Ο Μάρκος Καμπάνης παρουσιάζει την έκθεση “Ούτε μέρα χωρίς γραμμή”

Δυο διαφορετικές ενότητες δουλειάς συνδυάζει και παρουσιάζει ο Μάρκος Καμπάνης στην έκθεση του που εγκαινιάζεται στο i–D ProjectArt στις 28 Μαρτίου, κάτω από τον εύγλωττο τίτλο «Ούτε μέρα χωρίς γραμμή». Την οργάνωση και επιμέλεια της έκθεσης έχει η Μαρία Ξανθάκου.

ΣχετικάΆρθρα

Ο εικαστικός καλλιτέχνης επέλεξε έργα από τις εικαστικές του ενότητες «Το Μουσείο Των Δέντρων» και το «365».

Η σειρά «365» είναι ένα σύνολο μικρών έργων ζωγραφισμένων ένα κάθε μέρα για την διάρκεια ενός έτους. Η σειρά «Μουσείο των Δέντρων» αποτελείται από έργα με θέμα τα δέντρα όπως αυτά έχουν εμφανιστεί στην ιστορία της τέχνης, από την αρχαιότητα ως την σύγχρονη εποχή και από την Ανατολή ως τη Δύση.

Η έκθεση στο ID Project εμπεριέχει έργα με ποικίλη θεματογραφία και τεχνικές: τοπία, εσωτερικά, δέντρα, αφηρημένες συνθέσεις, πρόσωπα, διακοσμητικά μοτίβα ζωγραφισμένα με πολλές τεχνικές και υλικά όπως ακρυλικά, λάδια, κάρβουνο, παστέλ, μονοτυπίες, νωπογραφίες. Παράλληλα εκτίθενται και δείγματα εφαρμοσμένης τέχνης, κυρίως ζωγραφισμένα, πολυτελή ξύλινα κουτιά.

Επίσης μέσω της συγκεκριμένης έκθεσης γίνεται φανερή η πληθωρικότητά του Μάρκου Καμπάνου ως ζωγράφου, καθώς και η πολλαπλότητα των εικαστικών του αναζητήσεων, η εκτενής θεματογραφία του, η επιμονή του σε μια ζωγραφική τεχνικής αρτιότητας, καθώς και η καθημερινή ζωγραφική ενασχόλησή του, εφαρμόζοντας στη πράξη τη ρήση που έγινε και τίτλος της έκθεσης «ούτε μέρα χωρίς γραμμή».

«Το “κάθε μέρα χωρίς γραμμή” είναι ρητό που αποδίδεται στον αρχαίο Έλληνα ζωγράφο Απελλή. Το χρησιμοποίησα γιατί πράγματι ζωγραφίζω κάθε μέρα, ή τουλάχιστον βρίσκομαι στο εργαστήριο», λέει ο Μάρκος Καμπάνης και συνεχίζει: «Η καθημερινή ενασχόληση οφείλεται στη σχέση μου με τη ζωγραφική, την οποία ασκώ συστηματικά από 14 χρονών. Είναι αυτό που αγαπώ και ξέρω να κάνω. Πιστεύω επίσης ότι νέες ιδέες και εικαστικοί προβληματισμοί έρχονται μέσα από την ίδια τη δουλειά, από τη διαδικασία της ζωγραφικής.

Μου αρέσει αυτό που λέμε “κουζίνα της ζωγραφικής” δηλαδή η ασχολία με τα κάθε λογής υλικά, τις μυρωδιές τους, τις μεταξύ τους μίξεις. Χρησιμοποιώ πολλές τεχνικές και υλικά ζωγραφικής από ακρυλικά ως νωπογραφία, από κάρβουνο ως μονοτυπία, από οξυγραφία ως λάδι και μαγεύομαι από την δυνατότητα κάθε υλικού να κάνει το έργο τόσο διαφορετικό.»

Ο ΜΑΡΚΟΣ ΚΑΜΠΑΝΗΣ γεννήθηκε στην Αθήνα το 1955. Από το 1974 ως το 1980 έζησε στο Λονδίνο όπου σπούδασε ζωγραφική στο St Martin’s School of Art. Οι εικαστικές του αναζητήσεις δεν σταματούν στη ζωγραφική. Ασχολείται και με την χαρακτική, την εικονογράφηση βιβλίων, την αγιογράφηση ναών, ακόμη και τη σκηνογραφία η την φιλοτέχνηση χρηστικών αντικειμένων. Έχει κάνει πάνω από 15 ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής στις αίθουσες τέχνης Ώρα, Χρυσόθεμις, Αθηνών, Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, Gallery Κ, Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς και αλλού. Έχει συμμετάσχει σε πλήθος ομαδικών στην Ελλάδα και το εξωτερικό ενώ το 1984 έλαβε μέρος στην 15^η Biennale Αλεξάνδρειας . Το ενδιαφέρον για το Άγιον Όρος τον οδήγησε σε μια πολύπλευρη καλλιτεχνική συνεργασία με μοναστικά ιδρύματα καθώς και στη φιλοτέχνηση έργων εμπνευσμένων από τον Άθωνα. Το σύνολο αυτής της δουλειάς παρουσιάστηκε το 2010 σε μια μεγάλη έκθεση στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, στην Αθήνα καθώς και στο βιβλίο Ζωγραφίζοντας στο Άγιον Όρος, 1990-2008 των εκδόσεων Ίνδικτος το 2009. Έχει εικονογραφήσει βιβλία για τις εκδόσεις Αστέρος, τις εκδόσεις του Φοίνικα, την Εκδοτική Αθηνών, το Υπουργείο Πολιτισμού, για την Ι.Μ.Σίμωνος Πέτρας και την Ι.Μ. Ιβήρων, τις εκδόσεις Εν Πλώ, Ερατώ και Ίνδικτος. Έχει ασχοληθεί με την Ιστορία της τέχνης όντας επιμελητής της Αγιορειτικής Πινακοθήκης της Ι.Μ. Σίμωνος Πέτρας, που τον οδήγησε στην έκδοση του βιβλίου Σπύρος Παπαλουκάς-Θητεία στον Άθω το 2003 με το έργο του οποιου εξακολουθεί να ασχολείται και στη επιμέλεια της έκθεσης Το Άγιον Όρος στην Ελληνική τέχνη που οργανώθηκε από το Μορφωτικό Ίδρυμα της Εθνικής Τραπέζης το 2007. Η αγάπη του για την εκκλησιαστική κυρίως τοιχογραφία και τις τεχνικές της αποτυπώνεται σε μεγάλο μέρος της δουλειάς του. Τοιχογραφίες του κοσμούν μονές του Αγίου Όρους, την μονή Αγίας Αικατερίνης του όρους Σινά και ιδιωτικά παρεκκλήσια.

Στο σύνολο της καλλιτεχνικής του παραγωγής, το τοπίο, οι νεκρές φύσεις και τα ερείπια ήταν πάντα σταθερή πηγή έμπνευσης αλλά πιο πολύ τον ενδιέφερε ο τρόπος και το ήθος της ζωγραφικής πράξης παρά η θεματογραφία. Μέσα στο πλαίσιο μιας ρεαλιστικής απεικόνισης του κόσμου πειραματίζεται πάντα με τις τεχνικές και τα υλικά της δουλειάς του καθιστώντας τα συχνά το κυρίαρχο θέμα του.