Νυχτοπερπατήματα στη Θεσσαλονίκη

Έχω γράψει αρκετές φορές ότι η Θεσσαλονίκη είναι η πόλη για όλες τις εποχές. Aκόμα και το καλοκαίρι που μπορεί την ημέρα η ζέστη να είναι ανυπόφορη, αντίθετα με τα βράδια.Τα Σαββατοκύριακα οι περισσότεροι φεύγουν για την Χαλκιδική που είναι ένα τσιγάρο δρόμος και τις καθημερινές λίγοι είναι εκείνοι που θα μείνουν μέσα στο σπίτι.

ΣχετικάΆρθρα

Μετά την πρόσφατή μου επίσκεψη στην Αθήνα έχω αρχίσει να εκτιμώ περισσότερο τα νυχτοπερπατήματά μου στη Θεσσαλονίκη. Εδώ ακόμα μπορείς και κυκλοφορείς στο κέντρο χωρίς φόβο και ανασφάλεια. Θα βγεις νύχτα στην πλατεία Αριστοτέλους και θα βολτάρεις δίπλα σε οικογένειες με μικρά παιδιά. Θα συναντήσεις όλη τη νεολαία και το φοιτητόκοσμο στην πλατεία Ναυαρίνου που της δίνουν ζωή μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες .Η παραλία μέχρι το λιμάνι έχει πάρα πολλά στέκια όπου μαζεύονται παρέες μέχρι τα Λαδάδικα και την Βαλαωρίτου «για ένα ποτό» πριν πούνε καληνύχτα.

Ακόμα κυκλοφορούνε χαρούμενες φάτσες και τα νυχτοπερπατήματα στο κέντρο είναι άφοβα. Και για να μην παρεξηγηθώ: δεν θέλω να τονίσω το πόσο καλά είναι η Θεσσαλονίκη και σχέση με τη σημερινή Αθήνα αλλά πως η Αθήνα πρέπει να γίνει παράδειγμα προς αποφυγή και πως κάποιοι αρμόδιοι πρέπει να βάλουν επιτέλους το χεράκι τους να την επαναφέρουν στη μορφή που της αξίζει.

Δεν μπορώ να διανοηθώ να μην μπορώ να κυκλοφορώ ασφαλής τη νύχτα μέσα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.Ασε που δεν κοιμάμαι και ποτέ! Τα νυχτοπερπατήματά μου είναι το οξυγόνο μου, οι φίλοι μου, οι στιγμές και οι αναμνήσεις μου.Κανείς δεν θέλει να ζει με ανασφάλεια πόσο μάλλον αυτή την περίοδο που διανύουμε κρίση και έχουμε περισσότερο ανάγκη από επικοινωνία και συναναστροφή με ανθρώπους γιατί, κακά τα ψέματα μόνο με την αλληλεγγύη θα επιβιώσουμε. Το χειρότερο σενάριο είναι να μείνουμε home alone!

Και όχι, δεν είναι όλοι νεόπλουτοι αυτοί που κυκλοφορούν την νύχτα έξω στους δρόμους της Θεσσαλονίκης. Απλοί άνθρωποι είναι όπως εσύ κι εγώ με τα ίδια οικονομικά προβλήματα και τις ίδιες ανησυχίες. Καλά κάνουν και βγαίνουν. Χρειάζεται η επικοινωνία, η ανταλλαγή απόψεων και η διασκέδαση χωρίς τύψεις κόντρα στη μιζέρια που θέλουν να μας περάσουν. Όχι φίλοι μου! Δεν πρέπει να ντρεπόμαστε αν έχουμε την ευκαιρία να περνάμε καλά. Και δεν πρέπει απαραίτητα να είσαι ο επόμενος τυχερός του Τζόκερ .Χθες μετά από ένα ποτό στο Route 88 με την παρέα μου βρέθηκα σε παγκάκι στην πλατεία Αριστοτέλους με παγωτό χωνάκι στο χέρι και έκλεισα την βραδιά μου εκεί με φίλους κάνοντας μια πολύ όμορφη συζήτηση (από το πολύ μπλα-μπλά χάσαμε τελικά και το live του Τσαλίκη). Κάτι τέτοιες στιγμές θέλω να τις ζω συνέχεια.Οπως λέει και ένα διαφημιστικό μήνυμα «τα ωραιότερα πράγματα στην ζωή δεν είναι πράγματα»! Είναι οι ανθρώπινες σχέσεις, το γέλιο, το δάκρυ, η χαρά και η λύπη. Αυτά μένουν και αυτά είναι που μας ενώνουν με τους φίλους μας και εκείνους που αγαπάμε.

Καλά νυχτοπερπατήματα και κάντε κατάληψη στο κέντρο πριν μας προλάβουν άλλοι…

PS: Το παραπάνω άρθρο θέλω να το αφιερώσω στον Γιάννη, τον Σπύρο, την Σουζάνα και σε όλη την παρέα και φίλους του Route 88 που ενώ χθες είχα χάλια ψυχολογική διάθεση την εξαφάνισαν μόνο επειδή απλά ήταν όλοι τους εκεί… Σας αγαπώ!!!