ΤΩΡΑ |
O Αντώνης Λουδάρος, μοναδικά υπέροχος και ταλαντούχος ηθοποιός, συνομιλεί με τον Παναγιώτη Μουλόπουλο και αποκαλύπτει πολλά προσωπικά και επαγγελματικά. Τι πιστεύει για την οικογένεια, τη φιλία, τη ψυχανάλυση, τις προσωπικές σχέσεις, το θέατρο….Μια εκ βαθέων συνέντευξη στον Παναγιώτη Μουλόπουλο.
-Απείχες από τις καλοκαιρινές περιοδείες, αλλά τώρα επέστρεψες με το ρόλο του Πρόβουλου στη «Λυσιστράτη».
Μετά από μία μικρή παύση που έκανα στις καλοκαιρινές περιοδείες, επιστρέφω με ένα έργο που έχω δουλέψει άλλες δύο φορές με το Εθνικό Θέατρο και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Έχουμε έναν πολύ ωραίο θίασο με πολλούς εκλεκτούς ηθοποιούς. Είμαι χαρούμενος, γιατί με αυτή την ομάδα –πέρα ότι τους πιστεύω πολύ σαν συντελεστές και ηθοποιούς-, έχουμε φτιάξει μία ωραία παρέα. Περνάμε ένα ωραίο καλοκαίρι δουλεύοντας.
-Αντώνη, τι ήταν αυτό που σε έκανε να πατήσεις «παύση»;
Δεν αποσύρθηκα τόσο πολύ από τα καλοκαιρινά θεατρικά. Οι συντελεστές με έκαναν να πω το «ναι», αλλά ήθελα κι εγώ να δουλέψω πολύ.
-Είσαι από τους ηθοποιούς που αγαπάνε τις καλοκαιρινές περιοδείες;
Κοίταξε να δεις, προτιμώ να δουλεύω σε περιοδεία παρά να δουλεύω στο κέντρο της Αθήνας. Όμως, όλα έχουν τη χάρη τους. Προσωπικά μου αρέσουν τα ταξίδια και προτιμώ να δουλεύω κάθε μέρα και σε άλλη πόλη, παρά το γεγονός ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο.
-Σε όλα αυτά τα χρόνια που βρίσκεσαι στον χώρο, τι έχεις κερδίσει και τι έχεις χάσει;
Έχω κερδίσει την αγάπη κάποιων ανθρώπων που με πιστεύουν ή που με πίστεψαν στην πορεία. Έχω κερδίσει σημαντικές εμπειρίες και μέσα από τη δουλειά μου, ώστε να πορευτώ στη ζωή μου. Νομίζω ότι έχω χάσει λιγότερα πράγματα από όσα έχω κερδίσει. Για παράδειγμα, έχω χάσει την ανεμελιά. Πλέον, σε αυτή τη χώρα δεν μπορούμε να είμαστε πια ανέμελοι, αλλά να είμαστε σε εγρήγορση να βλέπουμε τι γίνεται και να δρούμε. Να μην αφήνουμε τα πράγματα στην τύχη τους.
-Εσύ, άφησες ποτέ τα πράγματα στην τύχη τους;
Δεν άφησα τα πράγματα στην τύχη τους, αλλά υπήρχε ένα «θα δούμε».
-Πιστεύεις στην έννοια της φιλίας, της παρέας;
Κοίταξε να δεις, τι θεωρούμε φίλο μας, άνθρωπο μας είναι μία άλλη διαδικασία που δεν γίνεται εξ’ ορισμού. Είναι μία διαδικασία που θέλει πολύ δουλειά. Θέλει την ίδια δουλειά σαν τη σχέση. Αν την εγκαταλείψεις, σε εγκαταλείπει αυτή η φιλική σχέση.
-Έχεις βρεθεί σε αντίστοιχη θέση;
Όλοι έχουμε βρεθεί να αποχαιρετάμε κάποιους ανθρώπους στη ζωή μας που θεωρούσαμε ότι ήταν φίλοι μας, αλλά δεν ήταν. Δεν είμαι καμία εξαίρεση. Βεβαίως και έχω βρεθεί και δεν είναι η πιο ευχάριστη… Πολλές φορές όμως είναι και αναγκαστική. Πολλές φορές νομίζουμε ότι έχουμε κάνει δουλειά για μία φιλική σχέση, χωρίς να έχουμε κάνει. Γενικά, η ανθρώπινη επαφή, θέλει χρόνο και ζύμωμα. Πρέπει να είσαι «παρών» στη σχέση.
-Ανοίγεσαι εύκολα στις προσωπικές σου σχέσεις;
Το παλεύω. Θα σου έλεγα ναι, παρότι είμαι πολύ κλειστός άνθρωπος. Τον τελευταίο καιρό δυσκολεύομαι να εξωτερικεύσω πράγματα, ενώ φαίνομαι πολύ εύκολος στις συναναστροφές μου.
-Αυτό που οφείλεται Αντώνη;
Όπως σου είπα νόμιζα ότι είμαι ένας πολύ ανοιχτός άνθρωπος και ότι εξωτερικεύομαι. Κάνω ότι εξωτερικεύομαι, νομίζω, πια. Αυτό σημαίνει ότι το μυαλό μου αρχίζει να δουλεύει για να δω στοιχεία του χαρακτήρα μου και να τα βελτιώσω. Προσεχώς… καλύτερος, λοιπόν (γέλια).
-Σε αυτό το στάδιο αναζήτησης που βρίσκεσαι, πως θα χαρακτήριζες τον εαυτό σου;
Καλλιεργητή. Προσπαθώ να καλλιεργήσω αυτά που θέλω σε όλα τα επίπεδα.
-Τι άλλο είναι αυτό που αποζητάς από έναν φίλο ή συνεργάτη ή από μία σχέση σου;
Αποζητώ ευγένεια, σεβασμό και αισθητική.
-Θεωρείς ότι είναι εύκολο; Γιατί πλέον έχουν καταρρεύσει όλα.
Δεν είναι καθόλου εύκολο, ούτε ψάχνω κάτι εύκολο. Το ίδιο ψάχνω και για εμένα. Είναι τα μόνα που ζητάω πια.
-Όπως είπες, δεν εξωτερικεύεσαι πια και τόσο εύκολα. Όμως, έχεις χαρακτηριστεί ως «η χαρά της ζωής».
Το παλεύω για να έχω τη χαρά της ζωής. Το παλεύω για να έχω αισιοδοξία, αλλά και όλα αυτά που θέλει όλος ο κόσμος.
-Είσαι αισιόδοξος σαν άνθρωπος;
Είμαι ένας αισιόδοξος άνθρωπος, με κάποιες πινελιές απαισιοδοξίας. Έτσι ζωγραφίζεται η αξία και το θάρρος σε μία καθημερινότητα που χρίζει αισιοδοξίας για να προχωρήσει.
-Έχεις κάνει ψυχανάλυση;
Όταν ένιωσα ότι είμαι λίγο πληγωμένος απευθύνθηκα. Ναι, είναι τώρα αρκετό καιρό που κάνω ψυχανάλυση. Νομίζω ότι είναι το μεγαλύτερο δώρο που έχω κάνει στον εαυτό μου!
-Δεν το θεωρείς ταμπού, έτσι;
Καθόλου. Θεωρώ ότι κάνουμε τα πάντα για τον εαυτό μας, αλλά στην ουσία δεν κάνουμε τίποτα. Κάνουμε τα πάντα για να τον γυμνάσουμε, να τον ντύνουμε όμορφα, να τον χτενίζουμε, οτιδήποτε έχει να κάνει με το εξωτερικό και το εσωτερικό το αφήνουμε στο έλεος του Θεού! Για εμένα είναι ότι πιο ουσιαστικό.
-Τι άλλο θα ήθελες να προσφέρεις στον εαυτό σου;
Την ισορροπία, την γαλήνη και μία σωστή θεώρηση κόσμου. Δεν είναι πάντα εύκολα αυτά.
-Οι περισσότερες δουλειές σου έχουν στεφθεί με επιτυχία. Ένιωσες να χάνεις τις ισορροπίες;
Όχι, δεν είχα καβαλήσει το καλάμι με ότι έκανε επιτυχία. Απλώς, αυτό με γέμιζε με δύναμη, αισιοδοξία και αυτοπεποίθηση για να μπορέσω να συνεχίσω. Όταν βλέπεις ότι υπάρχει ανταπόκριση σε αυτό που κάνεις λες ότι «μάλλον, καλά τα πάω».
-Είναι εύκολη η διαχείριση της επιτυχίας;
Ναι, αλλά δεν είναι τόσο σημαντικό. Είναι ωραίο να σε αγαπάνε κάποιοι άνθρωποι γι’ αυτό που κάνεις και να είσαι ο εαυτός σου, αλλά δεν είναι το παν στη ζωή. Είναι ωραίο το χειροκρότημα όταν συμβαίνει, αλλά φεύγοντας από το θέατρο προσπαθώ και να το ξεχάσω, να μην το κουβαλάω στο σπίτι μου.
-Ως έβδομο παιδί της οικογένειας, ήταν εύκολο να μεγαλώνεις σε μία τόσο μεγάλη οικογένεια;
Θυμάμαι ωραία παιδικά χρόνια. Έχω γελάσει πολύ με τα αδέλφια μου και όποτε θυμάμαι με νοσταλγία τα παιδικά μου χρόνια και το μεγάλωμα μου, σχηματίζεται ένα χαμόγελο. Καλά έχω ζήσει. Κρατάω τα ωραία πράγματα.
=Θα ήθελες να δημιουργήσεις με τη σειρά σου μία μεγάλη οικογένεια;
Κοίταξε, γενικά είμαστε μία πολύ μεγάλη οικογένεια. Τα αδέρφια μου έχουν παιδιά και συναντιόμαστε –όχι τόσο συχνά όσο θα ήθελα-, αλλά γελάμε, τρώμε. Ευτυχώς έχουμε χιούμορ και έτσι αντιμετωπίζουμε τα δύσκολα.
-Σε φοβίζει το πέρασμα του χρόνου;
Αυτό που με φοβίζει είναι η ανημπόρια. Να μην μπορώ να αυτοεξυπηρετηθώ και να πρέπει να δεσμεύω ανθρώπους για να μου σταθούν. Αυτό με τρομάζει σαν ιδέα. Δεν θέλω να γίνω φόρτωμα.
-Όταν είσαι σε μία σχέση, νιώθεις όμως μία ασφάλεια;
Αλλιώς για ποιο λόγο κάνουμε σχέσεις; Για να ανακαλύψουμε και να γεμίσουμε με αγάπη, με πράγματα που θα μας κάνουν να είμαστε καλύτεροι άνθρωποι και να έρθουμε πιο κοντά στην ευτυχία.
-Πώς είσαι αυτή την περίοδο στην προσωπική σου ζωή;
Είμαι καλά… Ας μείνουμε σε αυτό.
-Ποια είναι τα επόμενα σου επαγγελματικά σχέδια;
Είμαστε σε κάποιες συζητήσεις με το Γυάλινο Μουσικό Θέατρο, ώστε να κάνουμε κάτι με τον Μέμο Μπεγνή, τη Τάνια Τρύπη κ.ά. Ενώ, θα βρίσκομαι στο «Θα περάσει κι αυτό» που θα ανέβει στο Badminton και είναι η συνέχεια του «Θα σε πάρω να φύγουμε». Πλέον, θα δούμε την ιστορία της επιθεώρσης από το 1967 μέχρι το 2000.
-Στο «Your face sounds familiar», γιατί είπες όχι;
Μόνο λόγω χρόνου. Όταν μου έγινε πρόταση έπρεπε να είμαι στη Θεσσαλονίκη για παραστάσεις. Δεν γινόταν να μην κάνω τις παραστάσεις, για να είμαι στο show.
-Τι πρέπει να έχει μία τηλεοπτική πρόταση ώστε να πεις το «ναι»;
Πρέπει να έχει κάτι που θα μου κεντρίσει το ενδιαφέρον. Να έχει τέτοια συστατικά που θα ‘ναι κοντά στα δικά μου ενδιαφέροντα. Βέβαια, ξέρεις, όλα είναι ρευστά γιατί μπορεί ξαφνικά να με δεις να παρουσιάζω…πρωινό.
-Σου έχει γίνει κάποια πρόταση;
Δεν θα ήθελα να το συζητήσουμε αυτό τώρα. Αφήνω όμως όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά, να δοκιμάσω και να δοκιμαστώ σε πράγματα. Η δουλειά μου είναι ηθοποιός, αλλά μέσα από αυτό –και μέσα μου ψυχικά- έχουν ανοίξει κάποιες πόρτες που θα μπορούσα να δοκιμάσω. Αυτό δεν σημαίνει ότι διεκδικώ καμία θέση ή κάποιον άλλον τίτλο. Κάνω αυτό που μου λέει η καρδιά μου! Αλήθεια σου λέω ότι θέλω να δοκιμαστώ και σε άλλα πράγματα και μην σου πω ότι κάτι μέσα μου με τσιγκλάει.
-Έχεις μετανιώσει για τις επιλογές που έχεις κάνει;
Έχω μετανιώσει για πράγματα που βίασα γενικά. Δεν θέλω να είμαι δειλός άνθρωπος. Θέλω να μην φοβάμαι, να προχωράω και να δοκιμάζω. Κάτι θα σου πηγαίνει, κάτι όχι… Και τι έγινε; Ζωή είναι θα περάσει.
Σχόλια για αυτό το άρθρο