Αν το γέλιο ήταν επάγγελμα με ένσημα, ο Ευθύμης Κάλφας θα είχε ήδη αρκετά για να βγει στη σύνταξη! Ευτυχώς, όμως , δεν έχει καμία τέτοια πρόθεση. Δημοσιογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός και δημιουργός ψηφιακού περιεχομένου, άνθρωπος της γενιάς των millennials και ταυτόχρονα παιδί μιας εποχής που έμαθε να ενημερώνεται, να επικοινωνεί και να αυτοσαρκάζεται μέσα από μία οθόνη, ο Ευθύμης έχει καταφέρει να κάνει το χιούμορ όχι απλώς τρόπο έκφρασης, αλλά σχεδόν… επαγγελματική υποχρέωση. Στο tik tok και στο instagram κινείται με την άνεση ανθρώπου που ξέρει ότι η πραγματικότητα έχει ήδη γράψει το καλύτερο σενάριο- αρκεί κάποιος να την κοιτάξει από τη σωστή γωνία. Προσωπική αφήγηση, σάτιρα, κοινωνική παρατήρηση και μια γενναία δόση αυτοσαρκασμού συναντιούνται στο περιεχόμενό του και αποδεικνύουν πως όταν κάποιος διαθέτει χιούμορ δεν χρειάζεται να ψάξει πολύ για υλικό. Το υλικό βρίσκεται παντού: στην τηλεόραση, στην επικαιρότητα, στις ανθρώπινες συμπεριφορές, στα socia lmedia, στις καθημερινές μας συνήθειες και, κυρίως,σε εκείνα τα παράλογα που έχουμε τόσο συνηθίσει, ώστε πλέον τα θεωρούμε απολύτως… λογικά! Κάπως έτσι φτάνουμε στο ‘’Όλα μόνοι μας – ξανά’’, τη σατιρική παράσταση που ανεβαίνει  στο Μικρό Γκλόρια, την οποία έγραψαν και  σκηνοθέτησαν ο Ευθύμης Κάλφας και ο Βασίλης Καλφάκης. Μια παράσταση που, κρίνοντας και από τις απαντήσεις του Ευθύμη στις ερωτήσεις μου, μάλλον θα έπρεπε να συνοδεύεται από μία μικρή προειδοποίηση: Προσοχή, ενδέχεται να προκαλέσει γέλιο, ταύτιση και ξαφνικές σκέψεις του τύπου ‘’ Μα, αυτό ακριβώς κάνουμε και εμείς!’’  Γιατί οι απαντήσεις του Ευθύμη είναι πλημμυρισμένες από το ίδιο εκείνο χιούμορ που χαρακτηρίζει και τη δουλειά του. Δεν απαντά απλώς- σχολιάζει, παίζει, αυτοσαρκάζεται, παρατηρεί και , χωρίς να το καταλάβεις σε έχει ήδη βάλει μέσα στο αστείο. Το λάβαρό του είναι το γέλιο και το χαρίζει απλόχερα, χωρίς οικονομία και χωρίς να ζητά απόδειξη παραλαβής. Είναι από εκείνους τους ανθρώπους που μπορούν να κάνουν μία συζήτηση, να αποκτήσει ρυθμό, να μετατρέψουν μία απλή παρατήρηση σε ατάκα και να σου δημιουργήσουν την αίσθηση ότι δεν μιλάς με ένα δημοσιογράφο, αλλά με έναν άνθρωπο που έχει αποφασίσει να μην αφήσει την καθημερινότητα να περάσει από μπροστά του χωρίς να της κάνει ένα μικρό σχόλιο. Ο λόγος του είναι καυστικός, αλλά όχι κακόβουλος. Τσιμπάει, αλλά δεν πληγώνει. Σατιρίζει, αλλά δεν διασύρει. Κοιτάζει την πραγματικότητα με εκείνο το πλάγιο βλέμμα που χρειάζεται η καλή κωμωδία και βρίσκει την υπερβολή ακριβώς εκεί όπου εμείς έχουμε πάψει να την παρατηρούμε. Γιατί η σάτιρα, όταν έχει ποιότητα, δεν χρειάζεται να φωνάζει. Αρκεί να σηκώσει ένα φρύδι, να κάνει μία μικρή παύση και να πει:’’ Αλήθεια, τώρα; Αυτό το θεωρούμε φυσιολογικό;’’. Στο πλευρό του βρίσκεται ο Βασίλης Καλφάκης, τον οποίο ο Ευθύμης θαυμάζει ιδιαίτερα- επειδή σύμφωνα με τον ίδιο- μπορεί να γίνει ο,τιδήποτε.  Και αυτό, σε μία παράσταση όπου η πραγματικότητα αλλάζει πρόσωπα, διαθέσεις και παραλογισμούς με ταχύτητα φωτός, είναι ένα μάλλον σημαντικό προσόν. Άλλωστε, όταν έχεις απέναντί σου έναν ηθοποιό που μπορεί να γίνει…ο,τιδήποτε, εσύ έχεις κάθε δικαίωμα να αναρωτιέσαι τι θα γίνει στο επόμενο λεπτό. Και αυτό είναι ένα από τα ωραία της σκηνής: το απρόβλεπτο! Το ‘’Όλα μόνοι μας- ξανά’’ πατάει με το ένα πόδι στην παράδοση της ελληνικής επιθεώρησης και με το άλλο στη σύγχρονη standup comedy. Δηλαδή κρατά κάτι από το άρωμα της παλιάς επιθεώρησης, αλλά φοράει sneakers και μπαίνει στη σκηνή με τη φόρα της σημερινής εποχής! Οι δύο δημιουργοί σχολιάζουν επί σκηνής την πολιτική και κοινωνική επικαιρότητα, την τηλεόραση, την καθημερινότητα και όλα εκείνα τα μικρά και μεγάλα παράλογα που έχουν γίνει τόσο γνώριμα ,ώστε καμιά φορά χρειάζεται κάποιος να μας τα δείξει ξανά για να καταλάβουμε πόσο αστεία- ή και πόσο παράλογα- είναι. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η γοητεία αυτής της stand up comedy επιθεώρησης: δεν περιορίζεται σε έναν άνθρωπο που ανεβαίνει στη σκηνή και λέει αστεία. Έχει σάτιρα, τραγούδι, χαρακτήρες και μουσική επί σκηνής. Έχει θεατρικότητα, εναλλαγές και μια ζωντανή σχέση με την επικαιρότητα. Είναι μία παράσταση που κοιτάζει την πραγματικότητα κατάματα και, αντί να τρομάξει από όσα βλέπει, της κλείνει το μάτι! Ο Ευθύμης Κάλφας έχει, άλλωστε, ένα πολύτιμο όπλο: την παρατηρητικότητα. Βλέπει αυτά που όλοι βλέπουμε, αλλά τα κοιτάζει λίγο περισσότερο. Ακούει αυτά που όλοι ακούμε, αλλά πιάνει την λεπτομέρεια που συνήθως μας διαφεύγει. Και μετά κάνει το αυτονόητο για έναν άνθρωπο του χιούμορ: μας το επιστρέφει σε μορφή γέλιου. Ίσως για αυτό και η  παρουσία του έχει κάτι ιδιαίτερα άμεσο και ανθρώπινο. Δεν προσπαθεί να εμφανιστεί ως ο άνθρωπος που έχει όλες τις απαντήσεις. Προτιμά να είναι εκείνος που κάνει τις σωστές ερωτήσεις- και μάλιστα με τρόπο που μας κάνει να γελάμε πριν προλάβουμε να καταλάβουμε ότι η ερώτηση ήταν αρκετά σοβαρή! Αυτός είναι και ο Ευθύμης Κάλφας ένας άνθρωπος της δημοσιογραφίας, του ραδιοφώνου και του ψηφιακού κόσμου που ξέρει να μετατρέπει την παρατήρηση σε κωμικό σχόλιο και την καθημερινότητα σε σκηνικό υλικό. Ένας δημιουργός που δεν χρησιμοποιεί το χιούμορ για να υψωθεί πάνω από τους άλλους, αλλά για να σταθεί δίπλα τους και να γελάσει μαζί τους. Γιατί τελικά το καλύτερο γέλιο είναι εκείνο που δεν σε βάζει απέναντι από τον κόσμο, αλλά σε βάζει μέσα στον κόσμο. Και κάπως έτσι στο ‘’Όλα μόνοι μας- ξανά’’ ,ο Ευθύμης Κάλφας και ο Βασίλης Καλφάκης παίρνουν την πραγματικότητα, την περνούν από το φίλτρο της επιθεώρησης και του stand up και μας την επιστρέφουν λίγο πιο ανεκτή. Ίσως και λίγο πιο αστεία. Ίσως, επειδή, όταν όλα γύρω μοιάζουν  να έχουν χάσει το μέτρο, κάποιος πρέπει να βρεθεί στη σκηνή για να μας θυμίσει ότι το γέλιο παραμένει ένας από τους πιο έξυπνους τρόπους να κοιτάζουμε τη ζωή. Και ο Ευθύμης Κάλφας φαίνεται πως ξέρει πολύ καλά πώς να μας κάνει να την κοιτάξουμε και να γελάσουμε μαζί της.

Αναγνωρισιμότητα:

Ακόμα μου φαίνεται περίεργο όταν κάποιος με σταματάει στο δρόμο. Και ακόμα πιο περίεργο όταν μου λέει «σε βλέπω κάθε μέρα» και για δύο δευτερόλεπτα σκέφτομαι «πού;».

 

Βιτριολικό χιούμορ:

Ο τρόπος να λέμε πράγματα που αν τα λέγαμε σοβαρά, μπορεί και να μην μας μιλούσε κανείς.

 

Γένος αρσενικό:

Μεγάλωσα με το «οι άντρες δεν κλαίνε». Ευτυχώς μεγαλώνοντας καταλάβαμε ότι οι άντρες και κλαίνε και πάνε ψυχολόγο και βάζουν και ενυδατική. Πρόοδος.

 

Δημιουργία:

Το αγαπημένο! Να ξεκινάς με μια χαζή σκέψη στις 14:00 το μεσημέρι και κάποια στιγμή να τη βλέπεις να γίνεται βίντεο, κείμενο, θέμα στο ραδιόφωνο ή παράσταση.

 

Επικαιρότητα:

Η μεγαλύτερη σεναριογράφος! Όσο κι αν προσπαθούμε να γράψουμε κωμωδία, συνήθως ανοίγεις τις ειδήσεις στην τηλεόραση και λες «Εντάξει, παιδιά, δεν μπορούμε να σας φτάσουμε».

 

Ζωή:

Αλλάζει πολύ πιο γρήγορα απ’ όσο προλαβαίνουμε να συνηθίσουμε. Τα τελευταία δυο χρόνια στην Αθήνα το έχω καταλάβει για τα καλά. Θέλω να καταφέρω περισσότερο να την ζω και λιγότερο να περιμένω να έρθει η κατάλληλη στιγμή…

 

Ηθοποιός:

Ο Βασίλης Καλφάκης. Και δεν το λέω επειδή παίζουμε μαζί. Είναι από τους ανθρώπους που χαζεύω πάνω στη σκηνή και σκέφτομαι «πώς το κάνει αυτό;». Τεράστιο ταλέντο, τρομερή ακρίβεια και ένας ηθοποιός που μπορεί να γίνει πραγματικά ο,τιδήποτε. Εγώ δίπλα του προσπαθώ να κρατάω τα λόγια μου και να μην γίνομαι ρεζίλι.

 

Θέατρο:

Εκεί δεν έχει δεύτερο take, μοντάζ, φίλτρο και «πάμε άλλη μία». Και μάλλον γι’ αυτό το αγαπάω τόσο!

 

Ισορροπία:

Την αναζητώ… Αν τη βρει κάποιος, ας μου στείλει τοποθεσία.

 

Καθημερινότητα:

Είναι όλο μου το υλικό. Οι άνθρωποι στο σούπερ μάρκετ, ο ταξιτζής, ένα ζευγάρι στο διπλανό τραπέζι, εγώ ο ίδιος όταν κάνω κάτι γελοίο. Αν παρατηρείς λίγο γύρω σου, γράφεται μόνη της η κωμωδία.

 

Λόγος καυστικός:

Μου αρέσει να τσιμπάει, όχι να πληγώνει. Για μένα αυτή είναι και η πιο δύσκολη ισορροπία στο χιούμορ.

 

Μικρό Γκλόρια:

Από 5 Νοεμβρίου, το σπίτι μας. Πέμπτη και Παρασκευή βράδυ. Ελάτε, γιατί αλλιώς θα τα παίζουμε κυριολεκτικά «Όλα Μόνοι Μας».

 

Νοήμων:

Η νοημοσύνη έχει ένα κακό: συνήθως συνοδεύεται από αμφιβολία. Η βλακεία, αντιθέτως, έχει μια υπέροχη αυτοπεποίθηση.

 

Ξενόφερτο είδος:

Δεν με τρομάζει καθόλου το ξενόφερτο. Με τρομάζει περισσότερο να αντιγράφουμε κάτι επειδή πέτυχε αλλού χωρίς να το κάνουμε δικό μας…

Όλα Μόνοι Μας (ξανά):

Το «ξανά» είναι το ωραίο της υπόθεσης. Επιστρέφουμε επειδή είχαμε κι άλλα να πούμε. Και, δυστυχώς για όλους μας, η πραγματικότητα μάς έδωσε άφθονο νέο υλικό.

 

Παράσταση–Standup–επιθεώρηση:

Λίγο απ’ όλα και ακριβώς αυτό που θέλαμε να κάνουμε. Έχει χαρακτήρες, σάτιρα, stand up, επικαιρότητα. Δεν ξέραμε σε ποιο κουτάκι να τη βάλουμε, οπότε αποφασίσαμε να μη τη βάλουμε σε κανένα.

 

Ρόλοι:

Η αγαπημένη μου πλευρά της παράστασης. Γιατί μέσα σε ένα βράδυ μπορείς να συναντήσεις ανθρώπους που ξέρεις. Ή, ακόμα χειρότερα, να αναγνωρίσεις τον εαυτό σου.

 

Σκηνοθεσία/Συγγραφή:

Στη συγγραφή γράφεις ό,τι σου κατέβει. Στη σκηνοθεσία πρέπει να βρεις και πώς στο καλό θα γίνει. Εκεί συνήθως αρχίζεις να μετανιώνεις για τον συγγραφέα. Που, στην περίπτωσή μας, είμαστε πάλι εμείς

Τηλεόραση:

Αναζητά διαρκώς το καινούργιο χρησιμοποιώντας, πολλές φορές, παλιές μεθόδους. Κι αυτό είναι ένα παράδοξο που δεν ξέρω για πόσο ακόμα μπορεί να λειτουργεί. Ο τρόπος που καταναλώνουμε περιεχόμενο έχει αλλάξει τόσο πολύ, που πραγματικά αναρωτιέμαι ποιος και με ποιον τρόπο θα παρακολουθεί τηλεόραση σε πέντε χρόνια από τώρα. Την αγαπώ, την σέβομαι αλλά με πληγώνει…

 

Υγεία:

Μέχρι τα 30 λες «θα περάσει». Μετά τα 30 λες «να το κοιτάξω αυτό;». Αυτή είναι όλη η μετάβαση στην ενήλικη ζωή.

 

Φιλόζωος:

Πολύ! Και έχω την υποψία ότι πολλές φορές τα ζώα έχουν καταλάβει τη ζωή πολύ καλύτερα από εμάς. Τρώνε, κοιμούνται, ζητάνε αγάπη και δεν απαντάνε σε e-mail.

 

Χαρακτήρες:

Οι άνθρωποι που παρατηρώ γύρω μου, λίγο παραμορφωμένοι. Αν κάποιος δει έναν χαρακτήρα στην παράσταση και πει «αυτός είναι ο θείος μου», έχουμε κάνει σωστά τη δουλειά μας.

 

Ψυχαγωγία:

Να φύγεις καλύτερα απ’ ό,τι ήρθες. Μπορεί να γέλασες, μπορεί να ξέχασες για δύο ώρες ό,τι σε απασχολεί, μπορεί και κάτι να πήρες μαζί σου. Για μένα αυτό αρκεί.

 

Ωραίες δουλειές:

Είναι αυτές που όταν τελειώνουν δεν θυμάσαι μόνο το αποτέλεσμα αλλά και τους ανθρώπους με τους οποίους τις έκανες. Τα τελευταία χρόνια προσπαθώ να λέω «ναι» κυρίως σε τέτοιες.