ΤΩΡΑ |
1. Πότε ήταν η πρώτη φορά που έγραψες τον πρώτο σου στίχο;
Ξεκίνησα να γράφω ποιήματα στην ηλικία των 11, προέκυψε τελείως ξαφνικά μόνο σαν ανάγκη να εξωτερικεύσω τα συναισθήματα μου. Δεν μεσολάβησε τίποτε άλλο, είχα ανάγκη να εκφραστώ. Μπορούσα να παίξω μουσική, να κάνω οτιδήποτε άλλο, απλώς εμένα μου προέκυψε η ποίηση, η οποία από εκείνα τα χρόνια ήταν το αποκούμπι μου, το λιμάνι μου και συνάμα ο τρόπος να πω στους γύρω μου όσα δεν μπορούσα, κοιτώντας τους κατάματα.
2. Αν και είσαι τόσο νέος, έχεις αρκετό έργο πίσω σου, ποια είναι η έμπνευσή σου;
Η έμπνευση μου είναι η ίδια η ζωή και οι άνθρωποι. Με γοητεύει η θλίψη κι ο έρωτας, η σκιά ενός σώματος και οι σκοτεινές πτυχές μιας μεγάλης αγάπης. Τα χρόνια που περνάνε και οι στιγμές. Η στιγμή που δεν θα ξαναζήσουμε. Εμπνέομαι από πολλά τελικά μα απελευθερώνομαι μονάχα από την ίδια την ποίηση. Τελευταία με εμπνέουν και οι δύσκολοι αποχωρισμοί και αποχαιρετισμοί με ό,τι αυτοί αφήνουν πίσω τους.
3. Μίλησέ μου λίγο για τις διακρίσεις σου.
Το καλοκαίρι του 2011 πήρα μέρος στο 22ο Παγκόσμιο Συνέδριο ποιητών στη Λάρισα σαν ένας από τους εισηγητές με τίτλο της ομιλίας μου «Από την Ομηρική Ποίηση στους σύγχρονους πολέμους. Η ειρήνη σε χρόνο ενεστώτα» ενώ διακρίθηκα στο 1ο Μεσογειακό Φεστιβάλ Ποίησης κερδίζοντας ένα από τα δώδεκα βραβεία με το ποίημα μου «Εξιλέωση», κέρδισα τον 2ο Έπαινο στον διαγωνισμό ποίησης στην κατηγορία «ελληνικός στίχος» με το ποίημα μου «Κάποτε», βραβεύτηκα απ΄ τον πρόεδρο του παγκοσμίου συνεδρίου Δημήτρη Κρανιώτη ως ένας από τους ποιητές που ξεχώρισαν σε αυτό το συνέδριο ενώ τέλος ξεχωριστή στιγμή για μένα ήταν η βράβευση μου από τον πρόεδρο της Ένωσης Τιμημένων Ποιητών Benjamin R. Yuzon σε ειδική κατηγορία για την προσφορά και την πίστη μου στην ποίηση ως αρωγός της παγκόσμιας ειρήνης.
4. Είναι άραγε δύσκολο να συνδυάζεις τη δημοσιογραφία με τη συγγραφή;
Αυτή την ερώτηση μου την κάνουν συχνά. Ουσιαστικά η διαφορά μεταξύ δημοσιογραφίας και ποίησης είναι στο ότι ένας δημοσιογράφος συνήθως παρουσιάζει ένα καλό και διορθωμένο κείμενο, προσέχει συνήθως τι γράφει και πως το παρουσιάζει ενώ στη συγγραφή ακόμη κι ένα κείμενο όχι τόσο καλά διατυπωμένο κι όχι μέσα σε καλούπια μπορεί να κάνει κάποιους να συγκινηθούν, να δακρύσουν ή και να θυμώσουν. Στη συγγραφή μιλάει κυρίως η ψυχή ενώ στη δημοσιογραφία το «κοφτερό» μυαλό.
5. Η ποίηση ή το μυθιστόρημα είναι αυτό που σου κεντρίζει περισσότερο την έμπνευση και το ενδιαφέρον;
Να σου πω την αλήθεια δεν το επιλέγεις αυτό. Προκύπτει. Μου αρέσει ο πεζός λόγος αλλά μέσα από τις στροφές των ποιημάτων νιώθω να εκφράζομαι καλύτερα, νιώθω πιο ελεύθερος. Έχω γράψει και γράφω πεζά κείμενα αλλά η μαγεία της ποίησης μονοπωλεί το ενδιαφέρον μου, καταφέρνει τελικά και με «αιχμαλωτίζει».
6. Υπάρχει κάποιο ποίημα σου που θα μοιραζόσουν μαζί μας, που θα αφιέρωνες στον κόσμο που θα διαβάσει τη συνέντευξη σου;
Εξορία
Για τον καφέ που ποτέ δε θα πιούμε.
Για το ότι δεν θα δούμε ποτέ, ερωτευμένοι
τα χρώματα της αυγής.
Γι’ αυτούς και για μας
για τους δρόμους μας που ενώθηκαν ανεπαίσθητα
και για τις ρίζες που φύτρωσαν βαθιά μέσα μας.
Για τα ίχνη που άφηνα στο βλέμμα σου,
για την επιμονή σου που με τρόμαζε
και για εκείνα που πάντα μόνοι θα ζούμε
ο ένας εδώ κι άλλος δυο ανάσες πιο κάτω.
Για όλα αυτά ένα ποίημα
και για μένα μονάχα η εξορία.
7. Αυτή την περίοδο γράφεις; Ετοιμάζεις κάποιο καινούργιο βιβλίο;
Τον τελευταίο καιρό η καθημερινότητα αλλά και η ζωή μου γενικά πήρε μια νέα τροπή, πιο άγρια. Άγχος. Πολλές ευθύνες. Έγινα πατέρας μιας πανέμορφης κόρης που κάθε πρωί μου χαμογελάει καθώς ξυπνάμε μαζί και δεν μου αφήνει περιθώρια για δεύτερες σκέψεις ίσως πιο ποιητικές. Αντιλήφθηκα πολλά πράγματα. Υπήρξαν αλλαγές. Μάλλον μεγαλώνω. Ορισμένες φορές χάνομαι από την πορεία μου, άλλες φορές κάποιοι άλλοι με γεμίζουν «σκοτάδι». Κι εκεί πρέπει να κάνεις αλλαγές, να ξαναβάλεις την πυξίδα κάτω και να χαράξεις νέα πορεία. Ποιήματα τελευταία δεν γράφω συχνά μα κάτι στίχους τους έχω σκαρώσει κι αν όλα πάνε καλά μέσα στο νέο έτος θα κυκλοφορήσει η καινούργια μου ποιητική συλλογή.
Σχόλια για αυτό το άρθρο