ΤΩΡΑ |
Η διαδικτυακή πρόσκληση της Louis Cruises για μια κρουαζιέρα με τίτλο «Ειδυλλιακό Αιγαίο», ομολογώ ότι με προβλημάτισε. Κρουαζιέρα δεν είχα κάνει ποτέ στη ζωή μου και η μόνη ζωντανή μνήμη από κρουαζιερόπλοιο ήταν το αγαπημένο Love Boat. Η Φρόσω Ζαρουλέα και ο Μιχάλης Μαραθεύτης που υπέγραφαν την πρόσκληση εκ μέρους της Louis Cruises είναι άνθρωποι ευγενέστατοι και πρόθυμοι να απαντήσουν σε όλες τις ερώτησεις κάθε πρωτάρη στις κρουαζιέρες.
Ο φίλος μου, Στέλιος Καφαντάρης, είχε ήδη επιλέξει το κατάλληλο καπέλο αρχαιολόγου, καθώς στο πρόγραμμα περιλαμβάνονταν και η Έφεσσος. Λιμάνι Πειραιά, επιβίβαση και επίδειξη σωστικών μέσων. Κρύβομαι στην καμπίνα, «αποκλείεται να πνιγούμε», σκέφτομαι και αφήνω το Στέλιο να μάθει τα πάντα για τα σωσίβια, να βγάλει φωτογραφίες με το πλήρωμα και να γνωρίσει όλο τον κόσμο του πλοίου. Η επικοινωνιακή του δεινότητα με ξεπερνάει. Μέσα σε λίγες ώρες ήξερε τους πάντες. Εγώ, καμπίνα!
Αρχίζει η εξερεύνηση του πλοίου Louis Cristal. Φτάνουμε μέχρι τη γέφυρα, στον καπετάνιο. Μπροστά, απέραντο γαλάζιο. Μας προειδοποιεί ότι το βράδυ θα έχουμε λίγα μποφόρ. «Σιγά μη φοβηθώ, είναι τεράστιο σαν πολυκατοικία το πλοίο», σκέφτομαι. Duty free, ποτά, κρέμες, M&M καραμελάκια, wifi στους κοινόχρηστους χώρους, ένας μεγάλος μπουφές στο κατάστρωμα, paella στη φωτιά…. Και μετά από πέντε και κάτι ώρες είμαστε στη Μύκονο.
Αποφασίζουμε να μην ακολουθήσουμε το γκρουπ και πάμε καρφωτοί Ματογιάννια. Καταμέτρηση, όλα είναι στη θέση τους στη Μύκονο. Μαγαζιά, μαγαζιά, καινούργια μαγαζιά, αυτοί που είναι κάτι, κι εκείνοι που θα ήθελαν να είναι κάποιοι και τουρίστες. Και ένα Aperol Spritz που στο χρεώνουν σε ένα καφέ 14 ευρώ και μου έρχεται να βρίσω αλλά κρατιέμαι. Είχαμε μάθει για το νέο ιταλικό Marechiaro (www.pizzamarechiaro.com), στον περιφερειακό. Και εκεί πήγαμε.
Ο υπεύθυνος και συνιδιοκτήτης Walter Speranza είναι Θεός και θα σου εξηγήσει τα πάντα γύρω από την αυθεντική ναπολιάνικη πίτσα που είναι πραγματικά φυσική, χημεία και μαθηματικά μαζί σε ό,τι αφορά την ωρίμανση της ζύμης. Εκπληκτικό αυθεντικό φαγητό, καθόλου δήθεν, υπέροχο ηλιοβασίλεμα και ωραία κοκτέιλ. Δοκίμασα ένα υπέροχο καυτερό με τζίντζερ, αλλά δεν θυμάμαι το όνομά του. Ποδαράτο κάτω στο λιμάνι, για να μυρίσουμε λίγη Μύκονο παραπάνω.
Επιστροφή στην καμπίνα, όλα καλά κι όλα ωραία. Ήταν 01:45 όταν ξύπνησα και σκέφτηκα ότι παίζω στον Τιτανικό. Κούνημα, κύματα, ποτήρια να πέφτουν, μια ζαλάδα, αχ τι καλά… μωρέ τι γίνεται. Κοιτάζομαι στον καθρέφτη, κίτρινος πανί. «Στέλιο, ξύπνα…». Στέλιος ξυπνάει, κουνιέται, «Δεν μ’ αρέσουν αυτά», λέει και ξανακοιμάται. Ω, ναι, είχε 10 μποφόρ και εμείς ήμασταν ήρωες. Ζήσαμε, μπράβο κ. Καπετάνιε!
Η άφιξη στο Κουσάντασι το επόμενο πρωί, μας βρίσκει στο πουλμανάκι με προορισμό την Έφεσο, με μια εκπληκτική ξεναγό, την Αυγή. Μουσουλμάνα από την Κω, κατοικεί με το σύζυγο και τα παιδιά της στη Σμύρνη. Το Κουσάντασι έχει πολλές πεντάστερες παραθαλάσσιες μονάδες για τους φανατικούς του all inclusive.
Σχόλια για αυτό το άρθρο