ΤΩΡΑ |
Πάντα μετά από ένα ενδιαφέρον ταξίδι η προσγείωση στην πραγματικότητα είναι απότομη. Πόσο μάλλον όταν το ταξίδι δεν είναι για να χαζεύεις βιτρίνες και να φωτογραφίζεις πτι φουρ αλλά ένα κανονικό μάθημα στη ζωή. Είχα βάλει αυτό το κείμενο στο draft με φωτογραφίες από τις ωραίες γάτες με τις οποίες συγκατοίκησα λίγες ημέρες σε σπίτι φίλων και τίτλο “Reconstruction in Berlin”. Έκανα μεγάλη προσπάθεια να τις κατακτήσω αυτές τις πολύ σνομπ γάτες. Ο Κάπο σε φυσούσε σαν τίγρης, η Μπιάνκα με έβλεπε με τα μάτια του David Bowie και έκοβε λάσπη. Στο τέλος τα βρήκαμε και ποζάραμε και παρέα.
Αρχικά από εδώ θα ξεκινούσα την περιήγηση στο Βερολίνο. Την πόλη εργοτάξιο που θυμίζει τη Νέα Υόρκη σε πολλά αλλά έχει το βαρύτερο κάρμα όλων – δείτε κάτω λίγο το Υπουργείο Οικονομικών.. Σε αντίθεση με εδώ μπορείς να χαθείς άνετα στους τεράστιους δρόμους της και να κάνεις ένα εξαιρετικό reconstrustion (ανακατασκευή, ανοικοδόμηση, ανάπλαση, αποκατάσταση) σκέψεων. Δεν ξέρω για σας εγώ την αναβάθμιση αυτή στο λογισμικό μου την είχα και έχω μεγάλη ανάγκη κάτι σαν την Πύλη του Βραδεμβούργου.
Δεν είναι τυχαίο που ο Bowie τη διάλεξε για κατοικία τα πιο σημαντικά του χρόνια της έμπνευσης. Ο Αλέξανδρος Αβρανάς έχει περάσει δέκα χρόνια στο Βερολίνο μετά τις σπουδές του στην Σχολή Καλών Τεχνών και εκεί και εδώ και είναι πραγματικός καλλιτέχνις με δαιμόνιο ταλέντο και ταχύτητα. Δεν βλέπει τίποτα και κανέναν σαν εμπορεύσιμο προϊόν και για εκείνον όλα είναι τέχνη.
Ακόμα και η βόλτα το βράδυ στην κρύα αυτή πόλη. Άρχισα να βλέπω αυτο το αχανές μεγαθήριο με τα κτίρια με τα παραθυράκια σαν κουτιά σαν αριστούργημα μετά από την πρώτη μας βραδυνή βόλτα αφού φάγαμε και ήπιαμε αρκετά σε ένα ατμοσφαιρικό ιταλικό εστιατόριο του Mitte.
Φορούσα τακούνια και ξεκίνησα μία μανούρα – whinging συγκεκριμένα το αποκάλεσε ο Μάρτον Τσόκας που ο Αλέξανδρος φωνάζει Μαρτόν. Μου προσέφερε όμως το στιβαρό του μπράτσο αφού πέραν της συγκλονιστικής γοητείας του είναι και ένας ευαίσθητος Καρκίνος με Ιχθύ ωροσκόπο και άλλα πολλά που τον καθιστούν πραγματικά ευγενή και πλέον άνθρωπο της καρδιάς μου. Ο Μάρτον είναι τόσο χαμηλών τόνων σαν παλιά αριστοκρατία και του κάνει εντύπωση όταν τον σταματάνε να του περιγράψουν τρελές εντυπωσιακές σκηνές δράσεις από τις δεκάδες ταινίες που έχει παίξει – η αγαπημένη του μου είπε ήταν το Asylum..
Δεν έχει καθόλου social media, αγαπάει το θέατρο και έχει κουραστεί από το υπερφύαλο Χόλλυγουντ αφού είναι παιδί εξαιρετικά δυναμικών και καλλιεργημένων γονιών από την Ουγγαρία και τη Νέα Ζηλανδία. Μαζί πήγαμε σε τάπας μπαρ, στο μουσείο του Πέργκαμον και σε κουτούκι μαγαζί εκατό ετών με καμπανάκι και έντονη μυρωδιά κόλλας που πουλάνε παραδοσιακές γερμανικές παντόφλες.
Τα δικά μας τα ωραία τα μνημεία στο Πέργκαμον είναι υπο ανακατασκευή – νομίζω είναι το trend της εποχής- αλλά υπάρχουν τα θεόρατα αριστουργήματα της Βαβυλωνίας και η Ρωμαϊκή Αγορά στημένη κανονικά υπερπαραγωγή.
‘Οσοι πάτε αυτές τις ημέρες στο Βερολίνο σπεύστε και στην έκθεση του Μποτιτσέλι. Ο Μποτιτσέλι σε όλο του το μεγαλείο μαζί με τα έργα όσων ενέπνευσε και η ξανθή του αγαπημένη παντού.
Το στήσιμο των εκθέσεων στο Βερολίνο είναι η μισή απόλαυση όπως και το φεγγάρι από την Πινακοθήκη.
Eπίσης βολτάρετε στο 25hours Hotel Bikini – το έχει έμαθα ο ιδιοκτήτης του Scorpio στη Μύκονο- το οποίο είναι ένα αριστούργημα και δεσπόζει πάνω από το Ζωολογικό Κήπο – όλες οι φωτό πάνω με τη θεαματική τουαλέτα!
Επίσης όσοι φάτε στο Dudu 31 – ένα εξαιρετικό ασιατικό- ψάξτε τον Άγγελο που είναι “δικός μας”. Αυτά τα λίγα για να πακετάρω αυτό το για πολλούς λόγους αξέχαστο ταξίδι που ανανεώνεται για τις ημέρες του Berlinale..
Βis Bald αγαπημένο Βερολίνο..
Σχόλια για αυτό το άρθρο