Γιώργος Ζαμπέτας: «Αυτός είναι ο GZeus»

Λίγα ονόματα κουβαλούν τόσο φως και τόσο μεγάλη καλλιτεχνική ευθύνη όσο το όνομα Ζαμπέτας! Κι όμως, ο Γιώργος Ζαμπέτας απέδειξε από πολύ νωρίς πως δεν γεννήθηκε για να ζήσει στη σκιά ενός θρύλου, αλλά για να συνεχίσει το νήμα της δημιουργίας με τη δική του, αυθεντική υπογραφή. Είναι ένας σπάνιος δημιουργός της νέας γενιάς, που συνδυάζει το έμφυτο χάρισμα με το ήθος, τη σεμνότητα με το αστείρευτο ταλέντο και τη βαθιά αγάπη για τη μουσική με μία ακατάβλητη ανάγκη για εξέλιξη. Εγγονός του αξεπέραστου Γιώργου Ζαμπέτα, του ανθρώπου που έγραψε χρυσές σελίδες στην ιστορία του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού, κουβαλά στις φλέβες του, μία ανεκτίμητη μουσική παρακαταθήκη. Γιος του βιρτουόζου του μπουζουκιού Μιχάλη Ζαμπέτα και της χαρισματικής ερμηνεύτριας Ελένης Νταράλα, μεγάλωσε σε ένα σπίτι όπου η μουσική ήταν τρόπος ζωής. Η μητέρα του που τον ανέθρεψε μόνη της με αμέτρητες θυσίες, τού χάρισε τις μεγαλύτερες αξίες: αξιοπρέπεια, ανθρωπιά, δύναμη και πίστη στα όνειρά του. Αυτοδίδακτος, χωρίς ακαδημαϊκές σπουδές, έμαθε μόνος του να συνθέτει και να γράφει στίχους, γιατί η μουσική υπήρχε μέσα του από τη γέννησή του. Ο ίδιος λέει για τον παππού του: ”κουβαλούσε τη μουσική παντού”- και αυτό ακριβώς συμβαίνει και με τον ίδιο. Δεν μιμείται, δεν αντιγράφει- δημιουργεί. Τιμά το όνομα του Ζαμπέτα με τον πιο ουσιαστικό τρόπο, χτίζοντας παράλληλα τη δική του ξεχωριστή πορεία. Με θάρρος έκανε μία τολμηρή στροφή 180ο, συστήνοντας στο κοινό τον GZeus. Και το τραγούδι του ” Sexy Mama” , το οποίο ανέβασε στο You tube και το Spotify έκανε εκατοντάδες χιλιάδες views.

ΣχετικάΆρθρα

Ξεκίνησε από το μηδέν, χωρίς να στηριχθεί στο επίθετο του, παντρεύοντας τη ραπ και τη συμφωνική trap με ηλεκτρονικούς ήχους, φυσικά έγχορδα και τις βαθιές ρίζες της λαϊκής και μεσογειακής μουσικής. Αυτή η καλλιτεχνική τόλμη αποδεικνύει πως είναι ένας δημιουργός που δεν φοβάται να ανανεώσει τη μουσική, χωρίς να προδώσει την ψυχή της. Ο Γιώργος Ζαμπέτας είναι ένας καλλιτέχνης με σπάνια ευαισθησία, αστείρευτη έμπνευση και δημιουργική γενναιοδωρία. Έχει ήδη χαρίσει τραγούδια σε μεγάλους ερμηνευτές και συνεχίζει να γράφει τη δική του ιστορία με συνέπεια και πάθος. Για εκείνον, η μουσική δεν είναι επάγγελμα- είναι ο τρόπος με τον οποίον αναπνέει, υπάρχει και αφήνει το αποτύπωμά του στον κόσμο. Και όλα δείχνουν πως αυτό το αποτύπωμα θα είναι ανεξίτηλο, αντάξιο του μεγάλου ονόματος που τιμά αλλά και του σπουδαίου δημιουργού που ο ίδιος γίνεται! Η δημιουργική του φλόγα μοιάζει ανεξάντλητη. Με πείσμα, εργατικότητα και αφοσίωση υπηρετεί τη μουσική σαν ιερή αποστολή, αναζητώντας διαρκώς νέους δρόμους έκφρασης, χωρίς να αποκόβεται ποτέ από τις ρίζες του. Κάθε του σύνθεση είναι ένα κομμάτι της ψυχής του, ένας διάλογος ανάμεσα στην παράδοση που κληρονόμησε και στο μέλλον που ο ίδιος ονειρεύεται να οικοδομήσει… Είναι ένας καλλιτέχνης που έχει όλα τα εφόδια για να εξελιχθεί σε μία από τις πιο σημαντικές μορφές της σύγχρονης ελληνικής μουσικής! Με βαθιά μουσική αντίληψη, σπάνια έμπνευση και αυθεντικότητα αποδεικνύει πως το μεγαλύτερο χάρισμα δεν είναι η καταγωγή, αλλά η δύναμη να δημιουργείς έργο που θα συγκινεί και θα μένει ζωντανό στο χρόνο.

– Πώς ήταν ο Γιώργος Ζαμπέτας ως παππούς; Περνούσε χρόνο μαζί σου ή ήταν απασχολημένος με την επαγγελματική του δραστηριότητα;

Ο παππούς μου ήταν ένας άνθρωπος με τεράστια προσωπικότητα. Εγώ βέβαια ήμουν πολύ μικρός όταν τον έζησα, οπότε οι αναμνήσεις μου είναι περισσότερο εικόνες και συναισθήματα. Ήταν ένας άνθρωπος που κουβαλούσε τη μουσική παντού μαζί του. Παρόλο που η ζωή του ήταν άμεσα συνδεδεμένη με τη δουλειά και τη μουσική, για μένα δεν ήταν ο «μεγάλος Ζαμπέτας». Ήταν ο παππούς μου.

– Πώς αισθάνεσαι που φέρεις το ονοματεπώνυμό του;

Είναι μεγάλη τιμή αλλά και μεγάλο βάρος. Το όνομα «Γιώργος Ζαμπέτας» έχει ήδη γράψει τη δική του ιστορία και δεν μπορείς ούτε να την αντιγράψεις ούτε να κρυφτείς πίσω από αυτή. Εγώ θέλω να τιμώ το όνομα αλλά παράλληλα να γράψω τη δική μου ιστορία. Δεν θέλω να υπάρχω επειδή υπήρξε ο παππούς μου. Θέλω κάποια στιγμή ο κόσμος να λέει: «Αυτός είναι ο GZeus» και μετά να ανακαλύπτει ότι είναι και ο εγγονός του Γιώργου Ζαμπέτα…

-Με ποιους έκανε παρέα την εποχή εκείνη;

Η ζωή του ήταν γεμάτη καλλιτέχνες, μουσικούς, τραγουδιστές και ανθρώπους της νύχτας και του θεάτρου. Ήταν μια εποχή όπου οι μεγάλες συνεργασίες δεν ήταν απλώς επαγγελματικές· οι άνθρωποι έκαναν παρέα, ξενυχτούσαν, έπαιζαν μουσική και δημιουργούσαν μαζί. Ο παππούς μου βρισκόταν μέσα στον πυρήνα αυτής της εποχής.

-Περίγραψέ μου τρεις εικόνες ευτυχίας που πέρασες μαζί του στην παιδική σου ηλικία.

Επειδή ήμουν μικρός, δεν έχω αναμνήσεις που μπορώ να αφηγηθώ σαν ολόκληρες ιστορίες. Έχω όμως εικόνες. Την παρουσία του μέσα στο σπίτι. Τον ήχο και την αίσθηση της μουσικής γύρω του. Και κυρίως αυτή την παιδική αίσθηση ότι απέναντί μου δεν βρισκόταν ένας άνθρωπος που γνώριζε όλη η Ελλάδα, αλλά απλώς ήταν ο παππούς μου. Αυτές οι εικόνες αποκτούν μεγαλύτερη αξία όσο περνούν τα χρόνια…

-Είχε σε κάποιους τραγουδιστές ιδιαίτερη αδυναμία;

Ο παππούς μου συνεργάστηκε με σπουδαίες φωνές και έγραψε τραγούδια που ταυτίστηκαν με μεγάλους ερμηνευτές. Δεν θα ήθελα όμως να βάλω λόγια στο στόμα του και να πω ότι κάποιος ήταν ο αγαπημένος του χωρίς να το γνωρίζω με βεβαιότητα. Αυτό που ξέρω είναι ότι είχε τεράστιο σεβασμό στον καλό τραγουδιστή και, πάνω απ’ όλα, στο ίδιο το τραγούδι!

-Ποια τραγούδια του ξεχώριζε;

Είχε γράψει τόσα πολλά και τόσο διαφορετικά τραγούδια, που θα ήταν άδικο να επιλέξω εγώ για λογαριασμό του ποια αγαπούσε περισσότερο. Αυτό που έχει σημασία για μένα είναι ότι πολλά από αυτά δεν έμειναν απλώς επιτυχίες μιας εποχής. Πέρασαν από γενιά σε γενιά. Αυτό είναι ίσως η μεγαλύτερη επιτυχία που μπορεί να έχει ένας δημιουργός!

-Είσαι αυτοδίδακτος στη μουσική και στο μπουζούκι. Πώς τα κατάφερες;

Με ατελείωτες ώρες μουσικής. Για μένα η μουσική δεν ξεκίνησε ως μάθημα, αλλά ως φυσική γλώσσα. Από πολύ μικρός άκουγα, παρατηρούσα, δοκίμαζα, έπαιζα και έγραφα. Παίζω μπουζούκι και σαξόφωνο, γράφω τραγούδια περίπου είκοσι χρόνια και έχω ασχοληθεί πολύ με την παραγωγή. Το αυτί, η επανάληψη και η καθημερινή τριβή ήταν το δικό μου ωδείο.

-Ο πατέρας σου, Μιχάλης Ζαμπέτας, ήταν βιρτουόζος του μπουζουκιού. Μίλησέ μου για αυτόν.

Ο πατέρας μου ήταν εξαιρετικός μουσικός και ένας άνθρωπος από τον οποίο πήρα πολλά περισσότερα από μουσικές γνώσεις. Ήταν πολύ σημαντική για μένα η άποψή του. Μάλιστα, όταν αποφάσισα να δημιουργήσω τον GZeus, η δική του συμβουλή ήταν , κατά κύριο λόγο, να μην στηριχτώ πρώτα στο όνομα Ζαμπέτας. Να δημιουργήσω κάτι δικό μου, να πετύχει ο GZeus και μετά να μάθει ο κόσμος ποιος βρίσκεται πίσω από αυτόν. Αυτή η σκέψη με επηρέασε πολύ.

-Η μητέρα σου, Ελένη Νταράλα, διέπρεψε στο τραγούδι και σε μεγάλωσε μόνη της. Ποια είναι τα συναισθήματά σου για αυτήν;

Η μητέρα μου είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο της ζωής μου! Όταν ένας άνθρωπος σε μεγαλώνει μόνος του, καταλαβαίνεις όσο μεγαλώνεις κι εσύ πόσες θυσίες κρύβονται πίσω από πράγματα που ως παιδί θεωρούσες δεδομένα. Για εκείνη αισθάνομαι αγάπη, ευγνωμοσύνη και βαθύ σεβασμό. Είναι ένας από τους ανθρώπους που με έμαθαν να επιμένω.

-Έγραψες πολλά λαϊκά τραγούδια, αλλά τώρα έχεις κάνει μία ολοκληρωτική στροφή 180° στην trap μουσική. Γιατί;

Επειδή, δεν θέλω να επαναλαμβάνω κάτι μόνο και μόνο επειδή το γνωρίζω καλά. Έχω γράψει λαϊκά τραγούδια περίπου είκοσι χρόνια και αυτή η μουσική υπάρχει μέσα μου. Αλλά ως δημιουργός θέλω να εξελίσσομαι! Ο GZeus συνδυάζει ραπ, συμφωνική τραπ, ηλεκτρονικό ήχο, φυσικά έγχορδα και στοιχεία από τη λαϊκή και μεσογειακή μουσική. Άρα στην πραγματικότητα δεν πέταξα το παρελθόν μου. Το πήρα μαζί μου και το έβαλα μέσα σε έναν καινούργιο κόσμο.

-Κυκλοφορεί το πρώτο σου τραγούδι στο YouTube και στο Spotify με τίτλο «Sexy Mama», άλλαξες και το όνομά σου και υπογράφεις ως GZeus. Γιατί πήρες αυτή την απόφαση;

Γιατί ήθελα να ξεκινήσω από το μηδέν. Το όνομα Ζαμπέτας ανοίγει πόρτες, αλλά δημιουργεί και τεράστιες προσδοκίες πριν καν ακούσει κάποιος τι έχεις να πεις. Εγώ ήθελα πρώτα να κριθεί η μουσική μου.

Ο GZeus είναι ένας διαφορετικός καλλιτεχνικός χαρακτήρας. Πιο σύγχρονος, θεατρικός, μυστηριώδης και απελευθερωμένος. Το «Sexy Mama» ήταν η πρώτη καθαρή δήλωση αυτής της νέας ταυτότητας.

Δεν αρνούμαι το όνομα Ζαμπέτας. Το αντίθετο. Το σέβομαι τόσο πολύ, ώστε δεν θέλω να το χρησιμοποιήσω σαν δεκανίκι.

-Τι είναι η μουσική για εσένα;

Η μουσική για μένα δεν είναι επάγγελμα! Είναι τρόπος να υπάρχω…

Μέσα από τη μουσική μπορώ να κάνω πράγματα που στην καθημερινή ζωή ίσως δεν μπορώ να εκφράσω. Να πω ιστορίες, να υποδυθώ χαρακτήρες, να προκαλέσω συναίσθημα. Αν ένα τραγούδι καταφέρει να κάνει κάποιον να αισθανθεί κάτι πραγματικό, τότε έχει πετύχει τον σκοπό του.

-Τι θέλεις να πετύχεις στη ζωή σου;

Δεν θέλω απλώς να κάνω επιτυχίες. Θέλω να αφήσω κάτι που θα έχει δική του ταυτότητα.

Προέρχομαι από μια οικογένεια με βαριά μουσική ιστορία, αλλά ο στόχος μου δεν είναι να ζήσω μέσα σε αυτήν. Θέλω να δημιουργήσω τη δική μου εποχή!

Αν κάποτε ο GZeus καταφέρει να γίνει ένα όνομα που ο κόσμος θα αναγνωρίζει χωρίς να χρειάζεται καμία άλλη επεξήγηση, τότε θα ξέρω ότι πέτυχα αυτό που ξεκίνησα να κάνω.