εξελίξει ως ανθρώπους και θα μας κάνει να νιώσουμε τη χαρά της ζωής. Το ωραίο φινάλε για παράδειγμα σε μια συναυλία, είναι μόνο εκείνο που σε έχει φέρει πιο κοντά με το ακροατήριο και έχει υπάρξει ο γοητευτικός ηλεκτρισμός ανάμεσα σε κοινό και καλλιτέχνη. Ακόμα και για τη ζωή ενός ανθρώπου, ωραίο φινάλε φαντάζομαι ότι θα είναι εκείνο που το ταξίδι ήταν πολύ έντονο και γεμάτο από όλα τα συναισθήματα.
Σχόλια για αυτό το άρθρο