ΤΩΡΑ |
Κερασία Σαμαρά: αισθαντική , αέρινη, εύθραυστη , αιθέρια, ονειρική! Η ψυχή της μοιάζει σαν μίσχος λουλουδιού! Αν ψάξεις βαθιά μέσα στην ψυχοσύνθεση της θα ανακαλύψεις: ευαισθησίες, συναισθήματα, καλλιέργεια, σεμνότητα, καλοσύνη, αγάπη και πάθος για τη δουλειά της, τη χρωματική παλέτα ενός ζωγράφου, τα χρώματα του ουράνιου τόξου, θετική αύρα, ήθος, αξιοπρέπεια, ηθικές αξίες, σοβαρότητα, ακεραιότητα και τόσα άλλα ψυχικά προτερήματα και επαγγελματικά προσόντα που θα χρειάζονταν να γεμίσω πολλές σελίδες για να την σκιαγραφήσω. Αυτό είναι, εν ολίγοις, το πορτρέτο της χαρισματικής, με άστρο και φως, Κερασίας Σαμαρά. Μίας ηθοποιού αμύθητης καλλιτεχνικής αξίας που λαμπρύνει το χώρο της, αλλά και με τη στάση και τον τρόπο ζωής της ξεχωρίζει σαν διαμάντι… Όλες αυτές οι αρετές που διαθέτει προσωπικές και επαγγελματικές διαμορφώνουν μία ξεχωριστή ηθοποιό με έντονη προσωπικότητα, στόφα, ευρεία γκάμα και τεράστια εκφραστικά μέσα που την χαρακτηρίζουν ιδιαίτερα. Πνεύμα ανήσυχο και δημιουργικό δεν σταματά μόνον στο ερμηνευτικό κομμάτι του λειτουργήματός της- μας έχει χαρίσει συγκλονιστικά ρεσιτάλ ερμηνείας- αλλά είναι προικισμένη και με το θείο τάλαντο της σκηνοθεσίας. Όλες οι δουλειές της έχουν αποσπάσει εγκωμιαστικές κριτικές από ειδήμονες αλλά και από το κοινό! Απορώ πώς δεν βλέπουμε μία τέτοιου βεληνεκούς ηθοποιό να πρωταγωνιστεί σε τηλεοπτικές σειρές, που ομολογουμένως έχουν βελτιωθεί πάρα πολύ την φετινή σεζόν, και σε θέατρα μεγάλα σε παραστάσεις ρεπερτορίου… Φέτος, σκηνοθέτησε- και πρωταγωνιστεί- στο έργο του άξιου Νεοέλληνα συγγραφέα Ανδρέα Στάικου,” Ναπολεοντία ” στο οποίο πρωταγωνιστεί μία πλειάδα γνωστών ηθοποιών. Η παράσταση , η οποία ανέβηκε στο θέατρο Αλεξάνδρεια κήπος, είναι μία κομψή, ψευδοϊστορική, ξεκαρδιστική κωμωδία και δεν πρέπει να την χάσετε! Η ακτινοβόλος Κερασία Σαμαρά από το Α ως το Ω!
Ανδρέας Στάικος: Υπάρχουν Έλληνες διανοούμενοι που αγαπούν έντονα τη ζωή, το γέλιο, τον έρωτα, που ζουν μέσα από τη λογοτεχνία, αλλά και μέσα από την καθημερινή επαφή με την πολιτική καθημερινότητα. Πρόκειται για ανθρώπους που κατά καιρούς έχουν αγωνιστεί, χωρίς να το διατυμπανίζουν, έχουν φίλους παρόμοιας ιδιοσυγκρασίας και καλλιέργειας, με τους οποίους εμπλέκονται συχνά σε έμπυρες φιλοσοφικές και πολιτικές συζητήσεις. Θεωρείται κανείς πολύ τυχερός, αν παραστεί σε κάποια από αυτές. Θα έλεγα ότι ο Στάικος είναι ένας συναρπαστικός, ενθουσιώδης σοφός.
Βούληση: Η ελεύθερη βούληση … Συχνά αυτό που θεωρούμε ως ιδία βούληση προέρχεται από κάποιον άλλον. Κι εμείς το παραφράζουμε ως ελεύθερη βούληση. Στη σημερινή εποχή κάτι τέτοιο μπορεί να συμβαίνει μέσα από τα μέσα ενημέρωσης και τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης, εξ αιτίας των επιλεγμένων πληροφοριών που μπορεί να φθάνουν ως εμάς. Κάπως έτσι διαμορφώνονται και συντηρούνται διάφορες αυτοκρατορίες και στο θεατρικό χώρο. Είναι πολύ συχνό το φαινόμενο.
Γραμμένο( μοίρα): Κατά κάποιον τρόπο, η μοίρα μας καθορίζεται από μία μακριά, επώδυνη ιστορία που αποτελείται από γενεές και μνήμες. Σαν, ας πούμε, οι επιλογές μας να είναι άμεση συνάρτηση επιλογών των προγόνων μας. Αυτό το κομμάτι δύσκολα ελέγχεται, γι’ αυτό και συχνά αποβαίνει «μοιραίο»… Ωστόσο, αν η ζωή μας είναι ένα υφαντό, για ένα μεγάλο μέρος της, εμείς κρατούμε την κλωνά, εμείς και το αδράχτι…
Διακριτικότητα: Ο πατέρας μου ήταν ελαιοχρωματιστής. Εργολάβος στις οικοδομές. Πριν απ’ αυτό, ψαράς. Σε όλες τις αποφάσεις της ζωής μου με στήριξε χωρίς καμία ερώτηση. Σε αποφάσεις απροσδόκητες, κόντρα σε όλα τα προγνωστικά. Είτε επρόκειτο για προσωπικές είτε για επαγγελματικές επιλογές. Όταν προέκυπταν προβλήματα εξ αιτίας των επιλογών μου, δεν ρωτούσε ποτέ τίποτα. Σώπαινε. Χωρίς υπόγεια να δηλώνει τη διαφωνία ή τη στενοχώρια του. Όταν επιτύχαινα σε κάτι σημαντικό, ή όταν τιμούσα δημοσίως τους γονείς μου, δεν πανηγύριζε, όμως έπινε ένα τσιπουράκι παραπάνω, πριν από το φαγητό του. Ο μπαμπάς μου. Ακόμη κι όταν μας εμπιστεύθηκε τη ζωή του, δεν επέμεινε σε τίποτα. Άφησε εμάς να κρίνουμε το πώς θα χειριζόμασταν τις δύσκολες ώρες του. Διακριτικότητα. Ευγένεια. Εμπιστοσύνη. Οι μεγάλες αρετές της Αγάπης.
Εξευρωπαϊσμός: Η Ευρώπη πέταξε επάνω στη ράχη του Ταύρου, που ήταν ο Δίας και ζούσε στον Όλυμπο. Χωρίς την Ελλάδα δεν θα υπήρχε η σημερινή Ευρώπη, η οποία, βεβαίως, αποτελεί το φυσικό καταφύγιο για μία χώρα που βρίσκεται ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση. Όμως, ο ελληνικός πολιτισμός δεν περιορίζεται. Έχει περάσει τα σύνορα και έχει ήδη αφομοιωθεί από τους κατακτητές της χώρας του. Γι’ αυτό και στην πραγματικότητα είναι εκείνος ο αληθινός κατακτητής.
Ζωή: Πριν από ένα χρόνο, βάφτισα ένα κοριτσάκι, σ’ ένα πανέμορφο ξωκλήσι, στην Ήπειρο. Μου ζήτησαν να διαλέξω εγώ το όνομα που θα της έδινα. Και την ονόμασα Ζωή. Για να γιορτάσουμε την έλευσή της στον κόσμο. Τι σπάνια τύχη, τι θείο δώρο, μέσα από μία απειροελάχιστη πιθανότητα σύζευξης, να έχει κανείς την ευκαιρία να γεννηθεί και να γευθεί έτσι την μεγάλη εμπειρία της ύπαρξης…
Ήθος: Με ενδιαφέρει πολύ το σκηνικό ήθος. Και είναι ο κανόνας σύμφωνα με τον οποίο διαλέγω τους συνεργάτες μου. Η εποχή της «αυθεντίας» έχει περάσει. Η εποχή των «απόλυτων πρωταγωνιστών», επίσης. Ο χρόνος απέδειξε ότι στο θέατρο η καλλιέργεια πρωταγωνιστεί σε μια αληθινή καλλιτεχνική επιτυχία. Και το σκηνικό ήθος αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση αλλά και συνέπεια της προσωπικής και επαγγελματικής καλλιέργειας.
Θεατρικά σχέδια χειμερινής σεζόν: Ελπίζω να μπορέσω να συνεχίσω τη Ναπολεοντία, που φαίνεται να έχει μεγάλη απήχηση στους θεατές της. Είμαστε πολύ ταιριαστοί με τους συνεργάτες και το έργο ανθίζει, νομίζω, στις παραστάσεις μας. Μακάρι να το συνεχίσουμε και το χειμώνα.
Ιστορία: Κάποτε δεν καταλάβαινα γιατί είναι τόσο σημαντικό να γνωρίζει κανείς την ιστορία του τόπου του. Μέσα από τα πράγματα που δεν γνώριζα και από την ανάγκη μου να συνδέσω τα σπασμένα κομμάτια από τις προσωπικές μου μνήμες, κατάλαβα πόσο είναι απαραίτητο να φθάσεις όσο πιο πίσω γίνεται, γνωρίζοντας πού πατάς.
Κλίμα της Επανάστασης: Το κλίμα της Επανάστασης, στην παράστασή μας, αποτυπώνεται, θα έλεγα, αιρετικά, μέσα από προβληματισμό και πολύ βαθύ χιούμορ. Η γλώσσα που χρησιμοποιεί ο Στάικος αποτελεί από μόνη της σχόλιο επάνω στην Ελληνική Ιστορία. Και οι χαρακτήρες που έχει διαλέξει για να αφηγηθούν την ιστορία του, υπονομεύουν τον εαυτό τους.
Λυρισμός: «Ασπάζομαι το χέρι σας πριν ασπασθώ τα χείλη σας, πριν γευθώ τη λαίλαπα των ασπασμών σας. Η ζωή μου εξαρτάται από το απογευματινόν σας βλέμμα.» Απόσπασμα επιστολής από την Ναπολεοντία.
Μεταεπαναστατική Ελλάδα: Ένα απίστευτο κράμα από κοινωνικές τάξεις, εθνότητες και ντοπιολαλιές. Στίφη από ορφανά παιδιά, φτώχεια, χώματα χωρίς δρόμους, ανομία, εμφύλιος. Παραθέτω ένα έξοχο απόσπασμα από το βιβλίο του φίλου Ηρακλή Λογοθέτη «Δάνειον Έθνος»
Ένας πίνακας για τους Έλληνες του ’21: ,Πρώτα ο μαύρος κλέφτης, ο τραχύς αρματολός, ο αϊτός των δημοτικών μας τραγουδιών. Ελληνιστί αγράμματος και αλβανιστί λαλίστατος, κάθεται με τη λερή του φουστανέλλα πάνω σ’ ένα αποκεφαλισμένο κιονόκρανο, κοιτάζει τα νυχάκια του, τα νυχοποδαράκια του. Αντίκρα του, σταυροπόδι στο σοφά με το ναργιλέ του, ο κοιλιόδουλος τοπικός άρχοντας, ο κοτζάμπασης του κάμπου, ο βουλιμικός τοκογλύφος με το μάτι ξυπνό μέρα-νύχτα. Πιο πέρα, με τον δείκτη στα λογιστικά του κατάστιχα και τον αντίχειρα σε χρυσή καδένα, ο πλούσιος δαιμόνιος έμπορος, ο πολυμήχανος κι αψύς καπετάνιος. Κοντά του και σαν ξώμακρα συνάμα, σε τούρκικο μιντέρι, ο υπερόπτης καλαμαράς της Υψηλής Πύλης, ο φαναριώτης δραγουμάνος, ο γαλλομαθής διπλωμάτης, ο ηγεμόνας της Βλαχίας. Παρέκει, όρθιος και σκυφτός στο αναλόγιό του, ο δυτικοτραφής λόγιος, ο λαμπρός φιλόλογος, ο επτανήσιος νομικός, ο βαρυσπούδαχτος ιατροφιλόσοφος, κομμάτι χλωμός, πλην με το βλέμμα εξημμένο και πυρετικό. Μη ξεχάσουμε μονάχα να βάλουμε, στο βάθος βέβαια, τους παρακατιανούς. Τον ζητιάνο και τη σταχομαζώχτρα, τους ξωμάχους και τα ξεσπιτωμένα γυναικόπαιδα, τα έρμα τα κορτσούδια, τους θαλασσοδαρμένους πρόσφυγες κι όσους γλύτωσαν το μαχαίρι για να πουληθούν στα σκλαβοπάζαρα.
Ναπολεοντία: Για κακή της τύχη, ο πατέρας της ήταν αμετανόητος. Επέμενε ότι η θυγατέρα του έπρεπε να ονομασθεί έτσι, προς τιμήν του Ναπολέοντος, «ο οποίος κατέλυσε τα απολυταρχικά καθεστώτα και εις τον οποίον χρεωστώμεν την διάδοσιν των αξιών της Γαλλικής Επαναστάσεως». Η ίδια μισεί το όνομά της.
Ξενομανία: Το περάσαμε κι αυτό, έως , νομίζω το τέλος της προηγούμενης δεκαετίας. Πιστεύω ότι τώρα, αρχίζουμε να εκτιμάμε περισσότερο το έμψυχο υλικό της χώρας μας, καθώς και την ίδια τη χώρα
Ομοθυμία: Όταν, στις δύσκολες στιγμές, υπάρχει κάτι τέτοιο ανάμεσα στους πολίτες, τότε και μόνον τότε, ένας λαός ισχυροποιείται απέναντι στις κυβερνήσεις.
Παρελθόν: Το παρελθόν είναι σαν ένα άγαλμα. Υπενθυμίζει κάποιον ή κάτι που υπήρξε κάποτε ζωντανό. Και το υπενθυμίζει για να μην λησμονηθεί, επειδή η ανάμνησή του χρησιμεύει σε κάτι για το μέλλον. Το ίδιο το άγαλμα, όμως, είναι νεκρό.
Ραγιαδισμός: Αντιγράφω από το λεξικό: Ραγιαδισμός: το να αποδέχεται κανείς την μοίρα του ραγιά και τη δουλεία. Συνώνυμα: δουλοφροσύνη, υποτακτικότητα, δουλοπρέπεια. Όχι, δεν χαρακτηρίζεται από κάτι τέτοιο η πατρίδα μου.
Σκηνοθεσία: Είναι συναρπαστικό να δημιουργείς κόσμους. Να τους σχηματίζεις, να τους οριοθετείς, κι εκεί μέσα να παλεύεις με το κείμενο, προσπαθώντας να το αποκρυπτογραφήσεις και να το ερμηνεύσεις μέσα απ’ αυτόν τον κόσμο που δημιούργησες γύρω του. Νομίζω ότι με έλκει τουλάχιστον όσο και η υποκριτική.
Τηλεοπτικές σειρές: Δεν έχω μεγάλη εμπειρία από τηλεόραση. Έχω συμμετάσχει μόνο σε τέσσερις τηλεοπτικές σειρές ως τώρα. Υπάρχουν καλά και άσχημα πράγματα στην τηλεόραση, όπως και παντού αλλού. Εκεί, ξέρεις εξ αρχής περί τίνος πρόκειται, όταν δέχεσαι να κάνεις την εκάστοτε δουλειά. Δεν σε ξεγελάει, γιατί η σύσταση των εκάστοτε συνεργατών αποκαλύπτει αμέσως το επίπεδο της συνεργασίας. Είναι επίσης ένα μέσον που επιτρέπει στον ηθοποιό να ζει και να δουλεύει με οικονομική αξιοπρέπεια. Τονίζω το «οικονομική», γιατί, στην πραγματικότητα, η αξιοπρέπεια δεν έχει να κάνει με τον πλούτο ή τη φτώχεια.
Υπόσταση: Η ηθική υπόστασή μας είναι το ίχνος που θα αφήσουμε στον κόσμο, πέρα από όλα τα άλλα. Έτσι νομίζω.
Φυσικότητα: Στο θέατρο, η πρώτου επιπέδου φυσικότητα δεν είναι το ζητούμενο. Η σκηνή ορίζει τη δική της πραγματικότητα, η οποία συχνά είναι αλλόκοτη ή αντιτάσσεται στους νόμους της ζωής. Στο θέατρο, η «εύκολη φυσικότητα» φαντάζει αγοραία, ενώ η πιο παράδοξη δράση μπορεί να φαίνεται απόλυτα φυσική. Η φυσικότητα στο θέατρο είναι δόκιμη μόνο όταν προκύπτει μέσα από τη γνώση ότι το κείμενο είναι κάτι έξω από εμάς, το έγραψε κάποιος άλλος, ότι υπηρετούμε τον στόχο του συγγραφέα κι ότι εμείς είμαστε ο εαυτός μας και όχι ο ρόλος.
Χιούμορ: Είναι, βέβαια, δύναμη, καταφύγιο, πηγή χαράς, όμως και άλλοθι πολλές φορές , για να μην αντιμετωπίσουμε κατάματα την αλήθεια.
Ψυχοφθόρος: Νιώθω απίστευτα τυχερή που μπόρεσα να υπηρετήσω το θέατρο για παραπάνω από 30 χρόνια. Στη διάρκεια αυτών των ετών, πολλές φορές σκέφτηκα ότι όσο είμαστε στη σκηνή, είμαστε ευτυχισμένοι. Ακόμη και στα καμαρίνια, η ζωή είναι υπέροχη. Στα αληθινά «παρασκήνια» όμως, εκεί που παίζονται τα παιχνίδια επικοινωνίας, εκεί που οργιάζει η απελπισία της ανεργίας και η δίψα για έκφραση, η απεριόριστη δύναμη του παραγωγού και η καθοδηγούμενη κρίση, εκεί, λοιπόν, μπορεί να νιώσει κανείς ότι αυτό το επάγγελμα είναι ψυχοφθόρο. Κατόπιν, όμως, ανεβαίνει στη σκηνή και τα ξεχνάει όλα.
Ωραίες δουλειές: Άδεια Ποδηλάτου, Βίρα τις Άγκυρες, Το Σπίτι στη Λίμνη, Γυναίκα Διάβολος, Σικάγο, Ιφιγένεια εν Ταύροις, Σε φιλώ, Χέρμπερτ, Εκάβη, Έλα να παίξουμε, Γαμήλιο Εμβατήριο, Ναπολεοντία! Και τόσες άλλες! Ήταν όλες τους παιδιά μου…
Σχόλια για αυτό το άρθρο