Εντάν Αλεξάντερ: Ένας πραγματικός μικρός ήρωας

ΣχετικάΆρθρα

Ο Εντάν Αλεξάντερ δεν είναι απλώς ένα παιδί 22 ετών. Είναι ένας νέος άνθρωπος που κουβαλά στο βλέμμα του μια εμπειρία που δεν θα έπρεπε να γνωρίζει κανείς τόσο νωρίς. Τον γνώρισα στη Μύκονο και, πέρα από όσα γνωρίζει ολόκληρος ο κόσμος για την απίστευτη περιπέτεια που έζησε ως όμηρος της Χαμάς επί 584 ημέρες, αυτό που με συγκλόνισε ήταν η σιωπηλή του ωριμότητα.

Δεν χρειάζεται να του κάνεις πολλές ερωτήσεις. Τις απαντήσεις τις διαβάζεις στα μάτια του. Είναι από εκείνους τους ανθρώπους που έχουν ζήσει τόσα, ώστε η σιωπή τους λέει περισσότερα από οποιαδήποτε αφήγηση. Το βλέμμα του έχει τη γαλήνη αλλά και το βάρος ενός ανθρώπου που είδε τη ζωή από την πιο δύσκολη πλευρά της και επέστρεψε διαφορετικός.

Υπάρχουν άνθρωποι που μεγαλώνουν με τα χρόνια και άνθρωποι που μεγαλώνουν μέσα σε λίγες στιγμές. Ο Εντάν ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Άφησε πίσω του την ανεμελιά της νιότης και αναγκάστηκε, πολύ πρόωρα, να αναζητήσει το πραγματικό βάθος της ύπαρξης. Είναι ένας νεαρός ήρωας, όχι γιατί το επιδίωξε αλλά γιατί η ζωή τον έφερε αντιμέτωπο με το αδιανόητο και εκείνος στάθηκε όρθιος.

Ίσως να φταίει και ο Αιγόκερως μέσα του. Αυτή η ήρεμη δύναμη, η πειθαρχία, η αντοχή και η αξιοπρέπεια που χαρακτηρίζουν όσους γεννιούνται κάτω από αυτό το ζώδιο, ήταν εκεί σε κάθε του κίνηση. Όμως τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε την ίδια σημασία χωρίς την οικογένειά του.

Γνώρισα μια οικογένεια που στέκεται ενωμένη, με αξιοπρέπεια και απέραντη αγάπη. Την μητέρα του, Yael, που δεν σταμάτησε ούτε μία στιγμή να παλεύει για το παιδί της και όλους τους δικούς του ανθρώπους που έγιναν η δύναμή της σε κάθε μέρα αυτής της δοκιμασίας.

Και ύστερα υπάρχει η Όφρα. Η οικογενειακή φίλη που στάθηκε δίπλα στη Yael σε αυτά τα δύο χρόνια κόλασης. Ήταν εκεί όταν η ελπίδα έμοιαζε να λυγίζει, κρατώντας ζωντανή μια υπόσχεση: «Όταν ο Εντάν επιστρέψει, θα πάμε όλοι μαζί στη Μύκονο». Αυτή η υπόσχεση δεν ήταν απλώς ένα ταξίδι. Ήταν μια πράξη πίστης ότι κάποια στιγμή το φως θα νικούσε το σκοτάδι. Και η υπόσχεση τηρήθηκε. Τους είδα όλους μαζί. Μια πανέμορφη οικογένεια, δεμένη από την αγάπη και την πίστη ο ένας στον άλλον.

Αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο είναι πως, ενώ θα μπορούσε να επιστρέψει στην παλιά του ζωή στη Νέα Υόρκη, επέλεξε έναν διαφορετικό δρόμο. Αποφάσισε να παραμείνει στο Ισραήλ και να σπουδάσει σε ένα από τα σημαντικότερα πανεπιστήμια της χώρας, επιλέγοντας να χτίσει το μέλλον του εκεί όπου δοκιμάστηκε περισσότερο η ψυχή του. Είναι μια απόφαση που λέει πολλά για τον χαρακτήρα του, για τη δύναμη, την ευθύνη και την ανάγκη του να δώσει νόημα σε όσα έζησε.

Ο Εντάν έχει μπροστά του ολόκληρη τη ζωή. Και εύχομαι, από εδώ και πέρα, να τη γεμίσει μόνο με όσα στερήθηκε: ελευθερία, γέλιο, φίλους, αγάπη, ταξίδια και όνειρα. Τα υπόλοιπα τα έχει ήδη κατακτήσει. Το σημαντικότερο από όλα: το μέτρο της ανθρώπινης ψυχής.