ΤΩΡΑ |
Συγκλονισμένος βγήκα από το θέατρο Διάνα , όπου παίζεται το εκπληκτικό έργο της Ζίννι Χάρρις ‘’Για…μια ανάσα’’ και έκανα αρκετή ώρα να συνέλθω. Τέτοια παράσταση που να με συνεπάρει και να με συνταράξει- εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων- είχα να δω την τελευταία πενταετία. Κι αυτό για πολλούς λόγους. Πρωτίστως η χαρισματική και σπουδαία ηθοποιός, Ελένη Ράντου, είναι συγκλονιστική, έξοχη, αφοπλιστικά καθηλωτική -αφοπλίζει και τον πιο απαιτητικό θεατή- με το ‘’δυνατό’’ ρεσιτάλ υποκριτικής που δίνει, κυριαρχεί στη σκηνή και την υποτάσσει με το πηγαίο και πληθωρικό ταλέντο που διαθέτει- άλλωστε βρίσκεται στο απόγειο της καλλιτεχνικής της ωριμότητας και δημιουργίας, φανταστείτε τι πρόκειται να δώσει τα επόμενα χρόνια- και μεγαλουργεί μαζί με τον τεράστιο και, επίσης, σπουδαίο θεατράνθρωπο, Σταμάτη Φασουλή, χάρις στην αριστουργηματική του σκηνοθεσία. Η παράσταση είναι τόσο πολύ δουλεμένη με λεπτούς και ευφάνταστα ευρηματικούς σκηνοθετικούς κώδικες ως την παραμικρή της λεπτομέρεια που δεν ξέρεις τι να πρωτοθαυμάσεις! Ο θίασος εξαιρετικός, τα σκηνικά, οι φωτισμοί, το ίδιο το έργο ‘’ σπάει κόκκαλα”, η υπόθεση του άκρως ενδιαφέρουσα δεν σε αφήνει λεπτό που να μην σε κρατά σε αγωνία και εν εγρηγόρσει. Ένα ολόφρεσκο σύγχρονο προφητικό έργο με αλληγορικά στοιχεία, μια παράσταση εφάμιλλη του εξωτερικού. Θα μπορούσε κάλλιστα να παιχτεί στο Royal Court του West End, όπου ανέβηκε το 2015 και να ‘’σπάσει ταμεία’’. Όπως, ήδη ‘’σπάει ταμεία’’ στην Αθήνα και είναι sold out. Η συνύπαρξη Ράντου- Φασουλή στο έργο αυτό δημιούργησε μια παράσταση ‘’διαμάντι’’, μια από τις must see παραστάσεις της φετινής σεζόν. Σπεύσατε τάχιστα! Η αγαπημένη όλων μας Ελένη Ράντου από το Α ως το Ω.
Αξίες: ‘’Η πιο μεγάλη σπουδή. Αγώνας. Να μάθεις τι σου αξίζει . Κι έπειτα να μη σταματήσεις να το διεκδικείς. Πιο μεγάλος αγώνας .’’
Βία: ‘’Το όπλο του αδυνάμου, του δειλού.’’
Για… μια ανάσα: ‘’Ερχόμαστε με μια εισπνοή, φεύγουμε με μια εκπνοή, κι όλο το ενδιάμεσο είναι η ζωή…. η επιβίωση….’’
Διάβολος: ‘’Οι προβολές των φόβων μας.’’
Ελένη Ράντου: ‘’Μέχρι κι έμενα με εκπλήσσει.’’
Ζίννι Χάρρις: ‘’Πυθία… αναρωτιέμαι τι φύλλα έτρωγε όταν έγραφε το how to hold your breath.’’
Ηθοποιός: ‘’Ταξιδεμένο πλάσμα.’’
Θεατρικοί ρόλοι: ‘’Σταθμοί σε ένα ατελείωτο ταξίδι αναζήτησης.’’
Ιδεολογικό σκηνοθετικό πλαίσιο: ‘’Ποιος νοιάζεται για πλαίσια; Μόνο οι μικροαστοί.’’
Καριέρα: ‘’Με ενοχλεί και σαν λέξη. Προτιμώ την λέξη πορεία.’’
Λάθη: ‘’Χιλιάδες. Το θέμα δεν είναι να μην κάνεις λάθη. Το θέμα είναι να μην κάνεις συνέχεια τα ίδια.’’
Μελλοντικά καλλιτεχνικά σχέδια: ‘’Αυτό που θα γεννήσει η επόμενη ανάγκη μου.’’
Νους: ‘’Πολύ εμμονικός, πολύ κολλημένος και την ίδια ώρα πολύ ελεύθερος. Σχιζοφρενικός με λίγα λόγια.’’
Ξένοι σύγχρονοι συγγραφείς: ‘’Ζοζέ Σαραμάγκου, Μπουκόφσκι, Ζίζεκ, Ιζαμπέλ Αλλιέντε, Μαρκερίτ Γιουρσενάρ.’’
Ορθολογισμός: ‘’Δεν τον έχω κάνει πολύ παρέα τον κύριο.’’
Πρωτοπορία: ‘’Βαριά λέξη.’’
Ρεπερτόριο: ‘’Όχι αναγκαστικά. Μόνο αν υπάρχει λόγος. Αληθινός.’’
Σταμάτης Φασουλής: ‘’Σοφός.’’
Τόλμη: ‘’Να υπάρχεις. Ξέρεις εσύ κάτι πιο τολμηρό;’’
Υποδούλωση: ‘’Επιτροπεία. Τρομοκρατία. Life style, καναπές.’’
Φινάλε: ‘’Μόνο στα έργα. Στη ζωή δεν υπάρχει. Στη ζωή όλα έχουν συνέχεια. Ακόμα κι όταν εμείς τελειώνουμε.’’
Χρήμα: ‘’Μας νίκησε. Έγινε πιο έξυπνο από μας.’’
Ψυχή: ‘’Κάποτε θα ζητήσει εκδίκηση για όσα της στερήσαμε.’’
Ωραία ζωή: ‘’Ένα όνειρο που το έχουμε ανάγκη. Φάρος για να φωτίζει τους εφιάλτες μας.’’
Σχόλια για αυτό το άρθρο