Γιατί όλοι οι παλιοί φίλοι αποθεώσαμε τον Bryan Ferry στο Ηρώδειο

ΣχετικάΆρθρα

Εξω από το κατάμεστο Ηρώδειο συνάντησα πάρα πολλά λατρεμένα πρόσωπα από παλιά. Συμμαθήτριες, κολλητούς φίλους που βγήκαν σαν τα σαλιγκάρια να απολαύσουν τον μεγάλο gentleman της μουσικής που μας καθόρισε σαν γενιά, τον Bryan Ferry. Με το που εμφανίστηκε μέσα στο σκοτάδι, χωρίς πολλά πολλά, το κοινό τον αποθέωσε. Το κοινό ήταν κουρδισμένο να τον αποθεώσει ότι και αν έβλεπε ή άκουγε. Γιατί ο Bryan και οι Roxy Music έχουν αφήσει αποτυπώματα ανεξίτηλα στις αναμνήσεις μας. Κάθε του τραγούδι ένα soundrack κάποιας στιγμής της ζωής μας. Slave to Love, Love is a Drug, Avalon, More than this..

Βλέποντας γύρω μου τον υπέροχο και ακομπλεξάριστο κόσμο σκεφτόμουν πως η δική μου γενιά ίσως να είναι και η τελευταία που καθορίστηκε από τη μουσική τόσο πολύ. Επίσης σκεφτόμουν πως θα ήθελα όλοι αυτοί που είμασταν εκεί και απολαμβάναμε με τόση χαρά τον Bryan και το σοφιστικέ στιλ και ήχο του, θα έπρεπε να πάμε να ζήσουμε όλοι σε μία μικρή πόλη . Αγαπημένοι συμπολίτες που αφέθηκαν στην εκπληκτική μπάντα του legend με το μαύρο κοστούμι και τη φράντζα αποθέωναν έναν καλλιτέχνη που έχει σχεδόν χάσει τη φωνή του αλλά όχι και τα υπόλοιπο πακέτο. Στο φινάλε με το Let’s stick together, ο ταλαντούχος καλλιτέχνης Κωσταντίνος Κακανιάς (μαζί μου στη φωτό επάνω με τον επίσης αδελφικό φίλο Χρήστο Ζαμπούνη) στην πρώτη σειρά, σηκώθηκε και άρχισε να χορεύει υπέροχα και χαλαρά ξεσηκώνοντας όλο το θέατρο.

Ο Bryan Ferry δεν πίστευε στα μάτια του όταν έβλεπε την Ακρόπολη φωτισμένη και ένα κοινό που τον υποδέχτηκε λες και ήταν ο τωρινός πιο hot σταρ της εποχής. Φεύγοντας με το φίλο μου, τον Μάκη Γαζή, που δεν σταματούσε να μου λέει «δοξασμένα 80ς», συναντήσαμε μία νεαρή φίλη του που μας είπε πως της άρεσε πολύ αλλά έπρεπε να γκουγκλάρει τα περισσότερα κομμάτια γιατί ήταν της εποχής των γονιών της. Η διαφορά μας όταν είμασταν νεαροί με τους νεαρούς του τώρα είναι πως εμείς γνωρίζαμε πολύ καλά τη μουσική των γονιών μας και των παππούδων μας ακόμα.. Γιατί στα 10 και στα 11 ακούγαμε δίσκους και δεν παίζαμε Fortnite. Γιατί εμείς όπου και να μας πας με την πρώτη ευκαιρία ξεσηκωνόμαμαστε να χορέψουμε αφού στο κεφάλι μας το φετίχ της διασκέδασης είναι πάντα η μπάλα της ντίσκο.