Γιώργος Κιμούλης & Πέτρος Φιλιππίδης μαζί στις “Δάφνες και πικροδάφνες”

Από την/τον Βασίλης Νάτσιος | 19 Αυγούστου 2015

σα

Δύο πολύ σπουδαίοι ηθοποιοί, ο Γιώργος Κιμούλης και ο Πέτρος Φιλιππίδης, θα ενώσουν το ταλέντο τους και τις απαράμιλλες ερμηνευτικές τους ικανότητες στο θέατρο Μουσούρη. Για τη σεζόν 2015-16, η συνεργασία-βόμβα του Γιώργου Κιμούλη και του Πέτρου Φιλιππίδη, θα γίνει για το ανέβασμα της παράστασης Δάφνες και πικροδάφνες. Πρόκειται για το έργο των Δημήτρη Κεχαϊδη-Ελένης Χαβιαρά, που γράφτηκε το 1979 και παραμένει σύγχρονο και επίκαιρο, τριάντα έξι χρόνια μετά το πρώτο του ανέβασμα.

11111

Οι δύο εξαίρετοι ηθοποιοί, θα συναντηθούν στη σκηνή μετά από 22 χρόνια. Ήταν το 1993, όταν ο Γιώργος Κιμούλης σκηνοθέτησε τον Πέτρο Φιλιππίδη στην επιθεώρηση Πόθεν Αίσχος στο θέατρο Παρκ. Τώρα, ήρθε η σειρά του Πέτρου Φιλιππίδη να σκηνοθετήσει τον Γιώργο Κιμούλη αλλά και να μοιραστεί μαζί του τη σκηνή. Η διανομή του θιάσου ολοκληρώνεται με δύο ηθοποιούς-διαμάντια. Ο Θανάσης Παπαγεωργίου, με σημαντικότατη διαδρομή στο ελληνικό θέατρο και ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης, από τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς τους, μαζί με τον Πέτρο Φιλιππίδη και τον Γιώργο Κιμούλη, θα απογειώσουν την πολιτική κωμωδία Δάφνες και πικροδάφνες, που θίγει τον παλαιοκομματισμό, τις πελατειακές σχέσεις, τη διαφθορά, τη σήψη του πολιτικού μας συστήματος, με ήρωες που αντικατοπτρίζουν τη νοοτροπία του νεοέλληνα. (φωτο επάνω από το περιοδικό Hello που ανακοίνωσε την είδηση)

δημητρης κεχαιδης

Λίγα λόγια για τους συγγραφείς

Ο Δημήτρης Κεχαΐδης (1933 – 2005) γεννήθηκε στα Τρίκαλα μεγάλωσε στο Βόλο και σπoύδασε Νομικά στην Αθήνα. Φοιτητής ακόμα, έγραψε τα πρώτα του έργα που παρουσιάσθηκαν από το “Θέατρο Τέχνης” του Καρόλου Κουν: τα μονόπρακτα “Μακρυνό λυπητερό τραγούδι” και “Παιχνίδια στις Αλυκές” (1957) και το δίπρακτο “ο μεγάλος περίπατος” (1959). Το 1960 έγραψε το μονόπρακτο “Προάστειο Φαλήρου” που παρουσιάστηκε από την τηλεόραση σε μια δεύτερη, ολοκληρωμένη μορφή το 1988, σε σκηνοθεσία Αντώνη Αντύπα (ΕΡΤ 1). Στο “Θέατρο Τέχνης” πρωτοπαίχτηκαν τα έργα του: “Το Πανηγύρι” (1964), τα μονόπρακτα “Η Βέρα και Το τάβλι” (1972) και οι “Δάφνες και πικροδάφνες”, σε συνεργασία με την Ελένη Χαβιαρά (1979). Μαζί έγραψαν και το έργο “Με δύναμη από την Κηφισιά”, που πρωτοπαρουσιάστηκε το 1994 από την “Νέα Σκηνή” του Λευτέρη Βογιατζή.
Εργα του παρουσιάστηκαν από το “Εθνικό Θέατρο”, το “Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος”, Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα και από διαφόρους επαγγελματικούς και ερεσιτεχνικούς θίασους, μεταδόθηκαν από το ραδιόφωνο ή προβλήθηκαν στην τηλεόραση, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.

ελενη χαβιαρα

Η Ελένη Χαβιαρά γεννήθηκε στην Αίγυπτο κι εζησε εκεί μέχρι τα δεκαεπτά της χρόνια. Η ουσιαστική επαφή της με το θέατρο άρχισε με τη φοίτησή της στη δραματική σχολή του Πέλου Kατσέλη το 1961 και ενώ παράλληλα σπούδαζε Αγγλική Φιλολογία. Ως ηθοποιός εργάστηκε μέχρι το 1970 και από το 1973 διδάσκει θεατρική λογοτεχνία στο Αγγλικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών όπου σήμερα είναι επίκουρη καθηγήτρια. Η συνεργασία της με τον Δημήτρη Κεχαϊδη είναι μακρόχρονη. Παντρεύονται το 1973  και αρχίζουν μαζί την επεξεργασία ενός θέματος που θα οδηγήσει αργότερα στις Δάφνες και πικροδάφνες. Το έργο ολοκληρώνεται στα 1979 και παρουσιάζεται στις 19 Οκτωβρίου του ίδιου χρόνου στο Θέατρο Τέχνης. Η παράσταση γνωρίζει μεγάλη επιτυχία και περιοδεύει στη Βόρεια Ελλάδα.

Το συγγραφικό της έργο περιλαμβάνει ακομα διδακτορική διατριβή με θέμα την κοινωνικοπολιτιστική διαλεκτική στο αμερικάνικο θέατρο (1987), μια μονογραφία σχετική με τους γυναικείους χαρακτήρες στο έργο του Αρθουρ Μίλλερς (Acting by Gender, 1991) και άλλες μελέτες στο χώρο του θεάτρου

δαφνες και πικροδαφνες

Στο έργο Δάφνες και πικροδάφνες, μια απλή καθημερινή συνάντηση τεσσάρων μικροπολιτικών παραγόντων της επαρχίας αναπτύσσεται σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι, αποκαλύπτοντας από τη μία το πολιτικό ήθος του Νεοέλληνα της επαρχίας και από την άλλη τους μικροπολιτικούς μηχανισμούς του παραγοντισμού που κυριαρχούν στα παρασκήνια του κοινοβουλευτισμού στην Ελλάδα. Ο Κώστας, ο Βασίλης, ο Αλέκος και ο Τάσος δεν είναι απλοί καθημερινοί ήρωες. Το μικροπολιτικό παρασκήνιο, ο παραγοντισμός, η κοτσαμπασίδικη νοοτροπία, ο παλαιοκομματισμός, η μηχανορραφία, οι πελατειακές σχέσεις, οι «λίστες», όλες οι άρρωστες πλευρές του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος, καταγράφονται διαχρονικά και ανάγλυφα, όχι μέσα από ιστορικά γεγονότα αλλά μέσα από τους τέσσερις αυτούς μικροπαράγοντες  της Ελληνικής περιφέρειας. Μας δυσκόλεψαν πολύ στη διαγραφή τους, οι χαρακτήρες των ρόλων, θα πουν σε συνέντευξεις τους οι δύο συγγραφείς, και θα συμπληρώσουν: Πέρασε πολύς χρόνος ώσπου να βρούμε τις ιδιότητες εκείνες που μας τους έκαναν πιο συμπαθείς. Διότι το πολιτικό έργο είναι εκείνο που δείχνει τα πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας όσο πιο αντικειμενικά γίνονται, ώστε ο θεατής να διαμορφώσει ελεύθερα την προσωπική του γνώμη και να πάρει συγκεκριμένη θέση.

Το έργο έχει ανέβει αρκετές φορές στο ελληνικό θέατρο, αξιοσημείωτο όμως είναι το πρώτο ανέβασμα  -φωτο επάνω- από το Θέατρο Τέχνης σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν το 1979 (έπαιζαν: Βάσος Ανδρονίδης, Μίμης Κουγιουμτζής, Γιάννης Μόρτζος, Γιάννης Δεγαϊτης). Επίσης, ξεχώρισαν οι παραστάσεις: από το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Ρούμελης, τη σεζόν 1984-85 (Βασίλης Διαμαντόπουλος, Γιάννης Μόρτζος, Βασίλης Κολοβός, Λάμπρος Τσάγκας), στο Θέατρο Βεάκη, σεζόν 1993-94 σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή (Σταμάτης Φασουλής, Κώστας Ρηγόπουλος, Μίμης Χρυσομάλλης, Γιάννης Μπέζος) και το 2002 στο θέατρο Τζένη Καρέζη -και σε επανάληψη δέκα χρόνια μετά (2012)- με τον ίδιο ακριβώς θίασο (Κώστας Καζάκος, Γιάννης Μόρτζος, Θάνος Καληώρας, Γιάννης Καρατζογιάννης)

11

dafnes

;;;;

Ραντεβού λοιπόν το φθινόπωρο στο θέατρο Μουσούρη, με ένα θαυμάσιο συναρπαστικό έργο και με ένα θίασο ασυναγώνιστων Ελλήνων ηθοποιών. Είμαστε σίγουροι ότι αυτή η τόλμη στη συνεργασία Γιώργου Κιμούλη -Πέτρου Φιλιππίδη, θα στεφθεί με αμέτρητες δάφνες

Βασίλης Νάτσιος

Βασίλης Νάτσιος

"Ό,τι βλέπεις είναι αληθινό, ό,τι ακούς μπορεί να μην είναι"

...Γεννήθηκα στα μεγάλα κινηματογραφικά στούντιο και μεγάλωσα σε θεατρικές σκηνές και στα τηλεοπτικά πλατό. Από μικρός έκανα παρέα με όλες τις προσωπικότητες του πολιτισμού μας. Μαζί με τους δικούς μου ανθρώπους, με στηρίζουν συνεχώς, κυρίως με το έργο τους. Ωραία ιστορία, έτσι; Κρίμα που δεν είναι αληθινή! Πάντα μου άρεσε αυτή η εκδοχή. Χρειάζεται ένας μύθος να συντηρεί την πραγματικότητα. Οι δικοί μου μύθοι είναι έγχρωμοι, σινεμασκόπ και εξώφυλλο. Και συνεχίζουν να ζουν στο cosmopoliti…

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. flashdanced

    2015/08/20 στις 1:56

    Πολυ ωραια συνεργασια!!!

  2. Δήμητρα

    2015/08/21 στις 12:25

    Μπράβο!! Θα παιζεται δύο χρόνια!! Είδα τον Κιμούλη στο Ληρ που ήταν από τις καλύτερες παραστάσεις των τελευταίων χρόνων όμως μου έχει λέιψει και από κάτι τέτοιο. Ο Φιλιππίδης στο είδος του και η επιτυχία εξασφαλισμένη! Τρομερό καστ!

ΣΧΟΛΙΑ

Your email address will not be published. Required fields are marked *