Απόψε Αυτοσχεδιάζουμε: από τους “Θεατρίνων Θεατές” στο Studio Κυψέλης

Οι Θεατρίνων Θεατές , πιστοί στο χειμερινό τους ραντεβού , πάντα με ιδιαίτερα προσεγμένο ρεπερτόριο, προγραμμάτισαν και ετοιμάζουν για το φετινό χειμώνα, ένα έργο σταθμό στην ιστορία του σύγχρονου θεάτρου, την κωμωδία του Luigi Pirandello «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε», σε φρέσκια, ολοκαίνουρια απόδοση της Ροζίτας Σώκου και με εκλεκτούς συνεργάτες. Τη σκηνοθεσία , τους στίχους και το φωτισμό υπογράφει ο Γιώργος Λιβανός, τη μουσική σύνθεση και διδασκαλία ο Σάκης Τσιλίκης, την κινηματογράφηση ο Γιάννης Σολδάτος , τα σκηνικά και τα κοστούμια η Γιοβάννα Πρασίνου, τη χορογραφία ο Σίμωνας Πάτροκλος , το μοντάζ ο Αντώνης Μανδρανής , τη φωτογραφία ο Ζώης Τριανταφύλλου – Σφακιανάκης καθώς και ο Κώστας Βολιώτης και την επικοινωνία η Νατάσα Παππά.

ΣχετικάΆρθρα

Στην διανομή πρωταγωνιστούν με σειρά εμφάνισης οι: Καίτη Ιμπροχώρη , Νίκος Γιάννακας, Γιάννης Τσιώμου, Μάνος Χατζηγεωργίου, Όλγα Πρωτονοταρίου, Σοφία Μπεράτη, Λίλη Τέγου, Ζωρζέτ Μιρόν, Άγγελος Δεληκάρης, Ανδρέας Ζαχαριάδης, Χρήστος Μαραθιάς. Την παράσταση συνοδεύει μουσικά στο πιάνο η Νίκη Γκουντούμη.

To training της ομάδας Θεατρίνων Θεατές για την κάθε παράσταση , όπως κάθε χρόνο, είναι πολύμηνο και απαιτεί ιδιαίτερη προετοιμασία τόσο στο λόγο όσο και στο σώμα και τη φωνή, σύμφωνα με την μέθοδο του Γραμμικού Συμβολισμού που ο Γιώργος Λιβανός εκπροσωπεί στην Ελλάδα.

Το έργο του Pirandello, σύγχρονο και αλληγορικό, παρουσιάζει με μαεστρικό τρόπο δύο παράλληλες ιστορίες που συναντιούνται μαγικά, ενός θιάσου που αυτοσχεδιάζει και παρουσιάζει μια παράσταση και μιας φιλελεύθερης Σιτσιλιάνικης οικογένειας με τρεις κόρες που ερωτοτροπούν ανενδοίαστα. Όλα αυτά με φόντο την Ιταλική επαρχία του ΄50.

Το έργο πρωτοπαίχτηκε στο Τορίνο τον Απρίλιο του 1930 και στην Ελλάδα παρουσιάστηκε σε μετάφραση και σκηνοθεσία Δημήτρη Μυράτ τον Οκτώβριο του 1961. Έκτοτε παρουσιάζεται συχνά- περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο του δημιουργού- ανά τον κόσμο, πάντα με μεγάλη επιτυχία.

Ο Pirandello, γνωστός για τη θέση του πάνω στην υποκειμενικότητα της ανθρώπινης εικόνας, δοκιμάζει νεωτερισμούς και το συγκεκριμένο έργο είναι μια τέτοια περίπτωση: ο σκηνοθέτης παρεμβαίνει μέσα στην παράσταση και οι ηθοποιοί κάποιες στιγμές γίνονται ο εαυτός τους πριν επιστρέψουν και πάλι στο ρόλο τους. Σύμφωνα με τους μελετητές, το έργο αυτό αποτελεί μια «διαμαρτυρία κατά της παντοδυναμίας και των αυθαιρεσιών των σκηνοθετών της εποχής- κάθε εποχής».