«MAMMA MIA»: Κάπου στην Ελλάδα, έχει πάντα καλοκαίρι. Μην αντιστέκεσαι!

Theatrale: «If you wanna prove it, move it». Eλεύθερη μετάφραση από ΤΑΖ: «Αν θες να αποδείξεις ότι ακόμα το έχεις, στο Badminton θα αποδείξεις κουνώντας τον πισινό σου, πόσο αντέχεις».

ΣχετικάΆρθρα

Έχω καταλήξει πως ιδιοφυΐα δεν είναι το να μου πεις ότι κατάφερες να καταλάβεις τη θεωρία της σχετικότητας και να μου το αναλύσεις. Είναι το να καταφέρεις να την εφαρμόσεις στην καθημερινότητά σου. Να κατανοήσεις τη σχετικότητα των πραγμάτων γύρω σου, να αφήσεις να λάμψει η δυναμική αυτών που με έπαρση αποκαλείς «λαϊκή δευτεράντζα» και να παραδεχτείς τη δική σου ασχετοσύνη.

Νομίζω πως αυτός ήταν ο καλύτερος πρόλογος για όσους αντιμετωπίζουν το φαινόμενο του «Mamma Mia» σαν κάτι ανάξιο λόγου, σαν λαϊκό θέαμα για τη μάζα. Άκου να δεις μιζεροχίπστερ μου που δεν ξέρεις καν αν σε έφερε πελαργός στη γη ή αν οι γονείς σου πηδήχτηκαν (άλλη μια μαζική επιλογή ευχαρίστησης) για να γεννηθείς. Και οι επαναστάσεις από τη μάζα γεννήθηκαν. Kαι όσο κι αν σου φανεί υπερβολικό, το φαινόμενο του «Mamma Mia» που κρατάει γερά εδώ και 16 χρόνια στις πρωτεύουσες των θεάτρων όλου του κόσμου, είναι επανάσταση (με ό,τι καλό και κακό αυτό σημαίνει).

Η Κάθριν Τζόνσον, που είχε την ιδέα και το έγραψε, έκανε επανάσταση στο είδος του θεατρικού μιούζικαλ, εφευρίσκοντας στην ουσία, (μολονότι υπήρξαν κι άλλοι πριν από αυτήν αλλά χωρίς τον ίδιο ντόρο) το είδος του juke box musical. Kεσκεσέ juke box musical; Είναι αυτό που τα τραγούδια του δεν είναι γραμμένα για το θεατρικό, αλλά προέρχονται από τον «κατάλογο» της δισκογραφίας ενός συγκροτήματος, ή από τον κατάλογο της pop μουσικής γενικώς. Χαρακτηριστικά παραδείγματα juke box musical είναι το «We Will Rock You» πάνω στα τραγούδια των Queen αλλά και το «Priscilla, Queen of the desert» με τραγούδια διάφορων που ανέβασε το Badminton σε μια δική του, εξαιρετική παραγωγή με τα αυθεντικά κοστούμια της Λονδρέζικης παράστασης.

Το κακό που έγραψα παραπάνω ότι προκάλεσε η επιτυχία του «Mamma Mia» είναι το ότι το West End κυριολεκτικά πλημμύρισε από juke box μιούζικαλ πολύ αμφιβόλου ποιότητας όμως, με αποτέλεσμα να εξοριστούν οι αυθεντικές, πρωτότυπες παραστάσεις. Όπως και να έχει, με καλή καρδιά, επιχειρηματικό μυαλό και ταλέντο ξεκίνησε την ιστορία η Τζόνσον. Και το ταλέντο είναι ολοφάνερο. Όσο κι αν σου φαίνεται εύκολο, δεν μπορείς να φανταστείς πόσο δύσκολο είναι να σκαρφιστείς μια ιστορία μέσα στην οποία τα εδώ και 20 χρόνια πριν, τραγούδια των Abba να κολλάνε όχι σαν αυτόνομα, αλλά σαν τραγουδιστικές παρεμβάσεις που εξελίσσουν την ιστορία, απόλυτα συνδεδεμένες μαζί τους. Εκεί είναι η ιδιοφυΐα της τύπισσας φίλε. Στο ότι χωρίς κόμπλεξ, ανακάλυψε τη θεατρική ποιότητα των hit των Abba. Κάποιος είχε πει κάποτε ότι αυτό που κάνει ένα τραγούδι σκυλάδικο, δεν είναι το τραγούδι αλλά η ενορχήστρωσή του και το πως εντάσσεται μέσα σε ένα πρόγραμμα. Η Τζόνσον το έπιασε με την πρώτη.

Σαν βοηθό της είχε βέβαια ένα φορτηγό μελωδικών σουξέ, που όλοι μας τα προσπερνούσαμε σαν ευκολάκια σιγουράκια, αλλά μέσα στο έργο, αποκαλύπτεται η ιδιοφυΐα της ξέσαλης χαράς και χαρμολύπης, της απλότητας στο στήσιμο τους. Δηλαδή η αυθεντικότητά τους. Επόμενο βήμα της Τζόνσον, το στόρι. Άλλο ένα μάθημα απλότητας. Ρομάντζο με δυο νότες δράμα, εξωτικό σκηνικό (Ελλάδα) και διάθεση γιορτής. Μια 40άρα βρετανίδα, έχει αράξει εδώ και δύο δεκαετίες σε ένα ελληνικό νησί που λέγεται Καλοκαίρι. Τη συναντάμε λίγο πριν το γάμο της 20χρονης κόρης της. Η «ταβερνιάρα», στα νιάτα της, την εποχή που μεσουρανούσαν οι Abba, είχε ζήσει στο φουλ το ξέσαλο της ηλικίας της. Είχε ένα ποπ γκρουπ με τις φίλες της ντυμένες με λίκρα, παπούτσια πλατφόρμες και παντελόνια καμπάνα. Και κοιμόταν κάθε βράδυ με κάποιον άλλο. Η κόρη που δεν ξέρει ποιος είναι ο πατέρας της, ανακαλύπτει το ημερολόγιο της μητέρας, βάζει κάτω τις ημερομηνίες και καταλήγει στο ότι ο πατέρας της είναι ένας από τους τρεις με τους οποίους η μαμά έκανε σεξ την περίοδο της σύλληψης της. Κρυφά από τη μητέρα, στέλνει πρόσκληση και στους τρεις που καταφτάνουν μια μέρα πριν το γάμο, ενώ ταυτόχρονα φτάνουν και οι τρελές κολλητές της μάνας.

Απλό, πανέξυπνο και λειτουργικό στόρι που ενώνει όλες τις γενιές. Για διόμισι ώρες, το πάρτι δε λέει να σταματήσει, τα συναισθήματα να γίνονται πουπουλένια συννεφάκια χωρίς να βαραίνουν την ατμόσφαιρα και το όνειρο να καραδοκεί σε ένα εξωτικό νησί με μπλε πόρτες και λευκούς τοίχους όπως ονειρεύονται οι ξένοι την Ελλάδα. Όταν έρθει το τέλος, και πριν το δεκάλεπτο που υποχρεωτικά σηκώνεσαι από το κάθισμα σου για να χορέψεις με τους συντελεστές, η λύση του προβλήματος θα έχει τις ρίζες της σε εκείνη την χωρίς μικροαστικές ενοχές εποχή που γεννήθηκε η Mamma και τα τραγούδια των Abba. Κι ο έρωτας θα θριαμβεύσει εντελώς έξω όμως από συμβάσεις. Θα θριαμβεύσει σαν κάτι που στο μυαλό σου θα φτιάξεις την εξέλιξη του όπως εσύ νομίζεις.

Η συγγραφέας Τζόνσον, βρήκε δύο πολύτιμους συμμάχους στο στήσιμο του «ονείρου» της. Την Φιλίντα Λόιντ στη σκηνοθεσία (που υπέγραψε σκηνοθετικά και την ταινία),τον χορογράφο Άντι Βαν Λαστ και πάνω από όλα τον τον σχεδιαστή παραγωγής Μαρκ Τόμσον. Ο τελευταίος έκανε παπάδες με το τίποτα που εν προκειμένω το τίποτα είναι τα πάντα. Έστησε ένα σκηνικό το οποίο στην ουσία αποτελείται από δύο περιστρεφόμενα κομμάτια νησιώτικης αρχιτεκτονικής που όπως μετακινούνται, δημιουργούν από την ταβέρνα ως το εσωτερικό των δωματίων, και το εξωτερικό περιβάλλον σε σε μια σκηνή γεμάτη από γαλάζιες θαλασσινές λωρίδες. Γιατί αυτό είναι σημαντικό; Γιατί πολύ απλά είναι τόσο απλό και λειτουργικό ταυτόχρονα που μπορεί να αναπαραχθεί αυτούσιο σε όλες τις τουρνέ της παράστασης. Το επισημαίνω γιατί συνήθως οι τουρνέ των μιούζικαλ με μεγάλα επιβλητικά σκηνικά, χάνουν το μισό και παραπάνω της μαγείας τους εφ’ όσον τα σκηνικά είναι αδύνατον να αναπαραχθούν.

Αυτό που θα δεις στο Badminton, είναι η αυθεντική παραγωγή που έχουν δει πάνω από 60.000 εκατομμύρια στον κόσμο. Πρόκειται για τη διεθνή τουρνέ της παράστασης για το 2015 που όπως όλες οι παραγωγές της, έχει πάρει έγκριση από τα «αφεντικά» της πρωτότυπης παράστασης και κρατάει αυτούσια τα σκηνικά, τα κοστούμια, το ρυθμό, τη σκηνοθεσία και φυσικά τη χορογραφία. Αν δε δεις τη σκηνή με τα τεκνά που φοράνε βατραχοπέδιλα να χορεύουν συρτάκι με ένα από τα σουξέ των Abba, δεν έχεις δει τίποτα. Αν δεν αφήσεις τον εαυτό σου ελεύθερο στο να παρασυρθείς σε ένα μαγικό κόσμο που τα πάντα μπορούν να συμβούν κι όταν συμβούν όλοι τραγουδάνε και χορεύουν ζητώντας «S.O.S.», τότε μάλλον δεν μπορείς να παρασυρθείς από τίποτα. Αφήσου στη «λαϊκή απογευματινή» του «Mamma Mia», θυμήσου τα πιο όμορφα κομμάτια της ζωής σου, και λικνίσου χορεύοντας στο παραμύθι της ξεθαμμένης από τα παλιά, νέας αυγής σου.

***Θέατρο Βadminton, Ολυμπιακά Ακίνητα, Γουδή, τηλ 2108840600, μέχρι τις 15 Νοεμβρίου. Εισιτήρια από 15 – 70 ευρώ. Προπωλήσεις στα ταμεία του θεάτρου και στο www.viva.gr , τηλ. 2117700000.