Επίσημη πρεμιέρα για “Το κάλεσμα της Λορίν” στο Small Argo full of Art

Γνώμη μου: Για να ανεβαίνουν κάθε χρόνο στις ελληνικές θεατρικές κοινές τόσα πολλά Ισπανικά έργα, μάλλον έχουμε περισσότερα κοινά ως λαοί ή μας αφορούν τα ίδια ζητήματα. Η μεγάλη προσέλευση του κοινού σε αυτά, είναι η απάντηση. Όπως συνέβη και με Το κάλεσμα της Λορίν που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στη χώρα μας και ξεχώρισε από την πρεμιέρα του, γι΄αυτό και παίρνει συνεχώς παρατάσεις. Η Φένια Αποστόλου που το σκηνοθέτησε, έχει τη δική της σημαντική διαδρομή στο θέατρο. Με σπουδές στην Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης και στο Κέντρο Μελέτης Χορού Ντάνκαν, συνεργασία σε 9 έργα με τον Κωνσταντίνο Ρήγο στο χοροθέατρο ΟΚΤΑΝΑ και στο χοροθεάτρου του ΚΘΒΕ, ιδρύει το 1996 το χοροθέατρο “Λυδία Λίθος” και οι τιμητικές διακρίσεις, τα βραβεία και οι παρουσιάσεις των παραστάσεων της σε διεθνή φεστιβάλ, έρχονται το ένα μετά το άλλο. Με προσωπικότητα και ταλέντο, η Φένια Αποστόλου ξέρει να επιλέγει έργα που κάτι έχουν να πουν σε ένα κοινό που “ψάχνεται” και αναζητά την αγωγή της ψυχής μέσα από μη παρωχημένες καταστάσεις. Το κάλεσμα της Λορίν αφορά ένα ζευγάρι, τον Πέδρο και την Ρόζα που μεταμφιέζονται για τις απόκριες σε Λορίν Μπακόλ εκείνος, και σε Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ εκείνη. Αυτό όμως είναι μόνο η αρχή, διότι αυτό που ξεκινά ως μια μεταμφίεση για τις απόκριες, θα μετατραπεί σε μια αποκάλυψη για τη σχέση τους όταν ο άνδρας προτείνει στην γυναίκα να παίξουν με ένα αντικείμενο που αγόρασε στο sex shop. Η Ρόζα, που αποτελεί το δραματικό πρόσωπο της ιστορίας, προσπαθεί να σώσει το γάμο της μέχρι και την τελευταία στιγμή. Ο Πέδρο κοινωνικά καταπιεσμένος από την παιδική του ηλικία, θα φτάσει σε μια εξομολόγηση ψυχής που θα αλλάξει όλα τα δεδομένα της μέχρι τώρα σχέσης τους. Υπό το βλέμμα της Λορίν Μπακόλ και του Μπόγκαρντ που δεσπόζουν στο σκηνικό μέσα από δύο μεγάλες φωτογραφίες, ξετυλίγεται όλο το έργο. Ανάμεσά τους ένας καθρέφτης, στον οποίο βλέπουμε τους θεατές, σαν μια σκέψη  ότι θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς στη θέση του ζευγαριού στη σκηνή. Όταν η Ρόζα στο τέλος του έργου θα γυρίσει τον καθρέφτη, θα αποκαλυφθεί τι κρύβει πίσω του και αυτό που πρέπει να αποδεχτεί για τον άντρα της.

Στο περιορισμένο σκηνικό πλαίσιο του χώρου, η Φένια Αποστόλου έχει σκηνοθετήσει τους δύο ηθοποιούς χωρίς να αφήσει τίποτα ανεκμετάλλευτο. Και στο χώρο και στα υποκριτικά τους προσόντα. Επίσης, η σκηνοθεσία της είναι πολύ ανώτερη από το ίδιο το έργο, που γράφτηκε μέσα σε τρεις μέρες, αφήνοντας πολλά ερωτήματα στο κοινό. Βάζοντας τα δικά της στοιχεία, σε κομβικά σημεία, η παράσταση απογειώνει τα αδύνατα σημεία του κειμένου.Με άξιους συντελεστές, Το κάλεσμα της Λορίν, γίνεται κάλεσμα για όλους τους θεατές.

Ο Ιωάννης Αθανασόπουλος υποδύεται τον Πέδρο που μεταμφιέζεται σε Λορίν και τα καταφέρνει περίφημα, χωρίς να …πέσει από τα ψηλά τακούνια του. Διατηρεί τη λεπτή ισορροπία που χρειάζεται ο ρόλος, χωρίς υπερβολές, ακόμα και στις σκηνές της υστερίας. Η Βιργινία Ταμπαροπούλου ερμηνεύει την Ρόζα με συγκίνηση, ιδιαίτερα στις τελευταίες σκηνές που είναι και οι πιο δύσκολες. Και οι δύο έχουν σκηνική χημεία και φαίνεται πόσο πολύ έχουν  δουλέψει για να ανταποκριθούν στους ρόλους τους. Το κάλεσμα της Λορίν απελευθερώνει τον καταπιεσμένο εαυτό όλων μας. Δείτε το, αξίζει της προσοχής σας.

Η παράσταση είναι ακατάλληλη για ηλικίες κάτω των 16 ετών.