ΤΩΡΑ |
Κάθε φορά που βλέπω τις ζωγραφικές του Γιώργου Χαδούλη, νοιώθω απέραντη ευτυχία και χαρά. Σαν να μπαίνω ντάλα μεσημέρι σε ένα κήπο και τα λουλούδια, το τραπέζι με τις ψάθινες καρέκλες, τα χρυσόψαρα στο βάζο, φωτίζονται από το ανελέητο ελληνικό φως και λάμπουν τα χρώματά τους ευφρόσυνα και ηδονικά.
Έτσι και αυτή τη φορά. Μπήκα στην γκαλερί ΝΧΓ, Κριεζώτου 3, για να δω την καινούργια του δουλειά, ζωγραφική πάνω σε κεραμικά που διαρκεί μέχρι τέλος Ιουνίου. Βάζα και φρουτιέρες ζωγραφισμένα με στιβαρό χέρι και παιδική διάθεση. Μαγεύτηκα. Δεν είναι μόνο τα χρώματα, είναι πια και η τεχνική. Aλλιώς ζωγραφίζεις στον καμβά και αλλιώς σε ένα βάζο. Πρέπει να υπολογίσεις τις καμπύλες, η σύνθεση περιορίζεται, το θέμα πολλές φορές επαναλαμβάνεται. Έπειτα είναι και το ψήσιμο των κεραμικών, το γυάλισμα. Ολα αυτά τα έμαθε και τα έκανε μόνος του ο Χαδούλης, χωρίς καμμιά βοήθεια.
Σκέφτομαι τα λουλούδια που θα μπουν στα βάζα του και τα φρούτα που θα γεμίσουν τις φρουτιερες που έχει ζωγραφίσει. Θα συναγωνίζονται ποιός θα τραβήξει πρώτος το βλέμμα του παρατηρητή. Η Φύση ή μήπως η Τέχνη; Γιατί ο Γιώργος ζωγραφίζει τόσο απλά και φυσικά που πολλές φορές νομίζεις ότι η ζωγραφιά ξεφύτρωσε μόνη της, αυτό το λουλούδι ήταν ανέκαθεν πάνω στο βάζο και τώρα άνθισε απλώς από έναν ανεξήγητο λόγο
Tον Γιώργο τον ζηλεύω γιατί τα χρώματα του δίνουν μια τέτοια αισθητική ηδονή που θα ήθελα να δημιουργούσαν οι στίχοι μου. Έχει κατορθώσει το δυσκολότερο. Να είναι απλός και ανεπιτήδευτος. Οι ζωγραφιές του ξεκλειδώνουν τον εγκέφαλο, τα μάτια χαίρονται με τις χρωματικές του επιλογές και η ψυχή γίνεται πεταλούδα και πετάει πάνω από τα ανθισμένα ηλιοτρόπιά του…
Σχόλια για αυτό το άρθρο