Θεσσαλονίκη, σε αγαπώ.

Πήγα με αφορμή την πρεμιέρα του Νίκου Οικονομόπουλου που συμπίπτει κάθε χρόνο με αυτήν της ΔΕΘ — και κατέληξα να ερωτευτώ (ξανά) αυτή την πόλη. Πρωί στη Νίκης, στο μπαλκόνι μου – το υπέροχο διαμέρισμα του Χρήστου Χατζηβασιλείου. Θάλασσα μπροστά μου, καφές στο χέρι, ήλιος που σε χαϊδεύει, θέα ακαταμάχητη και άκρως instagraμική . Είναι Αθήνα, αλλά χωρίς την ένταση. Είναι νησί, αλλά με τα πάντα δίπλα σου. Είναι λίγο σαν να σε φωνάζει: “Έλα, κάτσε, εδώ όλα είναι πιο ωραία – και χαλαρά.”

ΣχετικάΆρθρα

Η Θεσσαλονίκη έχει αυτό το πράγμα: μια απλότητα που δεν είναι καθόλου απλή. Μια καθημερινότητα που έχει πάντα λίγο glam. Το βράδυ κατεβαίνω στην πόλη και ό,τι ζήσαμε στην Πύλη Αξιού δεν περιγράφεται.

Νίκος Οικονομόπουλος σε πρεμιέρα-φωτιά. Κοσμοσυρροή, λάμψη, φωνή που διαπερνά τα πάντα. Ερμηνεία στιβαρή, καθαρή, προσωπική. Ο Νίκος, με το eye of the tiger, μία κατηγορία μόνος του αφου συνδυάζει τα πάντα δίχως κόπο, στα καλύτερά του — και εμείς μαζί του.
Εξαιρετική χημεία και ντουέτα με την Ηβη Αδάμου.

Και την επόμενη, στο Καζίνο Θεσσαλονίκης, ένας άλλος θρίαμβος: Χατζηνάσιος – Κορκολής, Σοφία Μανουσάκη – Άγγελος Ανδριανός, δύο πιάνα, μια σκηνή, συγκίνηση χωρίς φίλτρα. Το ένα τραγούδι πιο δυνατό απ’ το άλλο – μα όλα αυτά τα συγκλονιστικά κομμάτια δικά τους… Ήταν σαν να πατάς παύση στον χρόνο και να μένεις εκεί, μέσα στη μουσική. Mοναδική εμπειρία που αφήνει τη γεύση ενός μεγάλου πετυχημένου πάρτυ.

Αυτή είναι η Θεσσαλονίκη : απέραντη θάλασσα, έντονο φως, πολύ ψυχή. Έχει ρυθμό, έχει κέφι, έχει τάξη μέσα στο χάος της, έχει τη δική της αλήθεια και αντιπροσωπεύει τη χώρα μας στα καλύτερά της.

Ηighlights οι άνθρωποι, οπως στη φωτό επάνω ο Χρήστος Χατζηβασιλείου και η Σουζη Δουδου, ψυχή του Regency Casino,
η Μαρία Παγωνάκη που με ομορφαίνει, η γάτα της και ο Σάββας Σπαθαρίδης η ψυχή του Μet και το καλύτερο after chill out στους καναπέδες του ξενοδοχείου!