ΤΩΡΑ |
Ο ΤΑΖ γράφει απλά και παρεϊστικα για τις νέες hot ταινίες του ΣΚ, που όλοι συζητάνε, αλλά δεν είναι απαραίτητο ότι «καίνε» για το σωστό λόγο.
Οι μέλλουσες μητέρες το γλεντάνε καλύτερα
ΤΟ ΜΩΡΟ ΤΗΣ ΜΠΡΙΤΖΕΤ ΤΖΟΟΥΝΣ / ΒRIDGET JONE’S BABY
Δεν είμαι καλός στα καλά λόγια. Και καλό να πρέπει να πω θα το ξεκινήσω με ένα παράδειγμα που μέσα του θα έχει κάτι ή κάποιον κακό, εν προκειμένω τον ατάλαντο. Είναι τόσο απλό (αλλά μελετημένο σε στήσιμο, ατάκες, χαρακτήρες όσον αφορά στη ραφινάτη χοντράδα), γουάου, ξέγνοιαστο και χαμογελαστό το εφέ που σου προκαλεί «Το Μωρό της Μπρίτζετ Τζόουνς» που ακόμα κι ένας εντελώς ατάλαντος στο γράψιμο θα μπορούσε να το εκφράσει χωρίς να το ζαλίζει. Όπως επίσης μόνο ένας ατάλαντος απέναντι στη χαρά θα έβγαινε από την αίθουσα στριτζωμένος ή θα καθόταν να βρει με το ζόρι τα ψεγάδια. Που υπάρχουν για να είμαι ειλικρινής όσον αφορά την μητρική κλισεδαρισμένη ρομαντζάδα προς το τέλος, αλλά στην τελική, μαζική, αστική κωμωδία κάνουν οι άνθρωποι, όχι μονόπρακτο βασισμένο στα γραπτά του Μπακούνιν.
Άσε που και ακόμα και όσον αφορά τα πιο συντηρητικά πλαίσια στα οποία επιβάλλεται να κινείται σε μια στουντιακή οικογενειακή κωμωδία έχει βάλει το χεράκι του ο συνσεναριογράφος και πάπας του πολιτικά μη ορθού, όντας μόνιμος συνεργάτης του Σάσα Μπάρον Κοέν, Νταν Μέιζερ αλλά και η Έμα Τόμσον και τα έχουν διευρύνει. Ναι, πέρα από το ότι κλέβει την παράσταση διασκεδάζοντας το φανερά ως γυναικολόγος, η Έμα Τόμσον παίρνει και credit σεναριογράφου γιατί είναι ολοφάνερο ότι έχει φτιάξει μόνη το ρόλο της και τις ατάκες της. Με το «μη πολιτικά ορθό» που ανέφερα παραπάνω, μην πάει το μυαλό σας στα φτηνοσεξουλιάσματα (όταν έγιναν μανιέρα) του «Sex & The City».
Σαν κωμωδία γυναικείας ψυχοσύνθεσης (αλλά για κοινό όλων των φύλων και των ηλικιών, όπως το βίωσα να μη σταματάει να γελάει στην αίθουσα) θα τολμούσα να πω πως βρίσκεται στον αντίποδα της προαναφερθείσας συνταγής. Ναι, η Μπρίτζετ μπορεί να έχει μια προνομιούχα δουλειά στον κόσμο των media, όμως αυτός ο κόσμος δεν είναι λαμπερός όπως δεν είναι και ο δικός της. Η ίδια (περίπου πλέον η ίδια αν προσέξεις το πρόσωπό της Ζελβέγκερ) είναι μια άχαρη, αλλά αξιαγάπητη 43χρονη «πιτσιρίκα» που δεν μας τα πρήζει με τα παπούτσια της και το κάμα σούτρα κι ενώ κοινωνικά είναι παντελώς αδέξια καταφέρνει να γίνεται επιθυμητή τόσο σε φιλικό όσο και σε ερωτικό επίπεδο. Πολύ απλά επειδή δεν μασκάρει τις νευρώσεις της, ούτε όμως τις φορτώνει σε άλλους και είναι απόλυτα ειλικρινής.
Το «43 ετών και χωρίς παιδί» είναι δυστυχώς κάτι σαν να έχεις λέπρα για τον περισσότερο κόσμο, με τον περίγυρο της να την πιέζει συνεχώς. Την ώρα που εκείνη προτιμάει να ξεπεράσει την ηλικιακή ηλεκτροπληξία αφήνοντας τον εαυτό της να απολαύσει έστω και ελάχιστα, την χαρά της αυθόρμητης τσουλοσύνης, σε ένα ροκ φέστιβαλ , μαζί με τον Πάτρικ (αααααααχ) Ντέμπσι. Λίγες μέρες μετά όμως, τα συναισθηματικά απομεινάρια από τη σχέση της με τον Κόλιν Φερθ την ρίχνουν μαζί του στο κρεβάτι. Και η εγκυμοσύνη έρχεται με τον πιο αναπάντεχο τρόπο εφόσον μόνο ένας από τους δύο είναι ο μπαμπάς. Ξέχνα την μετριότητα της δεύτερης ταινίας της σειράς και πήγαινε σινεμά να κάνεις πάρτι.
COSMOPOINTS: 8 / 10
Όταν μια ταινία, κάνει τον τίτλο της να φαίνεται σαν απειλή
ΞΑΝΑ ΑΠ’ ΤΗΝ ΑΡΧΗ /DEMOLITION
«Demolition» στα Ελληνικά σημαίνει «κατεδάφιση» μόνο που εδώ, ο ιδιαίτερος, ευρηματικός και ευαίσθητος συνήθως Γαλλοκαναδός σκηνοθέτης Ζαν Μαρκ Βαλέ, παίρνει τον τίτλο κυριολεκτικά και τον εφαρμόζει με εντελώς λάθος τρόπο. Ενώ δηλαδή όλη η υπόθεση αφορά στην «κατεδάφιση», και την εξωτερίκευση της, προκειμένου να έρθει η λύτρωση του «φρέσκου» χήρου Τζέικ Γκίλενχααλ, ο Βαλέ προτιμά να κατεδαφίσει σκέτα, όλη του την ταινία. Το χειρότερο; Το ότι ακόμα και μέσα σε αυτή την κατεδάφιση συνεχίζει να είναι ιδιαίτερος, ευρηματικός και ευαίσθητος αλλά για ένα μυστήριο λόγο κανένα από τα καλλιτεχνικά χαρίσματά του δεν λειτουργεί όπως πρέπει. Κι ας έχει ένα πανέξυπνο εύρημα για να μας βάλει μέσα στο μυαλό του ήρωά του.
Εκνευρισμένος από ένα χαλασμένο μηχάνημα – αυτόματο πωλητή, ο ήρωας αποφασίζει να επικοινωνήσει με το γραφείο παραπόνων. Όμως αυτό που ξεκινά σαν μια τυπική επιστολή δυσαρέσκειας εξελίσσεται σε μια χειμαρρώδη, ντελιριακή προσωπική συναισθηματική εξομολόγηση από το συγχυσμένο του μυαλό. Του τρελού κανονικά η επιστολή και αυτές που ακολουθούν αλλά του υπερευαίσθητου, καλλιτεχνικού, καταπιεσμένου τρελού. Στην «κηδεία» ενός γάμου και μιας ζωής, (περισσότερο της δικής του) με πολλές παγίδες και συμβάσεις, όντας αξιοπρεπές καταπιεσμένο στέλεχος μεγάλης εταιρείας που διευθύνει ο πατριός του. Τα γράμματα θα συγκινήσουν την υπεύθυνη υπηρεσίας παραπόνων, δηλαδή τη Ναόμι Γουότς που υποτίθεται πως υποδύεται άλλη μια κατεστραμμένη μοναχική ψυχή με έναν επιθετικό γιο αλλά τελικά δεν την υποδύεται. Γιατί για να υποδυθείς κάποιον πρέπει να υπάρχει ρόλος αλλά αυτό είναι κάτι που το ξέχασαν σε αυτή την ταινία.
Το αποτέλεσμα είναι να βλέπουμε τη Γουότς με το ίδιο βλέμμα να ανάβει μπάφους και τον Γκίλενχαλ, να καταβάλλει υπεράνθρωπες προσπάθειες και να το πετυχαίνει σαν ηθοποιάρα να δώσει ψυχή στο δικό του ρόλο. Κι ας είναι γραμμένος σαν κάποιος που απλά περνάει τα τρία τέταρτα της ταινίας με σφυριά, τσεκούρια και μπουλντόζες καταστρέφοντας τα πάντα γύρω του (ναι, χμ… οκ, τον καταλάβαμε τον συμβολισμό). Αυτοί οι τρεις (μαζί με το παιδί) χαρακτήρες θα συνδεθούν και ενώ σίγουρα στο μυαλό του σκηνοθέτη κάτι συμβαίνει, κάτι αλλάζει στις ζωές τους, ένα μονοπάτι ανοίγεται, στο φακό δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα. Υπονοείται από μερικές εκφράσεις, υπογραμμίζεται από έξυπνες μουσικές επιλογές και όμορφα στημένες σκηνές αλλά ως εκεί. Πώς να πας ξανά απ’ την αρχή αν δεν έχεις ένα τέλος; Και ως τι μου το προτείνεις; Ως απειλή να κάτσω να ξαναδώ την ταινία μπας και την εκτιμήσω;
COSMOPOINTS: 4 / 10
Κάνε κονέ με τον ΤΑΖ στο www.facebook.com/tazthebuzz ή στείλε του απειλητικές επιστολές και εξώδικα στο terra_gelida@hotmail.com
Σχόλια για αυτό το άρθρο