ΤΩΡΑ |
Ο ΤΑΖ παρακολουθεί τσομπάνηδες επίδοξες Καρντάσιαν, να αναπαράγουν και να σου επιβάλλουν με ρεαλισμό σαλόν ντε μποτέ ή ρινγκ πυγμαχίας, σε μια πραγματικότητα που έχει τις αρχές της στην παλιά Τρούμπα.
Όλοι μας θέλουμε ένα παραμύθι, ένα star system του οποίου η λάμψη μας δίνει μια ψευδαίσθηση συμμετοχής στον χορό που γίνεται στον πύργο της Σταχτοπούτας. Κι όλοι μας, όσο κι αν δεν το παραδεχόμαστε, θα θέλαμε να είμαστε μέρος αυτού του star system. Aπό το “θέλω” κι “έχω τα εφόδια” όμως, μέχρι το “μπορώ”, υπάρχει μια τεράστια απόσταση.
Στις δεκαετίες του 50 και του 60, το να πας θέατρο ή σινεμά, ήταν μια πολύ μεγάλη υπόθεση για την οποία έβαζες τα καλά σου σαν να επρόκειτο για μια σημαντική έξοδο. Οι σταρς ήταν συγκεκριμένοι και ήταν όντως σταρς, και λόγω συμπεριφοράς αλλά κυρίως λόγω “απόστασης”. Θα κοιμόσουν αγκαλιά με το αυτόγραφό τους μία εβδομάδα. Το έχει τραγουδήσει κι ο Κραουνάκης, «ροκ είναι ο Τζάγκερ σε μια κουρσάρα κι η Βλαχοπούλου στη Σαραντάρα, ο Μάρλον Μπράντο με τη φανέλα και η Μελίνα ντυμένη Στέλλα».
Στα πρώτα αθώα χρόνια της Ελληνικής τηλεόρασης, το παιχνίδι άλλαξε λίγο εφ’ όσον οι σταρς μας έγιναν πιο οικείοι και υπάρχει πάντα ένα όριο στο κατά πόσο οι σταρς πρέπει να σου είναι οικείοι. Τρεις δεκαετίες μετά, όλα ισοπεδώθηκαν, ήρθαν και τα κοινωνικά μίντια, και έγινε αχταρμάς η υπόθεση.
Καθόμουν με ένα φίλο σε ένα καφέ προχτές και συζητούσαμε “ποιους θεωρούμε σταρς σήμερα” και με εξαίρεση πέντε , έξι ονόματα, δεν βρίσκαμε τίποτα άλλο. Το τηλεοπτικό πρόγραμμα, είναι στην κυριολεξία τίγκα πλέον σε παιχνίδια και talent shows με παίχτες που δεν πάνε εκεί για να παίξουν αλλά για να εξασφαλίσουν εξώφυλλο περιοδικού. Τα εξώφυλλά των περιοδικών είναι γεμάτα από φωτό γιαλαντζί επωνύμων που μόνοι τους παίρνουν τηλέφωνο τους παπαράτσι και δίνουν τις φωτό τους από το Instagram για να έχουν να τις δείχνουν στη μάνα τους. Τα λεγόμενα νεανικά κοινά που υποτίθεται ενδιαφέρουν τα κανάλια, απέχουν θεαματικά από αυτό το βλάχικο πανηγύρι προτιμώντας να βλέπουν «κατεβασμένες» από το Internet σειρές. Και τελικά νομίζω πως οι μόνοι που συμμετέχουν σε όλο αυτό, είναι οι γριές στα ΚΑΠΗ, ναρκωμένες μετά το υπνωτικό τους για ήρεμο ύπνο, κάτι έρμες συντάκτριες περιοδικών και εκπομπών που καραδοκούν με το μικρόφωνο γκουμούτσα για μια δήλωση και η γενική αίσθηση του ότι πλέον ασχολούμαστε με απολύτως συνειδητές, «κακομοίρες» που βαφτίζουν την κακομοιριά τους, σε δόξα.
Ούτε κι ο Άντι Γουόρχολ δεν το είχε φανταστεί όταν έλεγε πως στο μέλλον όλοι μας θα είμαστε για 15 λεπτά διάσημοι, τι ακριβώς επρόκειτο να συμβεί. Υπάρχει μια σήψη σε μια κοινωνία που της επιβάλλουν να ασχολείται με το ποιος χώρισε με ποια σε ένα τηλεπαιχνίδι και μετά αυτό να γίνεται πρωτοσέλιδο. Υπάρχει μια σήψη όταν μετατρέπεις όλες σου τις εκφράσεις ή τα ταλέντα ή τις ανάγκες σου σε σόου. Το χορό, το τραγούδι, το κουτσομπολιό, τη μόδα, τη μαγειρική και φυσικά τον έρωτα με τα νέα παιχνίδια που κάγκουροι πάνε να τυλίξουνε καγκουρίνες. Διάβαζα σήμερα σε κορυφαίο και έγκριτο site, σαν μεγάλη είδη το ότι χώρισαν λέει η Αθηνά και ο Δώρος στο Power of Love. Ποιοι είναι όλοι αυτοί οι ανεπάγγελτοι; Τι ζωή έχεις όταν δεν έχεις κανένα πρόβλημα να την αφήσεις για ένα πεντάμηνο προκειμένου να γνωρίσουμε το όνομά σου; Ποιος θυμάται ή μάλλον τον ενδιαφέρει τι κάνει ο Πρόδρομος και ο Τσάκας του πρώτου Big Brother; Και τι ακριβώς καριέρα στήνουν στην τηλεόραση, όσοι παρουσιαστές και παρουσιάστριες, σχολιάζουν για πέντε λεπτά μια τρομοκρατική επίθεση, μετά για 40 λεπτά τον χωρισμό του όποιου Δώρου και της όποιας Αθηνάς και για άλλα 40 λεπτά, μια Αλόε Βέρα που σε κάνει σούπερμαν; Περνάω από τα περίπτερα και με εξαίρεση δύο τρία περιοδικά, νομίζω ότι περνάω από χαβούζα όπως τα βλέπω να κρέμονται από τα μανταλάκι.
Άνθρωποι που δεν ξέρω και δεν με ενδιαφέρει να μάθω στο εξώφυλλο, τα κουσκούς της αγράμματης κοσμικής συντάκτριας – νεκροθάφτρας, μου ταράζουν την όποια ισορροπία μπορώ να έχω και με κάνουν να αισθάνομαι εντελώς στην απέξω που δεν τους ξέρω όλους αυτούς. Μα γιατί να τους ξέρω όλους αυτούς και να μην προτιμήσω να γνωριστώ και να πιω καφέ με τον γείτονά μου που έσωσε προχτές έναν γατούλη που είχε πέσει σε υπόγειο;
Υπάρχουν κάποιες μελλοντολογικές ταινίες με τηλεπαιχνίδια στα οποία ο ήρωας για να νικήσει, πρέπει κυριολεκτικά να δολοφονήσει όλους τους υπόλοιπους συμπαίκτες του κι έτσι να γίνει σταρ. Δεν ξέρω πόσο απέχουμε από αυτό από τη στιγμή που όλη η βιοτεχνία (όχι βιομηχανία) του εγχώριου τσάμπα θεάματος οδεύει σε ένα τσίρκο Κολοσσαίο. Ούτως ή άλλως καθημερινά, δολοφονούνται πλέον ανθρώπινες συμπεριφορές, δολοφονείται η Ελληνική γλώσσα, η έννοια της αξιοπρέπειας. Αυτό είναι η σήψη. Το να σου επιβάλλουν και εσύ μετά, σαν πρόβατο να δέχεσαι, ανύπαρκτους ανθρώπους σε φουλ ναρκισσιστικό οίστρο, που όχι μόνο δεν έχουν τίποτα να σου προσφέρουν αλλά σου δείχνουν σαν εναλλακτική μοντερνιάς, μια εκδοχή του Νεάντερταλ.
Τσομπάνηδες επίδοξες Καρντάσιαν που αναπαράγουν και σου επιβάλλουν με ρεαλισμό σαλόν ντε μποτέ ή ρινγκ πυγμαχίας, μια πραγματικότητα που έχει τις αρχές της στην παλιά Τρούμπα. Έλα όμως που ακόμα και με φόντο την Τρούμπα, γυρίστηκαν διαμάντια κινηματογραφικής μυθολογίας, όπως η «Λόλα», ή «Τα Κόκκινα Φανάρια». Εσύ τι έχεις να μου δείξεις και να μου πεις; Το ανύπαρκτο της ύπαρξης σου που για να αποκτήσει υπόσταση φοράει μουσταρδί φωσφοριζέ κολάν καμπάνα; (Την καμπάνα για τη χτυπάνε οι πιστοί χαμένοι στο διάστημά σου, μπας και ακουστεί ψαλμός – ξόρκι). Κακομοίρες, μπλεγμένες μέσα στην πρόωρα γερασμένη σας εγκεφαλική δυσλειτουργία, και τη φιλοδοξία σας για ένα πάτημα στη ζωή που να ξορκίζει την ανυπαρξία σας.
***Για μηνύσεις και απλήρωτα δάνεια, στείλτε μήνυμα στο terra_gelida@hotmail.com. Για μαύρες ορχιδέες, δέχομαι παραγγελίες στο www.facebook.com/tazthebuzz
Σχόλια για αυτό το άρθρο