ΤΩΡΑ |
Με μια σπάνια, σχεδόν υπόγεια δύναμη, η Νίκη Παλληκαράκη ανήκει σε εκείνη τη γενεαλογία ηθοποιών που δεν υψώνουν τη φωνή τους για να συγκινήσουν, αλλά αφήνουν την ψυχή να μιλήσει πρώτη… Είναι από εκείνες τις παρουσίες που δεν επιβάλλονται, αλλά αποκαλύπτονται, που δεν καταλαμβάνουν το χώρο, αλλά τον γεμίζουν με νόημα- σαν ανάσα που δεν ακούγεται, αλλά γίνεται αισθητή. Αισθαντική, βαθιά εσωτερική, με μια λεπτότητα που δεν επιδεικνύεται, αλλά βιώνεται, ακτινοβολεί επί σκηνής μια αλήθεια σπάνια και πολύτιμη, μια αλήθεια που δεν κραυγάζει- απλώνεται σιωπηλά, σαν ψίθυρος μνήμης ή σαν άγγιγμα στο σκοτάδι, και φωλιάζει στα μύχια του θεατή, εκεί όπου κατοικούν οι πιο ανομολόγητες συγκινήσεις. Η ερμηνευτική της παρουσία διακρίνεται από σεμνότητα, χαμηλούς τόνους και μια σπάνια, αμείλικτη τρυφερότητα- μια τρυφερότητα που δεν εξιδανικεύει αλλά κατανοεί! Στοιχεία που συνθέτουν όχι απλώς ένα ταλέντο, αλλά ένα ήθος ηθοποιού γνήσιο, ευγενές και ουσιαστικό, βαθιά ανθρώπινο, σχεδόν ηθικό με την αρχαιοελληνική έννοια του όρου. Τη φετινή θεατρική σεζόν, στη συγκινητική και ευαίσθητη παράσταση ”Η Κουταλένια” του Λι Χολ, σε σκηνοθεσία του Κώστα Σπυρόπουλου, η Νίκη Παλληκαράκη καταθέτει μια ερμηνεία βαθιά ανθρώπινη και απολύτως αναγκαία- μια κατάθεση ψυχής που λειτουργεί ως σιωπηλή μαρτυρία για το τι σημαίνει να αγαπάς χωρίς όρους. Δεν υποδύεται απλώς ένα ρόλο- τον φέρει μέσα της, τον αναπνέει, τον αφήνει να την διαπεράσει, σαν να γίνεται το σώμα της χώρος φιλοξενίας του άλλου. Ο ρόλος της μητέρας- ένας ρόλος που απαιτεί εμπειρία, ψυχική ωριμότητα και λεπτή, σχεδόν αόρατη συναισθηματική διαχείριση – βρίσκει στο πρόσωπο της μια ιδανική, συγκλονιστικά αληθινή ενσάρκωση απαλλαγμένη από μελοδραματισμούς και εύκολες κορύφωσης. Η επιλογή του Κώστα Σπυρόπουλου υπήρξε ευθύβολη και απολύτως δικαιωμένη, καθώς η Παλληκαράκη κατορθώνει να αποδώσει όχι μόνο τον πόνο και την αγωνία, αλλά και τη σιωπηλή ελπίδα, τη βαθιά αγάπη, τη δύναμη που γεννιέται μέσα από την αποδοχή και το φως που αναδύεται εκεί όπου κανείς δεν το περιμένει- εκεί όπου το βλέμμα μαθαίνει να βλέπει αλλιώς… Η ίδια δηλώνει απεριόριστο θαυμασμό για τον σκηνοθέτη της, τόσο ως καλλιτέχνη όσο και ως άνθρωπο, και αυτός ο σεβασμός μετασχηματίζεται επί σκηνής σε μια σπάνια σύμπνοια, σε μια ερμηνευτική καθαρότητα που υπηρετεί απόλυτα το λεπτό και απαιτητικό θέμα του έργου: τον αυτισμό, όχι ως δραματικό εύρημα ή θεατρική ”θεματική”, αλλά ως έναν άλλον τρόπο θέασης του κόσμου -ως μια διαφορετική γλώσσα επικοινωνίας με το συναίσθημα και την αγάπη, που μας καλεί να αναθεωρήσουμε τις βεβαιότητες μας… Η παράσταση μιλά για τη δύναμη της αγάπης, για τη σημασία του να κοιτάς τη ζωή αλλιώς, με λιγότερη αλαζονεία και περισσότερη κατανόηση, και για εκείνα τα απροσδόκητα χαμόγελα που γεννιούνται μέσα από τη συνύπαρξη, την αποδοχή και τη βαθιά ενσυναίσθηση- χαμόγελα που δεν ακυρώνουν τον πόνο, αλλά τον μετασχηματίζουν! Παίζεται κάθε Δευτέρα στο θέατρο Μουσούρη και αποτελεί μια βαθιά τρυφερή, πολυεπίπεδη θεατρική εμπειρία που θα σας αγγίξει ουσιαστικά και ανεξίτηλα! Μέσα από την εσωτερική, αληθινή και λυρική παρουσία της Νίκης Παλληκαράκη, η παράσταση αυτή δεν απευθύνεται απλώς στο συναίσθημα, αλλά συνομιλεί απευθείας με την ψυχή, εκεί όπου το θέατρο συναντά τον άνθρωπο όχι ως ρόλο, αλλά ως ύπαρξη. Μια συνάντηση με το θέατρο που θυμίζει, με τρόπο ήσυχο αλλά βαθιά συγκλονιστικό, γιατί η σκηνή μπορεί ακόμη να γίνεται χώρος αγάπης, κατανόησης, ελπίδας και βαθιάς ανθρώπινης συγκίνησης- ένας τόπος όπου η σιωπή έχει λόγο και η ευθραυστότητα μετατρέπεται σε δύναμη.
– Αποφάσισες να συμπρωταγωνιστήσεις στην ”Κουταλένια” του Λι Χολ, επειδή βρήκες πολλά από τα μηνύματα που θίγει ο συγγραφέας να εμπεριέχονται στο δικό σου αξιακό σύστημα;
Επειδή το έργο με άγγιξε βαθιά . Αγγίζει το θέμα του αυτισμού με αλήθεια, χιούμορ, πραγματικότητα, τρυφεράδα και ποίηση.. Και ναι, η ιδιαιτερότητα και το πόσο της επιτρέπουμε κοινωνικά να υπάρχει ισότιμα με αφορά ιδιαίτερα…
– Ποιο μήνυμα θέλει να περάσει ο συγγραφέας στους θεατές;
Tην αλήθεια του παιδιού αυτού, την ευφυΐα του, τη δύναμη και τη σοφία που κρύβει και κάτω από ειδικές συνθήκες επιδεικνύει. Η μάνα του εντέλει “διδάσκεται” ουσιαστικά από το παιδί της για το τι σημαίνει αγάπη και θάρρος ψυχής!
– Τι σε συγκίνησε στο τρυφερό αυτό έργο;
Η πρωτοτυπία του και η ποιητικότητα του!
– Πώς είναι ο Κώστας Σπυρόπουλος ως σκηνοθέτης και ως άνθρωπος;
Με τον Κώστα πρώτη φορά συνεργαζόμαστε, αν και γνωριζόμαστε πολλά χρόνια . Με εντυπωσίασε η γνώση του για το θέατρο και ο τρόπος με τον οποίο σε καθοδηγεί αφού σου επιτρέψει να δοκιμάσεις πράγματα .Κι αν σε εμένα ήταν άκρως διαλλακτικός , σεβόμενος τις ώρες πτήσης μου στο σανίδι , από την άλλη, ήταν θαυμαστή η μεθοδολογία του να “αποκαλύψει” με φοβερή υπομονή το ταλέντο της Καρολίνας Σακελλαρίου που ερμηνεύει την κόρη μου και να της εκμαιεύσει τον καλύτερο της εαυτό.
– Η ζωή αν δεν είχε τόσες δυσκολίες και όχι μόνο χαρές θα είχε το ίδιο ενδιαφέρον;
Πλήξη αφόρητη…
– Ποια έχει την πιο ουσιώδη επιρροή στη διάδραση του έργου, η μητέρα ή η κόρη;
Νομίζω το έργο αποκαλύπτει το ‘’είναι’’ αυτού του χαρισματικού παιδιού…
– Τι είναι απλότητα για εσένα;
Ουσία και αλήθεια , πιστεύω πως εμπεριέχονται στην απλότητα …
– Δίνεις προς τα έξω την εικόνα μιας μειλίχιας, σεμνής και χαμηλών τόνων γυναίκας . Αυτή είναι που θέλεις να δείχνεις ή δεν υπάρχει δεύτερη;
Και δεύτερη και τρίτη και πάρα πολλές ακόμη…Είμαστε εν δυνάμει τα πάντα και εμείς επιτρέπουμε ποια πλευρά μας θα φωτιστεί και σε ποιόν…
– Τι είναι αυτό που μας μαθαίνει η ζωή;
Το να ζεις και να υπάρχεις με όλο σου το ‘’είναι’’!
– Οι αξίες γιατί χάθηκαν στην εποχή μας;
Νομίζω δεν χάνονται ποτέ , απλώς ζούμε μια εποχή που απενοχοποιεί όποιον αποφασίζει να πορευτεί χωρίς αυτές κομπάζοντας κιόλας ότι κάνει κάτι πολύ σπουδαίο…
– Τηλεόραση κάνεις αυτή την περίοδο;
Ναι, είμαι στη νέα σειρά του Mega ‘’Κάμπινγκ’’, που θα προβληθεί από Σεπτέμβρη.
– Τι εύχεσαι για την καινούργια χρονιά;
Να έχουμε την υγειά μας , να μας νοιάζει ο εαυτός μας αλλά και ο διπλανός μας και το τι συμβαίνει γύρω μας…
Σχόλια για αυτό το άρθρο