ΤΩΡΑ |
H Καρολίνα Σακελλαρίου ανήκει σε εκείνη τη νέα γενιά ηθοποιών που δεν ανεβαίνουν απλώς στη σκηνή, αλλά εισέρχονται σε αυτήν με ευλάβεια, εσωτερική σιωπή και βαθιά επίγνωση του θεάτρου ως λειτουργήματος. Δεν επιδιώκει την επίδειξη- αναζητά την αλήθεια. Απόφοιτη του Θεάτρου Τέχνης, φέρει ήδη στη σκηνική της παρουσία εκείνο το σπάνιο κράμα πειθαρχίας και ευαισθησίας που μαρτυρά σοβαρή κατάρτιση και ουσιαστική καλλιτεχνική στόχευση. Κάνει το ντεμπούτο της στο τρυφερό, απαιτητικό και βαθιά ανθρώπινο έργο του Λι Χολ ”Η Κουταλένια” που παίχτηκε με μεγάλη επιτυχία στο Λονδίνο, ένα έργο λεπτών συναισθηματικών αποχρώσεων και μεγάλης ψυχικής ευθύνης, που προσεγγίζει το ζήτημα του αυτισμού με διακριτικότητα, ποίηση και αληθινή ανθρωπιά. Δεν είναι τυχαίο ότι γι’ αυτό το βάπτισμα στη σκηνή την επέλεξε ο διορατικός, ευρηματικός και εμπνευσμένος Κώστας Σπυρόπουλος. Ένας καλλιτέχνης που δεν αντιμετωπίζει το θέατρο ως επάγγελμα, αλλά ως διαρκή πράξη αναζήτησης και βαθιάς πνευματικής εγρήγορσης. Εκτός από εξαιρετικός ηθοποιός, είναι και ουσιαστικός, ευαίσθητος και καλλιεργημένος σκηνοθέτης- άνθρωπος που γνωρίζει το θέατρο σε βάθος, το μελετά αδιάλειπτα, το σέβεται και το υπηρετεί με ήθος. Διαβάζει ασταμάτητα, ερευνά με πάθος και αναζητά έργα που δεν χαϊδεύουν επιφανειακά τον θεατή, αλλά τον καλούν σε εσωτερική συνάντηση με τον εαυτό του, έργα που μιλούν κατευθείαν στην καρδιά, εκεί όπου γεννιέται η συγκίνηση και η κάθαρση. Ο Κώστας Σπυρόπουλος τόλμησε να ρίξει την Καρολίνα Σακελλαρίου στα βαθιά- και το έκανε γιατί διέκρινε σε εκείνη το ταλέντο, την εσωτερική πειθαρχία, τη σκηνική διαύγεια και την ψυχική αντοχή που απαιτεί ένας τέτοιος ρόλος… Με τη σκηνοθετική του καθοδήγηση, που ισορροπεί υποδειγματικά ανάμεσα στην ευαισθησία και τη σαφήνεια, στην ποίηση και τη δραματουργική ακρίβεια, δημιουργεί ένα ασφαλές αλλά απαιτητικό πεδίο, μέσα στο οποίο οι ηθοποιοί του μπορούν να ανθίσουν, να ρισκάρουν και τελικά να αποκαλυφθούν. Ως άνθρωπος, η Καρολίνα Σακελλαρίου ,παρά το νεαρό της ηλικίας της, είναι μετρημένη, σοβαρή, προσηλωμένη- έχει ως αυτοσκοπό την εξέλιξή της τόσο στο καλλιτεχνικό της μονοπάτι όσο και στο ίδιο το ήθος του καλού θεάτρου. Δεν βιάζεται, δεν θορυβεί- οικοδομεί. Αυτή η στάση ζωής μεταφράζεται στη σκηνή σε καθαρότητα, ειλικρίνεια και συγκινητική απλότητα, στοιχεία που δεν επιδεικνύονται αλλά αποκαλύπτονται σιωπηλά, εκεί ακριβώς όπου γεννιέται η ουσία της υποκριτικής τέχνης! Η παράσταση, μέσα από τη σκηνοθετική ματιά του Κώστα Σπυρόπουλου, δεν εγκλωβίζεται στη θλίψη, ούτε στον εύκολο συναισθηματισμό ή τον διδακτισμό. Αντίθετα, οδηγεί τον θεατή σε μια ανάταση ψυχής, γιατί πρόκειται για ένα έργο που μιλά με φως για τη δύναμη της αγάπης. Γιατί όταν βάζεις χρώμα, φως και ελπίδα σε μια ζωή που δοκιμάζεται, τότε μπορείς να χαμογελάσεις εκεί ακριβώς όπου κανείς δεν το περιμένει. Είναι μια παράσταση που αποκαθιστά τη διαφορετικότητα ως ισότιμη ανθρώπινη εκδοχή- μια εκδοχή που ακριβώς επειδή είναι διαφορετική, φωτίζει τα κρυμμένα κομμάτια του παζλ της ανθρώπινης ψυχής, εκείνα που όλοι καλούμαστε να συναρμολογήσουμε για να προχωρήσουμε συλλογικά με περισσότερη κατανόηση και λιγότερο φόβο. Στο ρόλο της μητέρας, η έμπειρη, εκφραστική και βαθιά αισθαντική Νίκη Παλληκαράκη προσφέρει μια ερμηνεία ουσίας, λειτουργώντας ως συναισθηματικός άξονας και σταθερό στήριγμα της παράστασης, με παρουσία που γεμίζει τη σκηνή χωρίς κραυγές, αλλά με αλήθεια και θεατρική γενναιοδωρία, έχοντας απόλυτη χημεία με την συμπρωταγωνίστριά της. Πρόκειται για μια παράσταση που θα σας αγγίξει στα μύχια της ψυχής σας. Δείτε την! Παίζεται στο θέατρο Μουσούρη κάθε Δευτέρα και Τρίτη. Τηλεοπτικά, βλέπουμε την Καρολίνα Σακελλαρίου στο ρόλο της Θεοφανώς στην επιτυχημένη σειρά του Alpha ” Να μ’ αγαπάς”
– Πώς μπήκες στην υποκριτική;
Το θέατρο πάντα υπήρχε στη ζωή μου. Από μικρή η γιαγιά μου με πήγαινε συχνά στο θέατρο και μεγάλωσα μέσα σε αυτόν το μαγικό κόσμο. Μου άρεσε να αφηγούμαι ιστορίες, να υποδύομαι ρόλους και να παρατηρώ τους ανθρώπους, να μπαίνω στη θέση τους και να ψυχαναλύω χαρακτήρες. Αφού λοιπόν τελείωσα τις σπουδές μου στο τμήμα Ιστορίας και Φιλοσοφίας του Καποδιστριακού Πανεπιστήμιου Αθηνών καθώς την Νομική Σχολή του Paris 13 στο Παρίσι έκανα πράξη το όνειρό μου και μπήκα στο Θέατρο Τέχνης.
– Το Θέατρο Τέχνης ήταν μεγάλο σχολείο για εσένα;
Ήταν ένα πολύ μεγάλο σχολείο για μένα. Πέρασα τρία υπέροχα χρόνια γεμάτα γνώση και δουλειά. Η Κάτια Γέρου που είχα την τύχη να την έχω δασκάλα δύο χρόνια στη σχολή είναι μία καλλιτέχνις που με σημάδεψε βαθιά, τόσο καλλιτεχνικά όσο και ανθρώπινα.
– Πώς προέκυψε η συνεργασία σου στην ”Κουταλένια”;
Η συνεργασία προέκυψε με έναν τρόπο σχεδόν μαγικό. Με τον Κώστα Σπυρόπουλο γνωριζόμασταν από παλιά και ήρθε να με δει στις πτυχιακές μου εξετάσεις. Λίγο μετά μου πρότεινε αυτό το υπέροχο έργο που με μάγεψε από τις πρώτες σελίδες και πέραν τούτου ήταν μεγάλη ευκαιρία για μένα να συνεργαστώ με έναν τόσο καταξιωμένο σκηνοθέτη και ηθοποιό.
– Πώς είναι ο Κώστας Σπυρόπουλος ως σκηνοθέτης;
Είναι πολύ δοτικός σκηνοθέτης και δάσκαλος. Δίνει ελευθερία και χώρο στον ηθοποιό να δημιουργήσει και έχει έναν ξεχωριστό τρόπο να σε κατευθύνει στα πράγματα, χωρίς να σε περιορίζει. Σε βοηθά να εξελιχθείς και να βρεις το δρόμο του ρόλου.
– Έχεις χημεία- που απαιτείται σε ολιγοπρόσωπη παράσταση- με την συμπρωταγωνίστριά σου Νίκη Παλληκαράκη επί σκηνής, η οποία υποδύεται τη μητέρα σου;
Η Νίκη Παλληκαράκη είναι μια πολύ έμπειρη ηθοποιός και είμαι πολύ τυχερή που συνεργάζομαι μαζί της. Υπάρχει μεταξύ μας χημεία και ουσιαστική επικοινωνία, πράγμα που κάνει την συνεργασία μας ιδιαίτερα δυνατή.
– Το έργο θίγει ένα μεγάλο ζήτημα του αυτισμού που αντιμετωπίζουν πολλές οικογένειες…
Το σημαντικό είναι να μάθουμε να αγαπάμε και να αποδεχόμαστε όλους τους ανθρώπους. Ο αυτισμός δεν είναι κάτι μονοδιάστατο, είναι ένα ευρύ φάσμα και κάθε παιδί έχει τον δικό του τρόπο να σκέφτεται και να αντιλαμβάνεται τον κόσμο. Πρόκειται για παιδιά με ιδιαίτερη ευφυΐα κι ευαισθησία που χρειάζονται κατανόηση και χώρο να εκφραστούν. Όπως λέει και ηρωίδα μου «το να είσαι διαφορετικός σημαίνει να είσαι ο εαυτός σου».
– Τι είναι η ψυχή;
Όπως έλεγε και ο Κάρολος Κουν, κάνουμε θέατρο για την ψυχή μας. Για μένα η ψυχή είναι αυτός ο εσωτερικός πυρήνας που μας κινεί ως καλλιτέχνες, που μας επιτρέπει να νιώθουμε, να εκφραζόμαστε και να επικοινωνούμε αληθινά μέσα από την τέχνη.
– Ποια είναι τα καλλιτεχνικά σου όνειρα;
Να δοκιμαστώ σε διαφορετικούς ρόλους και να συνεχίσω την έρευνα πάνω στον άνθρωπο μέσα από την υποκριτική τέχνη.
– Μίλησε μου για το ρόλο σου που υποδύεσαι στη σειρά του Alpha ”Να μ’ αγαπάς”;
Φέτος, στάθηκα τυχερή γιατί εκτός από θέατρο κάνω και τηλεόραση. Υποδύομαι την Θεανώ που την φέρνει στο σπίτι της οικογένειας Καλλιγά, η Σοφία (Ελισάβετ Μουτάφη). Είναι ένας ρόλος που ακόμη ξεδιπλώνεται και ως εκ τούτου ούτε εγώ γνωρίζω πως θα εξελιχθεί.
– Τι επιθυμείς πολύ να σου συμβεί στο μέλλον;
Αυτό που επιθυμώ και ονειρεύομαι είναι συνεργασίες με ανθρώπους που θαυμάζω και εκτιμώ, να συνεχίσω να υπάρχω σε αυτό το χώρο και να εξελίσσομαι.
Σχόλια για αυτό το άρθρο