Γιώργος Μαζωνάκης: Ας κοιτάξει επιτέλους ο καθένας τα δικά του

Τα τελευταία ευρήματα των τοξικολογικών εξετάσεων του Γιώργου Μαζωνάκη είναι αρκετά σοβαρά ώστε να μας απασχολούν πολύ περισσότερο από τις ατελείωτες αναλύσεις για τον χαρακτήρα του, τις ιδιορρυθμίες του και την προσωπική του ζωή.

ΣχετικάΆρθρα

Ένας άνθρωπος πέθανε.. δολοφονήθηκε. Και οι συνθήκες του θανάτου του εξακολουθούν να διερευνώνται. Αυτό είναι το θέμα. Αυτό πρέπει να παραμείνει ψηλά στην επικαιρότητα μέχρι να δοθούν σαφείς απαντήσεις και δικαίωση.

Σύμφωνα με όσα έχουν δημοσιοποιηθεί, στο αίμα του εντοπίστηκαν διαφορετικές ουσίες, ανάμεσά τους και φάρμακα που χρησιμοποιούνται στην καταστολή και την αναισθησία. Το τι ακριβώς συνέβη, ποιες θανατηφόρες ποσότητες χορηγήθηκαν, υπό ποιες συνθήκες και ποια ήταν η επίδρασή τους είναι ζητήματα που οφείλουν να απαντηθούν από την επιστημονική και δικαστική έρευνα.

Αντί γι’ αυτό, ακούω διαρκώς ανθρώπους να αναλύουν τον Γιώργο. Άσχετοι που θεωρούν πως πρέπει να περάσει από δημόσια ψυχανάλυση ένας άνθρωπος που δεν βρίσκεται πια εδώ για να απαντήσει. Και που τα τους έκλεινε το στόμα με δύο κουβέντες. Όταν μιλάς για ένα «φίλο» όπως τον αποκαλείς, μιλάς και φιλτράρεις τα πράγματα όπως θα έκανες αν ήταν ζωντανός. Για να σε κρίνει.

Ο Γιώργος είχε μια αγαπημένη φράση: «Ας κοιτάξει ο καθένας τα δικά του». Και φυσικά το «τα εν οίκω μη εν δήμω».

Κάτι ήξερε.

¨Ηταν εξαιρετικά ευφυής. Ο πιο παρατηρητικός άνθρωπος που εχω γνωρίσει . Είχε τρομερή αντίληψη, εκπληκτική μνήμη, μοναδική ικανότητα να χειρίζεται τον λόγο και ένα ταλέντο στις μιμήσεις που θα ζήλευαν επαγγελματίες ηθοποιοί. Μπορούσε να μιμηθεί τους πάντες. Τη φωνή, τις εκφράσεις, τον τρόπο που μιλούσαν, ακόμη και τις πιο ανεπαίσθητες κινήσεις τους.

Και όμως, δεν το έκανε δημόσια για να τους εκθέσει.

Όχι επειδή δεν καταλάβαινε. Επειδή καταλάβαινε πάρα πολλά.

Δεν του ξέφευγε απολύτως τίποτα. Άκουγε, παρατηρούσε, αντιλαμβανόταν πολύ περισσότερα απ’ όσα σχολίαζε. Και είχε την ευφυΐα να επιλέγει τι θα πει και τι θα κρατήσει για τον εαυτό του.

Αυτό δεν είναι αφέλεια. Είναι αντίληψη και αυτοσυγκράτηση.

Ούτε ήταν υποχρεωμένος να είναι εύκολος, προβλέψιμος ή αρεστός σε όλους. Ποιος από εμάς είναι; Και από πότε χρειάζεται ένας άνθρωπος να απολογείται για τον χαρακτήρα του προκειμένου να απαιτούμε να μάθουμε την αλήθεια για τον θάνατό του;

Ο Γιώργος ήταν αληθινός. Με τις αντιφάσεις του, τις ευαισθησίες του, τις επιλογές του. Δεν είχε ανάγκη να κατασκευάσει μια προσωπικότητα για δημόσια κατανάλωση. Είχε ήδη μία, και μάλιστα πολύ ισχυρή.

Ας σταματήσουμε λοιπόν να τον ερμηνεύουμε. Δεν είναι διαγωνισμός για το ποιος τον ήξερε καλύτερα, ποιος έχει την πιο ενδιαφέρουσα ιστορία ή ποιος θα πει την τελευταία κουβέντα.

Ας κοιτάξει ο καθένας τα δικά του, όπως έλεγε και εκείνος.

Και ας αφήσουμε τις αρμόδιες Αρχές να κάνουν τη δουλειά τους, με την προσοχή και τη σοβαρότητα που απαιτεί ένας ανθρώπινος θάνατος.

Αύριο, στο μνημόσυνό του, θα συμπληρωθούν σαράντα ημέρες χωρίς τον Γιώργο.

Δεν χρειάζεται άλλη ανάλυση της προσωπικότητάς του. Δεν δικάζεται ο χαρακτήρας του.

Εκείνο που διερευνάται είναι ο θάνατός του. Και εκεί πρέπει να μείνει το ενδιαφέρον μας.