“Δεν μου αρέσει να κοιμάμαι με άτομα που αγαπώ πραγματικά”

Καρλ Λάγκερφελντ: H πιο πνευματώδης συνέντευξη που έδωσε ποτέ!

ΣχετικάΆρθρα

H συνέντευξη είναι ένα ανελέητο πινγκ πονγκ μεταξύ του Κάιζερ της μόδας και του Μπρους Λα Μπρους, εξοχότητας του πορνογραφικού άντεργκράουντ. Δημοσιεύεται πρώτη φορά στο ίντερνετ από τη Lifo.gr.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ LIFO.gr: ΗΛΙΟΦΩΤΙΣΤΗ ΠΑΠΑΣΤΕΦΑΝΟΥ

Όταν μου τηλεφώνησαν με την απρόσμενη πρόταση να πάω στο Παρίσι και να πάρω συνέντευξη από τον ίδιο τον Κάιζερ, τον Καρλ Λάγκερφελντ -καλλιτεχνικό διευθυντή της αυτοκρατορίας Chanel, του οίκου Fendi και της δικής του σειράς, που φέρει το όνομά του- έσπευσα να τη δεχτώ. Πρέπει να ομολογήσω ότι πριν από την πρόταση του Vice δεν γνώριζα πολλά για τον θρυλικό βασιλιά της μόδας, ήξερα όμως ότι για μια αδερφή η συνάντηση μαζί του ήταν το ισοδύναμο μιας ακρόασης από τον Πάπα! Ήμουν πολύ ενθουσιασμένος που θα γνώριζα τον Άνθρωπο Πίσω από τη Βεντάλια (η οποία, όπως θα ανακάλυπτα σύντομα, έχει αντικατασταθεί εδώ και καιρό από το Κολάρο), τον γκουρού πίσω από τα μαύρα γυαλιά, και που θα προσπαθούσα να διαχωρίσω το μύθο από την πραγματικότητα. Τώρα όμως που γνώρισα τον κύριο Λάγκερφελντ, φαίνεται ότι, απ’ όσο μπόρεσα να καταλάβω, ο άνθρωπος είναι ο ίδιος ένας μύθος. Δεν είναι επειδή τον γνώρισα· είναι ότι με κάποιον τρόπο, με κάποια παράξενη αλχημεία, ο άνθρωπος που κατεβαίνει τις σκάλες του οίκου μόδας του και πολλαπλασιάζεται άπειρες φορές από τους καθρέφτες έχει υπερβεί το φθαρτό σαρκίο του και έχει γίνει ένα αγνό δημιούργημα της δημιουργικότητας. Ο Λάγκερφελντ είναι μια σπουδή στην αέναη κίνηση, καθώς ακούραστα ξεχύνεται ανάμεσα σε δημιουργικές απόπειρες, ενώ καταβροχθίζει τόσο την ιστορία όσο και το εφήμερο παρόν, το πνεύμα της εποχής. Αδηφάγος αναγνώστης και παρατηρητής της ζωής μέσα από βιβλία και από τη λαϊκή κουλτούρα, φιλτράρει τον κόσμο μέσα από τη ραπτική του και από άλλες δημιουργικές δραστηριότητες, σαν ένα είδος υπερ-υπολογιστή. Όταν υπαινίσσομαι στη συνέντευξη που θα διαβάσετε ότι μπορεί να έχει το σύνδρομο Άσπεργκερ, μια σπάνια μορφή αυτισμού η οποία χαρακτηρίζεται από μια έμμονη και καταναγκαστική «διαταραχή» που εκφράζεται σαν ένα είδος ευφυΐας, εκείνος συμφωνεί. Αυτό που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση στον Λάγκερφελντ όταν έκανα την έρευνά μου ήταν πόσο ταίριαζαν πολλές πεποιθήσεις μου με τις δικές του. Παρ’ όλο που έχει ιδιωτικό τζετ και αρκετά πολυτελή σπίτια, είναι αντι-υλιστής και παραμένει αποστασιοποιημένος από τα υπάρχοντά του, ιδιαίτερα τώρα που ωρίμασε. Έχει μια υγιή εκτίμηση για όσα κάποιοι μπορεί να θεωρούν «low life» -την πορνεία, την ακολασία, και όλα αυτά- και είναι ορκισμένος αντι-μικροαστός· εκεί οφείλεται και η αποστροφή του στην ιδέα του γάμου μεταξύ ομοφυλοφίλων. Στη συνάντηση τού παρουσίασα μια λίστα με δέκα πεποιθήσεις που έχουμε κοινές, κι αυτό συνέβαλε στο να σπάσει ο πάγος. Από την αρχή ήταν πολύ θερμός και εύθυμος. Πρέπει όμως να παραδεχτώ ότι μου έκανε μάγια. Τη μιάμιση ώρα που κάθισα μαζί του ένιωθα σαν να ζούσα σε όνειρο ή σαν να ήμουν υπνωτισμένος – χαλαρός αλλά εκστασιασμένος, ίσως και λίγο ευτυχισμένος. Ο Λάγκερφελντ είναι σίγουρα γκουρού, και όχι μόνο στη μόδα.

Λοιπόν, είσαι απασχολημένος όπως πάντα.

Καρλ Λάγκερφελντ: Πάντα είμαι απασχολημένος, αλλά αυτή η περίοδος είναι πραγματικά φορτωμένη. Μου αρέσουν οι φορτωμένες περίοδοι.

Κι εμένα το ίδιο. Έβλεπα κάποια ντοκιμαντέρ για σένα. Όσο μάθαινα πράγματα για σένα, μου έκανε εντύπωση ότι η φιλοσοφία σου είναι πολύ κατασταλαγμένη.

Προσγειωμένη.

Ναι, πολύ προσγειωμένη

Εξεζητημένα προσγειωμένη.

Είσαι διάσημος εδώ και καιρό, όμως το τοπίο των σελέμπριτι έχει αλλάξει εντυπωσιακά τα τελευταία χρόνια.

Αυτό είναι κομμάτι της ζωής μας, της κουλτούρας μας.

Νομίζεις ότι έχει γίνει κάπως τοξικό;

Ναι, αλλά δεν μπορείς να το πολεμήσεις. Υπάρχει ένα τίμημα που πρέπει να πληρώσεις για τη δόξα, και οι άνθρωποι που δεν θέλουν να πληρώσουν το τίμημα αυτό μπορεί να μπλέξουν. Εγώ αποδέχτηκα την ιδέα της δημοσιότητας λόγω μιας γαλλικής έκφρασης: «Δεν μπορείς να έχεις και το βούτυρο και τα λεφτά για να το αγοράσεις».

Μου αρέσει αυτό. Πρέπει να επιλέξεις ή το ένα ή το άλλο.

Τώρα δεν μπορώ να περάσω το δρόμο. Δεν μπορώ να πάω πουθενά.

Δεν σε πειράζει όμως να είσαι μόνος και απομονωμένος;

Έχω σωματοφύλακες. Έχω μεγάλα αυτοκίνητα.

Ταξιδεύεις με σωματοφύλακες; Ναι, φυσικά. Αλλά δεν ταξιδεύω με εμπορικές πτήσεις. Όπου πηγαίνω στον κόσμο πηγαίνω με ιδιωτικά τζετ.

Και αν θέλεις να πας σε κάποιο κλαμπ, για παράδειγμα;

Δεν πάω. Δεν πάω ποτέ πουθενά, ούτε από δω ως το Κι Βολτέρ, όπου μένω. Ποτέ των ποτών. Υπάρχει κόσμος που με περιμένει μπροστά στο σπίτι μου.

Ο Μπέικον είχε μαζί τον προστατευόμενό του, ή μήπως ήταν εραστής του;

Νομίζω ότι είχε ήδη πεθάνει τότε – ο διάσημος είχε πεθάνει.

Α, ο Τζορτζ Ντάιερ.

Τον Μπέικον τον είδα μόνο με τον φίλο μου, να πίνουν και να χαρτοπαίζουν σκληρά.

Ο καλύτερός σου φίλος είναι…

Έχει πεθάνει κι αυτός.

Τι του συνέβη;

AIDS. Αυτό έγινε πριν από 20 χρόνια.

Πώς αντιμετώπισες όλη εκείνη την περίοδο; Σίγουρα ήξερες πολλούς σημαντικούς ανθρώπους που πέθαναν από AIDS.

Δεν θέλω να γυρίσω πίσω σε εκείνη την εποχή. Εκείνες τις ημέρες δεν υπήρχε ελπίδα.

Ήταν σαν θανατική καταδίκη.

Εσύ ίσως είσαι λίγο νέος για να το θυμάσαι. Ήταν φριχτό. Χειρότερο από φριχτό. Αποδεκάτισε τον κόσμο της μόδας. Σκότωσε μια ολόκληρη γενιά.

Ξέρεις, η Φραν Λίμποβιτς είπε ότι το AIDS σκότωσε τους πιο φοβερούς ανθρώπους.

Ναι, έτσι ακριβώς.

Εγώ συμφωνώ αρκετά με αυτό, γιατί συνήθως οι άνθρωποι που ζούσαν έντονα και πειραματίζονταν το κόλλησαν.

Ίσως ο κόσμος το παράκανε τότε. Τώρα όμως θέλουν να γίνουν μικροαστοί.

Ακριβώς. Έχει γυρίσει από την άλλη. Αυτή τη μικροαστική ιδέα των γκέι που θέλουν να ξεκινήσουν μια παραδοσιακή οικογενειακή ζωή εγώ δεν την καταλαβαίνω. Είναι λες και οι καταπιεζόμενοι αρχίζουν να γίνονται καταπιεστές.

Κατά κάποιον τρόπο ναι. Ακριβώς.

Θέλουν να γίνουν σαν εκείνους τους ανθρώπους που πάντα τους περιφρονούσαν.

Όταν ήμουν μικρός, ρώτησα τη μητέρα μου τι είναι η ομοφυλοφιλία και μου είπε -αυτό έγινε 100 χρόνια πριν, στη Γερμανία, αλλά ήταν πολύ ανοιχτόμυαλη- «είναι σαν το χρώμα των μαλλιών. Δεν είναι τίποτα ιδιαίτερο. Κάποιοι είναι ξανθοί και κάποιοι έχουν σκούρα μαλλιά. Δεν είναι θέμα». Αυτή ήταν πολύ υγιής αντιμετώπιση.

Ούτε με το πορνό έχεις πρόβλημα.

Όχι, θαυμάζω το πορνό.

Άλλο ένα πράγμα που έχουμε κοινό.

Επίσης, προσωπικά, μου αρέσουν μόνο οι συνοδοί πολυτελείας. Δεν μου αρέσει να κοιμάμαι με άτομα που αγαπώ πραγματικά. Δε θέλω να κοιμάμαι μαζί τους γιατί το σεξ δεν διαρκεί, ενώ η στοργή μπορεί να κρατήσει για πάντα. Το θεωρώ υγιές. Για τον τρόπο ζωής των πλουσίων είναι εφικτό. Ο υπόλοιπος κόσμος χρειάζεται πορνό. Επίσης θεωρώ πολύ πιο δύσκολο να παίξεις σε πορνό παρά να εκφράσεις ένα συναίσθημα ως ηθοποιός.

Ναι, είχες πει κάποτε ότι το να παίρνεις πίπα σε μια ταινία είναι πιο δύσκολο από το να υποκρίνεσαι σπουδαία συναισθήματα, που μπορεί να είναι προσποιητά. Συμφωνώ απόλυτα. Πιστεύω ότι ο κόσμος δεν αναγνωρίζει τους πορνοστάρ. Δεν είναι εύκολο αυτό που κάνουν.

Εγώ θαυμάζω τους πορνοστάρ.

Κι εγώ το ίδιο, όπως και τις πόρνες. Υπάρχει πραγματική τέχνη σ’ αυτό που κάνουν.

Η απογοήτευση είναι η μητέρα του εγκλήματος, έτσι θα υπήρχε πολύ περισσότερο έγκλημα χωρίς τις πόρνες και χωρίς τις πορνοταινίες.

Μπήκες σε μπελάδες όταν χρησιμοποίησες μια πορνοστάρ σε μια από τις επιδείξεις σου στις αρχές της δεκαετίας του ’90.

Ποιος νοιάστηκε όμως;

Η Άννα Γουίντουρ.

Ναι, αλλά έχουμε ακόμα πολύ καλές σχέσεις.

Υπάρχει πολύ μεγάλη υποκρισία ενάντια στο πορνό. Πολύς κόσμος βλέπει πορνό και μετά κοιτούν αφ’ υψηλού όσους παίζουν σε πορνό ή το παράγουν.

Και αυτοί οι κινηματογράφοι δεν υπάρχουν πια, όχι όπως στη δεκαετία του ’70.

Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη στο www.lifo.gr