ΤΩΡΑ |
O φετινός 70ς διαγωνισμός τραγουδιού της Eurovision, δεν έχει έναν δεδομένο νικητή. Έχει όμως κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον: καλλιτέχνες με ξεκάθαρη ταυτότητα. Μετά τους ημιτελικούς, τέσσερις χώρες έχουν ήδη ξεχωρίσει γιατί κατάφεραν να δημιουργήσουν εικόνα, χαρακτήρα και πραγματική εμμονή στο κοινό.
Η Ελλάδα με τον Ακύλα δεν μπήκε στη λογική του “κοιτάξτε με”. Η εμφάνισή του βασίζεται στο συναίσθημα και στην ένταση της ερμηνείας, χωρίς υπερβολικά σκηνικά τρικ. Ο Ακύλας έχει αυτό που συχνά λείπει από την Eurovision: αλήθεια στο βλέμμα και αυτοπεποίθηση χωρίς επιτήδευση. Η Ελλάδα φέτος μοιάζει επιτέλους σύγχρονη και ευρωπαϊκή χωρίς να χάνει την ταυτότητά της.
Ο εκπρόσωπος της Δανίας είναι ίσως η πιο fashion-forward παρουσία της χρονιάς. Ο Søren Torpegaard Lund με το “Før vi går hjem” εμφανίζεται με ξυρισμένα φρύδια, ψυχρό glam styling και μια αισθητική που θυμίζει έντονα David Bowie στην berlin περίοδό του. Δεν προσπαθεί να γίνει “συμπαθητικός”. Είναι αινιγματικός, σχεδόν εξωγήινος πάνω στη σκηνή, σαν χαρακτήρας από futuristic editorial του Dazed. Η κάμερα τον λατρεύει γιατί κάθε πλάνο του μοιάζει ήδη iconic.
Η μεγάλη ανατροπή όμως ήρθε από τη Νορβηγία. Ο Jonas Lovv με το “Ya Ya Ya” μπήκε αθόρυβα στη διοργάνωση και κατέληξε να κάνει πολλούς να μιλούν για τον νέο μεγάλο Νορβηγό Eurovision star μετά τον Alexander Rybak. Η σκηνική του ενέργεια θυμίζει Freddie Mercury, όχι σαν μίμηση αλλά σαν attitude. Έχει αυτή τη θεατρική υπερβολή, το φλερτ με την κάμερα και το απόλυτο control του κοινού που θυμίζει rock frontman αρένας και όχι διαγωνιζόμενο. Σκοτεινός, σέξι και απολύτως magnetic.
Η Iταλία παραμένει φυσικά η πιο effortlessly cool χώρα του διαγωνισμού. Ο Sal Da Vinci με το “Per sempre sì” φέρνει ξανά αυτή τη γνώριμη ιταλική κομψότητα που κάνει την Eurovision να μοιάζει ξαφνικά με σκηνή από ιταλικό κινηματογράφο. Δεν πιέζει τίποτα. Δεν “φωνάζει” για προσοχή. Και ακριβώς γι’ αυτό δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω του.
Και μετά υπάρχει η Φιλανδία, που παραμένει το μεγάλο φαβορί των στοιχημάτων. Οι Linda Lampenius και Pete Parkkonen με το “Liekinheitin” έχουν φέρει στη φετινή Eurovision κάτι σχεδόν επικό. Η Φιλανδία παίζει φέτος με φωτιά, βιολιά, ροκ ενέργεια και μία σκηνική υπερβολή που θυμίζει Nordic fantasy blockbuster. Η Linda Lampenius κουβαλά ήδη cult status στη Σκανδιναβία, πρώην sex symbol, βιρτουόζος βιολονίστρια και performer που μοιάζει να γεννήθηκε για τηλεοπτικές υπερπαραγωγές. Η Φιλανδία έχει το πιο “Eurovision winning package” της χρονιάς: spectacle, hook και instant τηλεοπτική δύναμη.
Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι ότι φέτος η Eurovision δεν μοιάζει να κρίνεται μόνο από το τραγούδι. Κρίνεται από το ποιος δημιουργεί μύθο πάνω στη σκηνή. Και αυτός είναι ίσως ο λόγος που η φετινή διοργάνωση μοιάζει ξανά πραγματικά συναρπαστική.
Σχόλια για αυτό το άρθρο