H αβάσταχτη ελαφρότητα του τίποτα των Ελληνικών ΜΜΕ

Από την/τον Taz: Το Μαύρο Πρόβατο του cosmopoliti | 12 Απριλίου 2018

tv

Ο ΤΑΖ ξεφυλλίζει, κλικάρει, ανοίγει τηλεόραση και βρίσκεται πάντα σε ένα τοπίο χωρίς στο μεγαλύτερο ποσοστό του, λόγω ύπαρξης.

Ειλικρινά πιστεύω ότι να το διαβάζεις παλιά τεύχη από το Ρομάντζο και το Φαντάζιο έχει πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον και το χειρότερο, φαίνονται πολύ πιο φρέσκα από τα σημερινά ΜΜΕ. Στον τομέα της «σοβαρής» ειδησεογραφίας, των δελτίων ειδήσεων και των πολιτικών talk show, κυριαρχεί η τρομολαγνεία, ο τσάμπα διδακτισμός, η «όπου φυσάει ο άνεμος πάμε» πολιτική κατεύθυνση, ο τσάμπα μάγκικος σχολιασμός, η δήθεν κοινωνική ευαισθησία και φυσικά μια πρέζα lifestyle. Όλα αυτά σε τεράστια χωρίς λόγο σκηνικά δελτίων ειδήσεων που μοιάζουν περισσότερο με το πλατό του Bravo Ρούλα, επειδή στην Ελλάδα τη χλίδα και το πρεστίζ δεν τα αναζητούμε στην ουσία αλλά στο νοβοπάν περιτύλιγμα.

Αν παρακολουθήσεις ένα δελτίο ειδήσεων και είσαι και αμάθευτος σε αυτό το ανθυγιεινό σπορ, θα χρειαστείς πέντε αντικαταθλιπτικά στο καπάκι, γιατί στον κόσμο των ειδήσεων κυριαρχεί μόνο το αίμα, ο πόλεμος, η καταστροφή. Και σε πέντε λεπτά μετά, με τη γνωστή αηδιαστική φράση «ας αλλάξουμε τώρα ατμόσφαιρα», μεταφερόμαστε σε ένα λαμπερό ντεφιλέ ή μια θεατρική πρεμιέρα (με σπόνσορα το κανάλι). Φυσικά και υπάρχει αίμα εκεί έξω και φόβος και απελπισία και σε καμία περίπτωση δεν λέω πως πρέπει να τα αποσιωπήσουμε. Όμως υπάρχει κι ένας άλλος, λιγότερο φωνακλάδικος τρόπος για να ενημερώσεις τον κόσμο και να του μεταφέρεις την πραγματικότητα από το να το «παιδεύεις» σαν θρίλερ γ’ κατηγορίας με την ανάλογη μουσική υπόκρουση και τίτλους σαν αυτούς που χρησιμοποιούν διάφορα σάιτ για να σε προκαλέσουν να τα κλικάρεις. Άσε που έχει χαθεί η μπάλα. Δεν ξέρεις αν το Ελληνικό (ασύντακτο και αγράμματο μέσα στη βιασύνη του να ποστάρει κάτι) ίντερνετ αντιγράφει την τηλεόραση ή η τηλεόραση αντλεί ειδήσεις από αυτό. Για τις εφημερίδες δεν έχω να πω κάτι γιατί πολύ απλά δεν υπάρχουν. Με πωλήσεις θρήνου, εφόσον δεν τις διαβάζει σχεδόν κανείς εκτός από μας που δουλεύουμε σε αυτόν το χώρο, μπλέκονται κι αυτές μεταξύ ίντερνετ και τηλεόρασης και κοτσάρουν για πρεστίζ πέντε έξι πολιτικές αναλύσεις «γερόντων» που μοιάζουν με αυνανιστική ικανοποίηση του «κοίτα τι σκέφτηκα τώρα σαν άποψη ο μάγκας». Συνήθως κλεμμένη από ξένα έντυπα.

Η «αποψούλα» μας έχει φάει όλους, ακόμα κι εμένα. Αυτή η ηδονή του ότι έγραψα κάτι σούπερ γουάου που θα το συζητάει αύριο όλος ο κόσμος. Πέρνα βράδυ Σαββάτου που βγαίνουν οι Κυριακάτικες από την Πανόρμου να δεις που είναι η αποψούλα σου. Τίγκα οι κάδοι των σκουπιδιών από τις εφημερίδες που ο κόσμος τις πετάει αφού πάρει την προσφορά. Και αλήθεια, σε ποια εποχή και κοινό απευθύνονται προσφορές που ξεκινούν από τα «αθάνατα νησιώτικα» και φτάνουν μέχρι το «ο Φρόιντ για αρχάριους» την ώρα που τα έχεις και τα δύο με ένα κλικ; Τα περιοδικά κάποτε είχαν στο εξώφυλλό τους μεγάλους σταρ. Τώρα έχουν τον παίκτη Φανούρη που του έριξε χυλόπιτα η Φανούραινα σε ένα ριάλιτι μαζί με μια ανάλογη συνέντευξη που πρέπει να έχεις σοβαρό πρόβλημα για να κάτσεις να τη διαβάσεις. Το ψυχαγωγικό κομμάτι της τηλεόρασης στο οποίο ανήκουν τα ριάλιτι, είναι πλέον σμπαράλια. Ομολογώ πως κι εγώ γουστάρω να βλέπω κατινιές και μαλλιοτραβήγματα όμως το γουστάρω σαν εξαίρεση και όχι σαν κανόνα.

Η έννοια ψυχαγωγία στην Ελληνική τηλεόραση έχει πλέον ξεκάθαρα προσανατολιστεί στο trash της κατίνας της γειτονιάς και του «ποια πήγε κι άπλωσε τα ρούχα στην ταράτσα». Φαγητό, χορός, γνώσεις, έρωτας, είναι πλέον όλα ένα τηλεπαιχνίδι προσανατολισμένο να βγάλει κουφές ατάκες. Καμία φρεσκάδα (υπάρχουν εξαιρέσεις), καμία ανάδειξη του ωραίου και αληθινού. Η ΕΡΤ που υποτίθεται έχει αναλάβει αυτόν το ρόλο, κρατάει μια σοβαροφάνεια περασμένου αιώνα με ακριβές παραγωγές (των δικών μας χρημάτων) και καμία προσπάθεια να δώσει φρεσκάδα και χαρά στην τέχνη και τον πολιτισμό, παρά μόνο αράχνες μεσαιωνικού ετοιμόρροπου κάστρου. Τα περιοδικά, (επιστρέφω σε αυτά λόγω τηλεόρασης), ενώ παλιά είχαν ένα, δύο, τρία, ενδιαφέροντα θέματα, τώρα γεμίζουν τις σελίδες τους με περιλήψεις των επόμενων επεισοδίων μιας σαπουνόπερας. Το ραδιόφωνο ανήκει πλέον αποκλειστικά στους ταξιτζήδες και κανέναν έρμο από τη μοναξιά που βρίσκει ευκαιρία να τηλεφωνήσει για να πει την άποψή του και οι σατιρικές εκπομπές έχουν κλειστεί ασφυκτικά σε έναν αυτιστικό κλοιό αυτοαναφορικότητας, σχολιάζοντας η μία την άλλη, δημιουργώντας την εντύπωση πως δεν υπάρχει άλλη πραγματικότητα πέρα από αυτήν. Έναν κλοιό στον οποίο ηθελημένα ή αθέλητά σου συμμετέχεις κι  εσύ αναπαράγοντας σαν νέο της ημέρας και σημαντικό κόμβο στη ζωή σου, τα μαγικά συστατικά της παπάγιας – αλόης – χαβιαριού που ενώ είναι διαφημίσεις παρουσιάζονται σαν δημοσιογραφικό ρεπορτάζ. Την ώρα που εκεί έξω έχει μπει η άνοιξη μωρέ, με χίλια χρώματα και μυρωδιές και εσύ την αγνοείς προκλητικά, διαπράττοντας ύβρη στην ουσία προτιμώντας το θλιβερό σου καναπεδάκι. Σου έχω νέα που δεν θα σου αρέσουν, η ζωή εκδικείται όταν την αγνοείς και η παραποιημένη αλήθεια που αντιλαμβάνεσαι σαν πραγματικότητα μέσα στην πνευματική ή σωματική σου οκνηρία, είναι μια φυλακή από την οποία δύσκολα βγαίνεις, ακόμα και με άδεια.

***Για μηνύσεις και απλήρωτα δάνεια, στείλτε μήνυμα στο terra_gelida@hotmail.com. Για μαύρες ορχιδέες, δέχομαι παραγγελίες στο www.facebook.com/tazthebuzz

Taz: Το Μαύρο Πρόβατο του cosmopoliti

Taz: Το Μαύρο Πρόβατο του cosmopoliti

Μικρός ήθελε να γίνει καραγκιοζοπαίχτης και πορνοστάρ. Αγαπημένη του ταινία είναι «Η Υπολοχαγός Νατάσσα» γιατί πάντα κλαίει εκεί που η Αλίκη βρίσκει το παιδί της και ξεμουγκεύει. Στα σινεμά τον έβαζαν πάντα τσάμπα γιατί χάζευε με τις ώρες τις φωτογραφίες από έξω και τον λυπόντουσαν για φτωχό. Τότε αποφάσισε ότι η ζωή είναι σινεμά. Από τα media πέρασε μια μέρα τυχαία σαν ντελιβεράς με καφέδες, αλλά τον έκαναν συντάκτη για λόγους που σύντομα θα διδάσκονται ως παράδειγμα προς αποφυγή σε όλα τα πανεπιστημιακά τμήματα των media.

ΣΧΟΛΙΑ

Your email address will not be published. Required fields are marked *