ΤΩΡΑ |
Είμαι στο Βερολίνο εδώ και μερικές ημέρες για κινηματογραφικά πράγματα και μου συνέβησαν παράλληλα και κάτι κινηματογραφικά πράγματα και γενικά περνάω τόσο ωραία που δεν ξέρω αν μπορώ να κάνω αυτή την αναμετάδοση. Το σίγουρο είναι πως προτεραιότητα μου πριν και από την Πύλη του Βραδεμβούργου ήταν να περάσω έξω από το σπίτι που έμενε ο David Bowie ως Thin White Duke τότε στα εμπνευσμένα και καταθλιπτικά του χρόνια του 1976 όπου προσπαθούσε να βοηθήσει τον Iggy Pop να κόψει τα ναρκωτικά. Εδώ στο τότε με βαρύ κάρμα Δυτικό Βερολίνο έγραψε ή μάλλον “κέντησε” τα κορυφαία άλμπουμ του Low, Heroes και Lodger. Ο Bowie αγάπησε αυτήν την πόλη γιατί και μπορούσες να χαθείς μέσα σε αυτήν και να ξαναβρείς τον εαυτό σου. Είχε δίκιο.. και όπως είναι όλη under recostruction αφού ξαναγεννιέται από τις στάχτες της μπορεί να σου κάνει ακριβώς το ίδιο.. We can be Heroes just for one day..
Με τη φίλη μου τη Χρυσέτα από το σχολείο πάντα περνάμε σαν teenagers- ή εγώ περνάω σαν teenager όποτε είμαι μαζί της;- σπεύσαμε να πάμε για προσκύνημα.
Eδώ να μαστε έξω από το διαμέρισμα της Haupstrasse 155 στο Schöneberg.. όπου ακόμα έρχεται κόσμος και αφήνει λουλούδια, κεράκια, φωτογραφίες και προφανώς δείχνει με κάθε τρόπο την εγνωμοσύνη του σε αυτόν τον υπερφυσικά ταλαντούχο και influential άνθρωπο-αστέρι.
Σχόλια για αυτό το άρθρο