ΤΩΡΑ |
Φαντάζομαι πως στην ιστορία δεν υπήρξε ποτέ gay κομμουνιστής αγωνιστής, Κύριε Κουτσούμπα. Πράγμα που σημαίνει ότι και η δική σας επανάσταση αποτελείται από καθώς πρέπει συμπεριφορές και πρότυπα.
Το ήξερα, αλλά για έναν περίεργο λόγο με βόλευε να κάνω την πάπια. Να βρίσκω επαναστατικά άλλοθι, την ιστορία και την ιδεολογία του κόμματος, τους αγώνες του. Να λέω, “’ντάξει μωρέ, έχουν κι αυτοί το κόλλημα τους αλλά δεν το εννοούν. Είναι πιο τίμιοι από τους άλλους και αν μη τι άλλο σταθεροί”. Τι μικρόμυαλος που υπήρξα προκειμένου να δικαιολογήσω την άτσαλη ένταξη της επαναστατικότητας μου μέσα σε ένα κομματικό σχήμα. Τι κότα υπήρξα όταν από σεβασμό, ποτέ μου δεν αναφέρθηκα όπως πρέπει στην περίπτωση της κας Γαρουφαλιάς, λεσβίας υπερβουλευτίνας του κόμματος, ταυτόχρονα χριστιανής ορθόδοξης και μητέρας υιοθετημένου παιδιού που συντάσσεται με αυτήν την ντροπή. Με μόνο τον Βαλλιανάτο να την κατονομάζει και όλους μας να τον αποκαλούμε “γραφικό”. Ντρέπομαι φίλε και ζητάω συγγνώμη γιατί είμαι τόσο αφελής που στο παρά πέντε νόμιζα ότι κάτι θα αλλάξει.
“Η ομοφυλοφιλία είναι αστική διαστροφή” μου είχε πει κάποτε ένας καθοδηγητής στην ΚΝΕ κι εγώ έμεινα πάγος να προσπαθώ να καταλάβω πως με μια μάνα εμποροϋπάλληλο, μόνο και μόνο επειδή είμαι πούστης έγινα αστός. Τρέχα μαλάκα στο συλλαλητήριο για τους συντρόφους στη Νικαράγουα κι άσε το κόμμα όταν εσένα σε ξεφτίλιζαν στα τμήματα επειδή έπαιζες ελεύθερα σεξουαλικά παιχνίδια σε κήπους, να σε κοιτάζει σαν λάθος της φύσης. Επομένως χωρίς δικαιώματα. Το επικίνδυνο ερώτημα όμως σε κάτι τέτοιο, είναι το με τι κριτήριο αναγνωρίζεις τις δημιουργίες της φύσης σε “λάθος” και “σωστό;”
Για το ΚΚΕ και τη σταλινική εφαρμογή του κομμουνισμού στην ΕΣΣΔ, φυσιολογικό ήταν μόνο ότι η ύπαρξη του μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σαν γρανάζι συντήρησης του κρατικού μηχανισμού και της επικράτησης μιας αδιαμφισβήτητης ιδεολογίας. Και στους ναζί το ίδιο (αλλά δε θέλω να το παρατραβήξω) και στην εκκλησία. Επομένως κάθε άλλο παρά τυχαίο είναι πως οι τρεις πλευρές που εναντιώνονται στο ψήφισμα του συμφώνου συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια, είναι ακριβώς αυτές: KKE, άκρα δεξιά και εκκλησία. Η τυφλή ακολουθία μίας ανίερης θείας δολοφονικής κοινωνίας πάντα στο όνομα του ανθρώπου και της αξιοπρέπειάς του. Σύμφωνα με τις άνευ προηγουμένου δηλώσεις σας κύριε Κουτσούμπα, η αξιοπρέπειά μου είναι προσωπικό μου ζήτημα και όχι δημόσιο, νομικά προστατευμένο.
Είναι σαν να βρισκόμαστε στον εμφύλιο, εγώ με κίνδυνο να κρύβω και να φυλάω έναν αντάρτη μην τον σφάξουν κι εσείς να μου λέτε “άσε τον μόνο του, τι μπλέκεσαι; Δικό του πρόβλημα ας βρει τρόπο να σωθεί, άσε που μπορεί αύριο να τον βγάλουμε και συνεργάτη του συστήματος”. Όχι πως σαν κόμμα δεν το έχετε κάνει πολλάκις. “Κομμουνισμός είναι η θεωρία των συνθηκών απελευθέρωσης του προλεταριάτου” κε Κουτσούμπα. Επομένως το προλεταριάτο σύμφωνα με τη στάση σας δεν έχει πούστηδες ή αν έχει τους εξορίζει άρα το προλεταριάτο είναι εξ’ ίσου ρατσιστικό και κατασκευασμένο σαν φαντασιακή ιδέα μιας ελιτίστικης τάξης απ’ την ανάποδη, με κοινά χαρακτηριστικά όπως και όλα τα άλλα καπιταλιστικά κατασκευάσματα.
Για μια ακόμα φορά αποδείξατε ότι είστε η πιο καπιταλιστική εκδοχή μιας εξαίρετης στη θεωρία της ιδέας την οποία αμαυρώνετε όπως οι παπάδες τον χριστιανισμό. Χωρίς καμία διάθεση για πρακτική παρέμβαση στη δημιουργία μιας κοινωνίας ίσως ανθρώπων. Επειδή για σας κάποιοι είναι πιο ίσοι από τους υπόλοιπους. Η αρχική μου πρόθεση σε αυτό το άρθρο ήταν να γράψω κάτι γενικό για το σύμφωνο συμβίωσης αλλά βαρέθηκα να γράφω γενικά για τα αυτονόητα. Που εσείς κι ο Άνθιμος αποδείξατε ότι δεν είναι και τόσο αυτονόητα (δεν είναι σουρεαλιστικό από μόνο του να συνυπάρχετε στην ίδια πρόταση με τον Άνθιμο;)
Ανακοινώνω στην κομμουνίστρια μητέρα μου, το περιεχόμενο του άρθρου μου. Αντιδρά αλλά πολύ πιο μαζεμένα από ότι θα έκανε συνήθως. Λογικό. Κι αυτή μέσα της κάπου βαθιά, αντιλαμβάνεται ότι το κόμμα για το οποίο θα μπορούσε να δώσει τη ζωή της, συνεχίζει να θεωρεί το παιδί της πολίτη χωρίς δικαιώματα και σε άλλες εποχές και καταστάσεις τρόφιμο ενός γκούλαγκ. Και μόνο που κάνουμε συζήτηση και μόνο που απαιτείται βουλευτική ψήφος και κάποιοι ζητάνε δημοψήφισμα για ένα στοιχειώδες (και κουτσουρεμένο) ανθρώπινο δικαίωμα, είναι ντροπή. Είναι σαν τα συσσίτια αστέγων της Χρυσής Αυγής που πρέπει να αποδείξεις ότι είσαι Έλληνας για να φας. Δεν γουστάρω ζητιανιές σε ότι μου ανήκει. Το φαγητό, το νερό κι ο έρωτας μου ανήκουν.
Στις 22 του μήνα λοιπόν, 300 διεφθαρμένοι σε πολλά επίπεδα στην πλειοψηφία τους άνθρωποι, θα αποφασίσουν αν αξίζω να αντιμετωπίζομαι σαν ισότιμος αξιοπρεπής πολίτης, μετά από χρόνια καταδικών του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Ποια είναι η διαφορά μου από έναν πρόσφυγα; Πέρασα την εφηβεία μου διωκόμενος, ηθικά κατακριτέος, παράνομος και στο έλεος όποιου ήθελε να με εκβιάσει. Είχα την τύχη του σταθερού σπιτιού. Σε ποια πατρίδα; Έχω αγωνιστεί για τα δικαιώματα διωκόμενων λόγω θρησκείας ή καταγωγής, δεν παρακαλώ συμπάθεια, απαιτώ συναγωνισμό.
Γνωρίζω πολύ καλά πως ένα κόμμα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ χρησιμοποιεί πιασάρικα το θέμα του “Συμφώνου Συμβίωσης” για να δείξει τις κοινωνικές του ευαισθησίες την ώρα της μεγάλης του πτώσης. Ξέρω πως δεν το κάνει για μας, αλλά έχω μάθει να εκμεταλλεύομαι τις ευκαιρίες. Ο Κουτσούμπας και η θλιβερή κουστωδία του, απλά προσπαθούν να κάνουν τη διαφορά λέγοντας “όχι” σαν το κακομαθημένο που απλά πρέπει να πει “όχι”. Ακόμα κι αν συναινεί σε ένα έγκλημα. Με αυτή του τη στάση το ΚΚΕ χάνει το δικαίωμα να μιλάει για δικαιώματα και ο μόνος απέναντι στον οποίο μπορεί να επιχειρηματολογήσει είναι τελικά οι τόσο συγγενικοί του εκφραστές του ακροδεξιού συντηρητισμού.
Ντρέπομαι για την στρουθοκαμηλική μου αφοσίωση σε αυτό το πράγμα που λέγεται ΚΚΕ. Από κει και πέρα, όποια κι αν είναι η απόφαση της Βουλής που δεν την παίρνει να είναι αρνητική, ας ξεκαθαρίσει στα μάτια όλων μας τι ψηφίζουμε και τι πιστεύουμε και τι συντηρούμαι. Αν ο Άνθιμος θέλει να με φτύσει, ουρώ πάνω στα πετραχήλια του χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν πιστεύω στο Θεό. Αν ο Κουτσούμπας θεωρεί τα δικαιώματα μου ασήμαντα, του κάνω το σφυροδρέπανο γλυπτό με τον Τζεφ Κουνς να πηδάει την Τσιστσιολίνα χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν πιστεύω στον κομμουνισμό. Αν η Βουλή ψηφίσει αρνητικά, ξεκινάει έναν πολύ μεγάλο πόλεμο μαζί μας που θα μας κάνει άλλη μια φορά (κι αυτή τη φορά εντελώς) ρεζίλι στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν πιστεύω στην Ελληνική Δημοκρατία.
Απλά της ξηλώνω μερικές κλωστές στον καβάλο του τσολιά όπως έκανα και στα νιάτα μου με υπέροχους δίμετρους της προεδρικής φρουράς, για να νοιώσει πιο αεράτη. Κι εγώ πιο καθαρός και ανακουφισμένος από ότι μου επέβαλλαν ως ντροπή.
Σχόλια για αυτό το άρθρο