Λουλούδια..

“Ζούμε περιτριγυρισμένοι από λουλούδια. Λουλούδια στους γάμους, και στις κηδείες, λουλούδια στο τραπέζι, λουλούδια στους τοίχους, στον κήπο, ή στην άκρη του δρόμου. Είναι σαν να καταφεύγουμε διαρκώς στην εικόνα τους για να πούμε όσα συχνά δεν μπορούν να εκφραστούν με λέξεις. Λίγες εικόνες χρησιμοποιούνται για να εκφράσουν μια τόσο μεγάλη ποικιλία πραγμάτων. Ανάλογα με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες προσφέρονται, το νόημα αυτών των λουλουδιών μπορεί να αλλάξει δραματικά. Και ανάλογα με το ποιος τα βλέπει, ή ποιος τα λαμβάνει, το νόημα μπορεί επίσης να διαφοροποιηθεί.

ΣχετικάΆρθρα

Τα «Λουλούδια» ξεπήδησαν από αυτή την αμφισημία και αυτές τις πιθανές ερμηνείες. Το βρήκαμε ενδιαφέρον να εξερευνήσουμε πώς κάτι τέτοιο όπως ένα μπουκέτο λουλούδια, αρχικά τόσο απογυμνωμένο από σημασία, μπορεί να μετατραπεί στο πιο ξεκάθαρο μήνυμα. Και με αυτό, μπορεί να αλλάξει την πραγματικότητα του παραλήπτη του.

Αυτή είναι μια ταινία γεμάτη λουλούδια. Λουλούδια σε διαφορετικές περιστάσεις και, κατά συνέπεια, λουλούδια που αφηγούνται διαφορετικές ιστορίες αλλά που, στο τέλος, συγκλίνουν σε ένα και μοναδικό μήνυμα”

– Τζον Γαράνιο & Χοσέ Μαρί Γενάγα

Την ταινία “Λουλούδια” αυτών των σκηνοθετών – που έγραψαν τα παραπάνω- πήγα να δω χθες όπου πρωταγωνιστούν μπουκέτα με λουλούδια σαν πολυεπίπεδο σεναριακό εύρημα στο μινιμαλιστικό αυτό δράμα στα βασκικά. Μια ντελικάτη όσο και συγκινητική σπουδή πάνω στον έρωτα, τη μνήμη, την απώλεια, τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες, τα αόρατα νήματα που ενώνουν τις ζωές των ανθρώπων και το βασικότερο όλων, την ανθρώπινη ανάγκη για επικοινωνία. Με το που βγήκα από το σινεμά και είδα πως βρέχει βρήκα καταφύγιο στα γειτονικά μαγαζιά των φίλων μου. Πέρα από τη μόνιμη γκρίνια, μιζέρια και κρίση, πρόβλημα επικοινωνίας δεν έχουμε. Οχι με την έννοια να καταλάβει ο ένας τον άλλον – τίποτα δεν καταλαβαίνουμε και συνέχεια μέσα στα νεύρα παρεξηγιόμαστε και ενίοτε βριζόμαστε- αλλά τουλάχιστον έχουμε παρέες και ανθρώπους να εκτονώνουμε τον πόνο μας.

Εχουμε κάνει την κριτική χόμπι. Πάρε παράδειγμα μεγάλα ή καινούργια εστιατόρια ή κέντρα. Μπαίνουν επιχειρηματίες, σκάνε ένα σωρό χρήματα, βρίσκει ο κόσμος δουλειές και ένας χώρος αναβιώνει. Την ίδια στιγμή σπεύδουν να γράψουν κριτικές για το πως θα ήθελαν να είναι και τι δεν τους άρεσε. Δεν κρίνει κανείς τα θετικά και τσιμπάει τα αρνητικά. Το ίδιο και με εξαιρετικές παραστάσεις. Τα περισσότερα σχόλια μία αψογης παράστασης στο φουαγιέ μετά το τέλος της ξεκινούν από το αρνητικό. Κανείς δεν κρίνει αντικειμενικά.Το ίδιο και στην τηλεόραση. Όλοι είναι ειδήμωνες. Ποιος σχολιάζει τί και με τί κριτήρια ή γνώσεις; Tι είναι επίπεδο για τον καθένα; Ένας πάρα πολύ κουραστικός αχταρμάς που βασίζεται σε πολλά χρόνια ημιμάθειας και κακογουστιάς στα πάντα. Νιώθω πως ο κόσμος έχει αρχίσει να γυρνάει την πλάτη παραδειγματικά..

Η παραπάνω ταινία ήταν τρομερά τρυφερή. Μου ήρθαν στο μυαλό τα λουλούδια. Παλιά θυμάμαι σπίτι μου είχαν κονταροχτυπηθεί δύο ωραίοι νέοι με εκατοντάδες κατακόκκινα τριαντάφυλλα καθημερινά ..δεν είχαμε τί να τα κάνουμε. Η μαμά μου γκρίνιαζε, εγώ ήξερα πως αυτές ήταν ανεπανάληπτες στιγμές. Αυτές οι στιγμές με ενέπνευσαν να κρατήσω τον πήχη ψηλά σε αρκετά πράγματα στις σχέσεις μου. Όμως οι σχέσεις ευτελίστηκαν,η ευκολία των γυναικών, η δειλία των ανδρών, η εκμετάλλευση, η τσιγγουνιά και η μικροψυχία βασιλεύουν. Οι άνθρωποι που ακόμα στέλνουν ή φέρνουν λουλούδια – έστω και ένα- ξεχωρίζουν. Πάρτε το σαν σημάδι. Πότε σας έστειλαν τελευταία φορά λουλούδια για ένα ευχαριστώ ή χωρίς σημαντικό λόγο;

Μία ζωή χωρίς ρομαντισμό, μέσα στη γκρίνια, κλάψα.. μέσα στη σοβαροφάνεια και τη δικτατορία των losers. Ενας λαός με κατάθλιψη στο ενεργειακότερο μέρος του πλανήτη κάτω από τον πιο δυνατό ήλιο..Μια χαρά τα καταφέραμε στο δρόμο για τον πάτο..