Τηλεοπτική υστερία καθημερινής τρέλας

Ο ΤΑΖ σχολιάζει με θέμα: Τι ακριβώς επάγγελμα κάνεις όταν είσαι τηλεκριτικός πανελίστρια και γιατί η Σμαράγδα Καρύδη και οι Οικογενειακές ιστορίες “τα σπάνε”;

ΣχετικάΆρθρα

-Είδα σε ένα πρόγραμμα την αποκάλυψη σοκ ότι μια παίκτρια ριάλιτι έχει πρωταγωνιστήσει σε πορνό. Ουάου, η δημοσιογραφική αποκάλυψη της εβδομάδας. Η τηλεόραση η ίδια είναι ένα θαυμάσιο πορνό, με την έννοια ότι γδύνεσαι ή νομίζεις ότι ντύνεσαι αλλά είσαι τσιτσίδι, προκειμένου να αποκαλύψεις ότι δεν είσαι ελέφαντας, την ώρα που η προβοσκίδα σου βγαίνει έξω από το φουστάνι. Η κοπελιά και το γλέντησε και όμορφη είναι (λίγο σαν λουλουδού σε μπουζούκια) και τα φράγκα της πήρε. Tι είναι αυτό που ζηλεύεις; Τα φράγκα ή το ανεξερεύνητο σεξουαλικό σου απωθημένο του Λας Βέγκας στα Μέθανα;

-Το ριάλιτι στο οποίο συμμετέχει κοπέλα, είναι το The Power of Love. Κλασσική συνταγή τέτοιου είδους προγράμματος, που αυτή τη φορά, ανάμεσα στους έγκλειστους σε ένα πολυτελές σπίτι από νοβοπάν, το στοίχημα είναι ποιος θα χουχουνέψει τελειωτικά ποια, εφόσον υπάρχουν και ψηφοφορίες αποχώρησης. Αυτό που δεν καταλαβαίνω, είναι το πώς μια αγαπημένη σε όλους μας γυναίκα που στήριξε καριέρα χαβαλεδιάζοντας την τρασαδούρα, η Μαρία Μπακοδήμου, δέχτηκε να μπει στο ρόλο της παρουσιάστριας. Λεφτά; Ναι φυσικά κι όποιος πει κάτι αρνητικό για αυτό να βρει τα κοχόνες να δουλέψει οικοδόμος. Όμως σαν δημόσια περσόνα, δεν υπάρχει και η λέξη συνέπεια; Θα μου πεις ποιος τα λέει αυτά, ο τυπάκος που έγραφε στίχους για τραγούδια της Κορομηλά. Κι όμως από τότε, έχουν περάσει δύο δεκαετίες νομίζω, υπήρχε μια αθωότητα σε όλο αυτό, πιθανότατα καταστροφική για τη συνέχεια των ΜΜΕ στην Ελλάδα. Όμως παρακολουθώντας από τη μια το σόου της Ζέτας και του Μουτσινά που κόπηκε κακήν κακώς επειδή ήταν ταξίδι σε άλλη δεκαετία, κι από την άλλη την ανακύκλωση της τηλεόρασης που έβλεπα παιδί, ‘Ρουκ Ζουκ’ να μην πάθω μια σύγχυση; Μιλάμε σοβαρά τώρα;

-Η σύγχυση είναι το βασικό χαρακτηριστικό ενός τηλεκριτικού. Τόσα χρόνια μιντιοπόντικας, τηλεκριτικός δεν έχω μάθει ούτε τι σημαίνει ούτε που σπουδάζεται. Πώς μπορείς να κρίνεις και να σχολιάζεις με τα ίδια κριτήρια, ένα δελτίο ειδήσεων, ένα σίριαλ, μια ταινία του Ταρκόφσκι και μια του Δαλιανίδη, ένα talk show πολιτικής συζήτησης, ένα talk show που μια καημένη βγαίνει και εξομολογείται πως «την κόρη μου την βίασε βατραχάνθρωπος», κι ένα μαγειρικό show στο οποίο ο τραχανάς σαν λέξη και μόνο, θεωρείται βουντού.

-Ας γίνω λοιπόν κι εγώ τηλεκριτικός. Και να απαντήσω στο γιατί η Σμαράγδα Καρύδη είναι ιδανική παρουσιάστρια τηλεπαιχνιδιού.

Το να παρουσιάζεις ένα τηλεπαιχνίδι, χρειάζεται γνώσεις υποκριτικής και απώλεια ενοχής απέναντι στο “λαϊκό” του μέσου. Ή το έχεις ή δεν το έχεις, ή το κάνεις φτηνό ή πλούσιο με την κουλτούρα σου και τον χαρακτήρα που κουβαλάς. Γιατί ο ηθοποιός – σωστός παρουσιαστής, ενσαρκώνεται το κέφι της τηλεκάμερας και το μεταδίδει σαν κάτι δικό του, σαν να σε καλεί στο πάρτι του που φυσικά και θα παίξουν και δέκα λιγότερο σουξέ τραγούδια τα οποία όμως τα σιγοτραγουδάς. Η Σμαράγδα Καρύδη, μετατρέπει ένα πρόγραμμα που θα μπορούσε να είναι αφόρητα βαρετό, σε πάρτι της. Επειδή όσο παίζεις σε παίζει, όχι με αγένεια, αλλά με έναν ανάλαφρο αστικό τόνο κοπελιάς που πήγε μια μέρα στην εξοχή, και χάρηκαν και οι δύο, και η εξοχή και η ίδια. Κι έτσι κάπως της κατσικώθηκε. Το ζητούμενο είναι η μετάδοση χαράς στον τηλεθεατή αφού αυτός είναι ο αποδέκτης σου. Και η Σμαράγδα σε κάνει να αισθάνεσαι σε φιλικό περιβάλλον, γυμνούλης με φόρεμα από πούπουλα και ταυτόχρονα διαολάκι με κόκκινα κερατάκια από φράουλα. Η Σμαράγδα είναι πρότυπο για το πως παρουσιάζουν ένα παιχνίδι στην tv. Και ταυτόχρονα ένας άνθρωπος που πρέπει να τον αποφύγεις αν τον συναντήσεις γιατί θα σου διαλύσει τις επικοινωνιακές σου συγχορδίες.

-Θα ολοκληρώσω Θεέ μου με την αγαπημένη μου τηλεοπτική σειρά, τις «Οικογενειακές Ιστορίες».

Κι όμως πραγματικά το πρόχειρο στήσιμο και οι αμήχανεςν ερμηνείες από κομπάρσους, με βάση ένα ανύπαρκτο στην ουσία σενάριο οικιακού ξεκατινιάσματος, μοιάζουν με νεορεαλισμό φυσικότητας απέναντι στις ερμηνείες καλοπληρωμένων ηθοποιών σε σίριαλ γιατί πολύ απλά αντανακλούν την απόλυτη μιζέρια της νεοελληνικής πραγματικότητας, μολονότι δεν είναι αυτό ο στόχος τους σαν πρόγραμμα.

-Άσχετο σαν φινάλε, βρέθηκα μετά από μήνες κατ’ οίκον περιορισμού στο περιβόητο The Apartment που είναι το πιο κλασσάτο gay και όχι μόνο club στο Γκάζι. Ξαφνικά βγαίνει ένας τύπος go go boy, να τρίβεται και να λικνίζεται ηδονικά για να μας απογειώσει. Πώς; Φορώντας μια μάσκα -σαν εσώρουχο έμοιαζε- στο πρόσωπό του για να μην φαίνονται τα χαρακτηριστικά του. Αγάπη μου, η πουτανιά θέλει τέχνη, όχι το κουλό μιας μοδίστρας εσωρούχων.