‘Αγνωστες ιστορίες με την Αλίκη και την Νότα

Η Νότα Κονοπίση, δεν ήταν μόνο η αμπιγιέζ της Αλίκης Βουγιουκλάκη. Ήταν και φίλη, εξομολόγος, γραμματέας, οικονόμος, μαγείρισσα, μυστικός σύμβουλος. Ήταν τα μάτια και τα αφτιά της Αλίκης. Με το φευγιό της, έσπασε άλλος ένας κρίκος, από τους ανθρώπους που μας θύμιζαν το Αλικάκι.

Την γνώρισα σε μια ευτυχισμένη περίοδο, τότε που η Αλίκη τα είχε φτιάξει με τον Βλάσση, είχαν παίξει μαζί στην “Εβίτα” και ετοιμαζόταν να ανεβάσει το “Βίκτορ-Βικτόρια”, ένα μιούζικαλ που τη μουσική είχε γράψει ο Θάνος Μικρούτσικος και τους στίχους θα έγραφα εγώ. Πήγα λοιπόν στην οδό Στησιχόρου, χτύπησα το κουδούνι, μου άνοιξε η Νότα. Σοβαρή, ευγενική, αλλά με μάτι πανέξυπνο, με έκοψε από πάνω ως κάτω. Εκείνη την εποχή, μιλάμε για το 1983, ξύριζα το κεφάλι και φορούσα τιράντες. Ήμουν ένα θέαμα κάπως περίεργο. “Τι θέλετε;” μου λέει έτοιμη να κλείσει την πόρτα. “Την κυρία Βουγιουκλάκη. Έχουμε ραντεβού. Πείτε της πως την ζητάει ο Παύρης.” λέω εγώ σοβαρά-σοβαρά. Η Νότα άρχισε να γελάει. “Πώς είπες ότι λέγεσαι; Σαύρης;” και συνέχισε να γελάει. “Οχι, Παύρης! Τέλος πάντων πείτε της πως την ζητάει ο Γιώργος Παυριανός”. “Ετσι πες μου χριστιανέ μου, να καταλάβω! Περίμενε μια στιγμή!” και έφυγε γελώντας. Πήγε, ειδοποίησε την Αλίκη, μπήκα μέσα, είδε ότι ήμουν συνεργάτης και όχι ένας απλός θαυμαστής, μετά από δυο-τρεις ώρες που έφυγα, μου λέει χαμογελαστή στην πόρτα: “Από εδώ και πέρα θα σε λέω κι εγώ Παύρη! Το Παυριανός είναι πολύ σοβαρό, το Παύρης σου πάει περισσότερο!”

Γρήγορα κατάλαβα ότι αν ήθελες να μιλήσεις στην Αλίκη, έπρεπε να περάσεις πρώτα από την Νότα. Εκείνη την εποχή, που δεν υπήρχαν κινητά και αναγνώριση κλήσης, η Νότα είχε βρει ένα αλάνθαστο σύστημα για να δει αν η Βουγιουκλάκη ήθελε να μιλήσει με αυτόν που την καλούσε. Έπαιρνε ας πούμε κάποιος άγνωστος τηλέφωνο, το σήκωνε η Νότα και της έλεγε: “Την κυρία Βουγιουκλάκη παρακαλώ”. Η Αλίκη ήταν δίπλα και άκουγε τη συνομιλία. “Η Αλίκη δεν είναι εδώ. Ποιος την ζητάει παρακαλώ;” έλεγε η Νότα. “Νικολόπουλος” ας πούμε. “Μάλιστα κύριε Νικολόπουλε.” έλεγε δυνατά το όνομα και κοίταζε την Αλίκη. Αν της έκανε νόημα ότι δεν θέλει να μιλήσει, έπαιρνε τον αριθμό και το μήνυμα του αγνώστου και έκλεινε το τηλέφωνο. Αν της έκανε νόημα ότι θέλει να μιλήσει, έλεγε: “Μια στιγμή κύριε Νικολόπουλε, μόλις μπήκε μέσα!” και έδινε στην Αλίκη το ακουστικό!

Τους γνωστούς δεν χρειαζόταν να τους ρωτήσει. Είχε τεράστιο ταλέντο να αναγνωρίζει φωνές. Κάθε φορά που έλεγα “Γειά σου Νότα, είμαι ο…” με διέκοπτε: ” Γειά σου Παύρη μου, είναι στο μπάνιο (αν η Αλίκη δεν ήθελε να μου μιλήσει), δίνει συνέντευξη τώρα (αν η Αλίκη ήθελε να την πάρω αργότερα), περίμενε να δω που είναι (αν η Αλίκη ήθελε να μου μιλήσει)”. Η Νότα ήταν συντονισμένη απόλυτα με την Αλίκη. Από τον τρόπο που άνοιγε την πόρτα ή σέρβιρε μια πορτοκαλάδα ή έπαιρνε το παλτό σου, ήξερες και πώς θα σε υποδεχτεί το Αλικάκι.

Η Νότα ήταν κέρβερος σωστός. Τίποτα δεν της ξέφευγε και όταν κάτι έπεφτε στην αντίληψή της και μπορούσε να βλάψει την Αλίκη, έτρεχε και της το έλεγε. Θυμάμαι, είχαν αρχίσει πρόβες στο “Βίκτορ-Βικτόρια” κι εγώ καθυστερούσα να δώσω τους στίχους. Μια μέρα, η Νότα μας έπιασε με τον Βλάσση στα παρασκήνια να καπνίζουμε. Έτρεξε αμέσως και το κάρφωσε στην Αλίκη. Ήρθε η Αλίκη, δήθεν χαρούμενη, δήθεν άνετη, “Τι κάνετε εδώ βρε; Δεν θα μου δώσετε και εμένα;” μας ρωτάει. Και μόλις έκανα το λάθος να της δώσω το τσιγάρο που είχα στρίψει, “Α, γι΄ αυτό δεν έχεις γράψει ακόμα τα τραγούδια!” μου λέει επιθετικά και πετάει το τσιγάρο στο πάτωμα. “Δεν θα φύγεις από εδώ, αν δεν τελειώσεις το τραγούδι μου!” Και με κλείδωσε στο καμαρίνι της. Ποιος ήταν φύλακας έξω απ΄ την πόρτα; Μα φυσικά η Νότα! Και δεν με άφησε ούτε για κατούρημα να πάω! Σκληρή συμπεριφορά, αλλά έτσι έγραψα το τραγούδι “Ο άντρας της ζωής μου είμαι εγώ”!

Κάποια στιγμή η Αλίκη, για τις ανάγκες της παράστασης, αποφάσισε να κόψει τα μαλλιά της. Ο Νίκος Μουρατίδης είχε την ιδέα, να μοιράσει, μέσω του περιοδικού “Μανίνα”, τα μαλλιά της Αλίκης, σε δέκα τυχερές αναγνώστριες. Η Νότα είχε αναστατωθεί. “Οχι Αλίκη μου, όχι κοριτσάκι μου, μη δώσεις τα μαλλάκια σου! Θα τα πάρουν και θα σου κάνουν μάγια!” της έλεγε. Ο Βλάσσης που ήταν μπροστά και την άκουγε, άρχισε να την κοροϊδεύει. “Τι είναι αυτά που λες ρε Νότα; Πού ζούμε; Στον μεσαίωνα;” Η Αλίκη όμως επηρεάστηκε. Επειδή όμως η προσφορά είχε ανακοινωθεί, βρήκε μια σολομώντεια λύση. “Πήγαινε” λέει της Νότας “και κόψε δέκα τούφες από μια περούκα μου και στείλε αυτές στον Μουρατίδη. Με τα μαλλιά από την περούκα δεν μπορούν να μου κάνουν μάγια!”

Μια φορά στο σπίτι της Αλίκης παίζαμε μπιρίμπα. Ήταν η Ζωή Λάσκαρη εκεί, ο Σωκράτης Καλκάνης, ο Νίκος Μουρατίδης, ο Σταμάτης Φασουλής και δεν θυμάμαι ποιος άλλος. Κάποια στιγμή παίξαμε ζευγάρι με την Αλίκη. “Πρόσεξε μικρέ Παύρη!” μου λέει σοβαρά. “Πρέπει να νικήσουμε, αλλιώς δεν θα φας τίποτα, θα μείνεις νηστικός απόψε!” Πήρα αψήφιστα την προειδοποίηση παίξαμε και χάσαμε. Η Αλίκη γέλαγε αλλά το έβλεπα καθαρά, είχε ενοχληθεί. “Νότα, ο Παύρης δεν θα φάει τίποτα!” της λέει. Η Νότα δυσανασχέτισε “Μα βρε Αλίκη, μέσα στο σπίτι μας, να μείνει ο άνθρωπος νηστικός;” αλλά η Αλίκη επέμενε. “Δεν μου αρέσει να χάνω!” έλεγε και ξανάλεγε. Καθίσαμε στο τραπέζι, ευτυχώς μου επέτρεψε να πίνω, και όταν σερβιρίστηκαν όλοι οι καλεσμένοι, η Νότα ερχόταν κάθε τόσο κοντά μου. “Για να μην το πίνεις ξεροσφύρι Παύρη μου!” έλεγε και μου άφηνε από ένα μεζέ. Οι καλεσμένοι γέλαγαν, η Αλίκη έκανε ότι δεν έβλεπε κι εγώ κατάλαβα πως η Νότα, όταν κάτι το θεωρούσε άδικο, δεν άκουγε ούτε τη διαταγή της Αλίκης.

Μόνο μια φορά άκουσα την Αλίκη να μαλώνει με την Νότα. Ήταν στο ξενοδοχείο Meridien. H Aλίκη είχε μεταφερθεί εκεί με τον Κώστα Σπυρόπουλο, γιατί στο σπίτι της Στησιχόρου γίνονταν επισκευές. Είχα πάει με τον Τάκη Διαμαντόπουλο, να την φωτογραφίσουμε για το περιοδικό ΚΛΙΚ. “Ο Κωστόπουλος μου είπε ότι θέλει τολμηρή φωτογραφία, θέλει βυζί!” της λέω εγώ σαν μαλάκας. “Ωστε θέλει βυζί ε; Θα το έχει!” μου λέει πεισματωμένη και εξαφανίζεται στο μπάνιο. “Νότα, που είναι τα σουτιέν που σου είπα να φέρεις;” την ακούω να λέει. “Αχ τα ξέχασα Αλικάκι μου!” της απαντάει η Νότα. “Τα ξέχασες; Τσακίσου να πας να τα φέρεις!” και βγήκε η Νότα βουρκωμένη να πάει να φέρει τα σουτιέν.

Με την προσθήκη ενός “τ” η Νότα Κονοπίση γίνεται Νότα Κονοπίστη. Κι αυτό ήταν σε όλη τη ζωή της. Μια γυναίκα που είχε πίστη και αφοσίωση στην μεγαλύτερη σταρ της Ελλάδας. Δύσκολος ρόλος, ιδίως όταν εκείνος που πιστεύεις και του έχεις αφοσιωθεί, φεύγει πρώτος από τη ζωή. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το τελευταίο τηλεφώνημα. “Νότα, είναι αλήθεια; Η Αλίκη είναι άρρωστη;” “Αλήθεια είναι Παύρη μου.” “Μπορώ να της μιλήσω;” “Κοιμάται τώρα” μου λέει κι έβαλε τα κλάματα…