ΤΩΡΑ |
Θάλασσα τα λαμπερά μάτια του, χρυσαφένια τα μαλλιά του, κοσμούν ένα όμορφο πρόσωπο που αποπνέει πραότητα, μειλιχιότητα, θετική αύρα και φως… πολύ φως! Μοιάζει με άγγελο επί γης ο χαρισματικός και με άστρο ηθοποιός Μιχάλης Συριόπουλος που συν τοις άλλοις σου φέρνει και την εικόνα ενός μικρού παιδιού αγνού, αθώου, λίγο ντροπαλού και φοβισμένου. Όταν βγαίνει, όμως, στη σκηνή- και όχι μόνο- να υποδυθεί κάποιο ρόλο, γίνεται ο κυρίαρχος του παιχνιδιού! Γιατί έχει τόσο πληθωρικό ταλέντο που η σκηνή τον θέλει, τον επιζητεί και υποτάσσεται από την κυρίαρχη παρουσία του. Είναι γεννημένος ηθοποιός! Το θείο του χάρισμα φάνηκε από τότε που ήταν σπουδαστής στο Συγχρονο Θέατρο Βασιλης Διαμαντόπουλος. Όταν αποφοίτησε, του έδιναν πάντα πρωταγωνιστικούς ρόλους και εκείνος τους έφερε εις πέρας τόσο ευθύβολα και αποτελεσματικά που λες και ήταν χρόνια στο χώρο και είχε πείρα και εμπειρία. Όταν έφυγε στην Αθήνα, του εμπιστεύτηκαν ρόλους και συνεργασίες μερικοί από τους πιο σημαντικούς σκηνοθέτες και έπαιξε σε μεγάλα έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου. Συμμετείχε και σε τηλεοπτικές σειρές, όπου ξεχώριζε για τις ερμηνείες του. Αν και είναι ένας σεμνός, με ήθος, πλούτο συναισθημάτων και αξιών άνθρωπος, η υποκριτική του δεινότητα είναι τόσο ατέρμονη και δυνατή που μεταμορφώνεται σε ήρωες κόντρα στο χαρακτήρα και τον ψυχισμό του. Τη φετινή σεζόν, χωρίς να αποδομώ τη μέχρι τώρα μεστή, ουσιαστική και ερμηνευτικά κορυφαία καλλιτεχνική του πορεία βρίσκεται στο απόγειο της ωριμότητάς του και στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος με τις υποδύσεις του στο θέατρο και την τηλεόραση. Υποδύεται, αντίστοιχα, δύο ρόλους κόντρα σε αυτόν και σκίζει ως άλλος ρολίστας ολκής.! Είναι πασίδηλο, άλλωστε, ότι είναι από τους νεαρότερους ηλικιακά ρολίστες της γενιάς του! Θεατρικά πρωταγωνιστεί στον ”Ταλαντούχο κύριο Ρίπλεϊ” που σκηνοθέτησε ο άξιος σκηνοθέτης των σκηνοθετών Πέτρος Ζούλιας, που παίζεται στο θέατρο Ιλίσια με sold out παραστάσεις. Τηλεοπτικά, στους ”Πανθέους”, χαρίζει στο τηλεοπτικό κοινό μοναδικές στιγμές ερμηνείας, αποδεικνύοντας το εύρος της στόφας του! Ο ηθοποιός που περιβάλλεται από λάμψη και διαθέτει συνάμα ήθος, ταπεινότητα και ομορφιά ψυχής, Μιχάλης Συριόπουλος, και που θα γράψει ιστορία στον καλλιτεχνικό χώρο, μιλά για όλους και για όλα, ανοίγοντας την καρδιά του στο Cosmopoliti.
– Ποια είναι τα συναισθήματά σου τώρα που ήρθε η δικαίωση και η αναγνωρισιμότητα, ύστερα από σειρά ετών που άφησες την ασφάλεια του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος;
Πέρασαν οκτώ ολόκληρα χρόνια από τότε που θυμάμαι να αποχαιρετώ τα σκαλοπάτια του ΚΘΒΕ, στα τελειώματα της παράστασης «Αγγέλα». Με αποχαιρέτησες και εσύ λέγοντας μου πως πάω στην Αθήνα για να διεκδικήσω το βραβείο Χορν. Πέρασαν τα χρόνια, και πήρα το βραβείο. Ωστόσο, τα υλικά μου παραμένουν αμετάβλητα και πάντα νιώθω ανασφάλεια στη δουλειά μου. Αλλά είναι γεγονός ότι το επάγγελμα του ηθοποιού είναι μαραθώνιος, όχι κατοστάρι. Χαίρομαι λοιπόν που τα πράγματα είναι ευνοϊκά για μένα, αλλά η ζωή τρέχει και πολλές φορές νικάει το άγχος τη χαρά.
– Πώς αισθάνεσαι με αυτόν τον επαγγελματικό σου οργασμό;
Αυτό που εσύ αποκαλείς επαγγελματικό οργασμό, για μένα πλέον είναι η καθημερινή μου ρουτίνα. Ο συνδυασμός γυρισμάτων, μαθημάτων και παραστάσεων αποτελεί το καθημερινό μου κοκτέιλ, για το οποίο νιώθω ευγνώμων. Με αυτόν τον τρόπο δηλώνω ότι είμαι “αλκοολικός” χωρίς ίχνος πραγματικού αλκοόλ.
– Θεωρείς ότι η κοινωνία μας χωρίζεται σε καλλιτέχνες και σε κοινούς ανθρώπους;
Ναι, πιστεύω ότι η κοινωνία μας διαχωρίζεται συχνά σε καλλιτέχνες και κοινούς ανθρώπους. Ωστόσο, πολλές φορές παρατηρώ την αντίθετη κατάσταση, όπου οι καλλιτέχνες συμπεριφέρονται σαν κοινοί άνθρωποι και οι κοινοί άνθρωποι εκδηλώνουν κάτι το καλλιτεχνικό.
– Σε ιντριγκάρει να υποδύεσαι ρόλους κόντρα σε εσένα;
Ναι, φυσικά. Πώς αλλιώς θα μπορούσε να είναι; Αυτή είναι ουσιαστικά η ουσία της εργασίας μου. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, οι σκηνοθέτες και οι casting directors με αντιλαμβάνονται συχνά ως τον “κακό” στις ιστορίες τους, και έχω εξαντλήσει κάθε μόριο κακίας και αρνητικών συναισθημάτων μέσα μου.
– Ο θεατρικός σου ρόλος στον ”Ταλαντούχο κύριο Ρίπλεϊ” και ο τηλεοπτικός σου στους ”Πανθέους” δεν συνάδουν με την ψυχοσύνθεσή σου. Ισχύει;
Ως άνθρωπος, ηρεμία, ζεν και ευγένεια με διακατέχουν, αλλά συχνά παρεξηγούνται ως αδυναμία. Ωστόσο, ο τηλεοπτικός μου ρόλος στους Πανθέους ως “Μαρμάρης” είναι η επιτομή του κακού και του θλιβερού ανθρώπου. Από την άλλη, ο “Ρίπλεϊ” στο θέατρο είναι ένας φοβισμένος, αδύναμος άνθρωπος που καταφέρνει να κάνει την αδυναμία του, δύναμη. Έχουν λοιπόν λίγα κοινά μεταξύ τους. Αν με ρωτάς, ταυτίζομαι περισσότερο με τον Ρίπλεϊ. Έχω περισσότερα κοινά μαζί του, ενώ καθόλου με τον Μαρμάρη.
– Πώς είναι να συνεργάζεσαι με τον Πέτρο Ζούλια;
Πάντα αναρωτιόμουν γιατί οι παραστάσεις του Πέτρου Ζούλια έχουν τόσο μεγάλη επιτυχία. Με τη συνεργασία μας, μου απαντήθηκε το ερώτημα. Είναι ένας σκηνοθέτης που συνδυάζει την κατανόηση, την επιμονή, την αγάπη προς τους ηθοποιούς και τις ιστορίες, και το χιούμορ. Γεμάτος έμπνευση, χωρίς να καυχιέται γι’ αυτήν, γνωρίζει όλες τις αναπνοές του έργου και έχει αισθητική.
– Ο ηθοποιός πρέπει να εξελίσσεται διαρκώς;
Ο ηθοποιός είναι σαν ένα πολυμηχάνημα που χρειάζεται διαρκή συντήρηση. Αν μείνει σε αναμονή, μπορεί να σκουριάσει και να χάσει τη λειτουργικότητά του…
– Ονειρεύεσαι κάποιους ρόλους για το μέλλον;
Εδώ και 18 χρόνια δοκιμάζω τον εαυτό μου στο δράμα. Θα ήθελα πολύ να ξεκινήσει ένας κύκλος κωμωδίας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν ενδιαφέρομαι και για ρόλους σε αρχαία δράματα.
– Τι σε τρομάζει στη ζωή σου;
Υπάρχουν πολλά πράγματα που με τρομάζουν: η μοναξιά, η αδικία, η ανέχεια, η απώλεια. Για να αντιμετωπίσω τα προαναφερθέντα, αποφασίζω να βουτάω στο θέατρο.
– Γιατί η βία, οι δολοφονίες, το bullying, οι ακραίες συμπεριφορές, ή έλλειψη ήθους και αξιών κυριαρχούν στη σημερινή εποχή;
Πιστεύω πως έχουμε παρερμηνεύσει ή κάνουμε κατάχρηση δύο βασικών όρων: της δημοκρατίας και της πατριαρχίας. Η δημοκρατία δεν σημαίνει ασυδοσία αλλά περιλαμβάνει και υποχρεώσεις. Ως προς την πατριαρχία, διαφωνώ κατηγορηματικά με το μοντέλο που διαμορφώνει μια άτυπη αξιολόγηση σημαντικότητας με πρώτο τον άντρα, έπειτα τη γυναίκα, και μετά τα παιδιά και τα υπόλοιπα μέλη της κοινωνίας που αναγκάζονται να ζουν στο περιθώριο. Από την άλλη, ζούμε σε μια εποχή όπου το διαδίκτυο έχει τη δική του ηθική. Η υπερβολική χρήση του και η υπερκατανάλωση των social media οδηγούν τον κόσμο στην επιφανειακή γνώση και στην απώλεια ενδιαφέροντος. Η κοινωνία αλλάζει, έχει ήδη αλλάξει. Είναι αλήθεια ότι είναι θλιβερό μια ολόκληρη κοινωνία να έχει ως στόχο την επίτευξη χιλιάδων προβολών με σκοπό την viral διάδοση, παρουσιάζοντας επιφανειακά ηθικές αξίες, ενώ κάτω από την επιφάνεια η συμπεριφορά να είναι πατριαρχική, φασιστική και αντίθετη στην ελευθερία.
-Είσαι και δάσκαλος υποκριτικής. Μίλησέ μας για το θεατρικό σου εργαστήρι.
Συμπληρώνοντας την τέταρτη χρονιά λειτουργίας του, το τΖΕΝεράλε Acting Studio, αντιλαμβάνομαι πόση χαρά και περηφάνια που δίνει. Τα έξι διαφορετικά τμήματα υποκριτικής μας επιτρέπουν να αναδείξουμε την αλήθεια των ανθρώπων και να τους οδηγήσουμε στο προσκήνιο. Το εργαστήρι αυτό, προσφέρει προγράμματα είτε για ερασιτέχνες με ετήσια τμήματα που καταλήγουν σε θεατρικές παραστάσεις, είτε για επαγγελματίες με σεμιναριακούς κύκλους. Επιπλέον, αναλαμβάνουμε την προετοιμασία υποψηφίων σπουδαστών δραματικών σχολών.
– Τι καινούριο ετοιμάζεις;
Τώρα είναι η φάση που βρίσκομαι σε συζητήσεις για την επόμενη τηλεοπτική μου εμφάνιση και ξεκινάω πρόβες για την καλοκαιρινή περιοδεία του “Άμλετ”, όπου θα υποδυθώ τον Κλαύδιο υπό τη σκηνοθετική επιμέλεια του Θέμη Μουμουλίδη.
Σχόλια για αυτό το άρθρο