ΤΩΡΑ |
Με όποιο έργο καταπιαστεί, γίνεται επιτυχία! Στο αριστουργηματικό έργο του κολοσσού Φιόντορ Ντοστογιέφσκι ”Παντβάλ, Μια λοξή ματιά στο υπόγειο”- ακόμη και στους τίτλους είναι ευρηματική- όπου επέλεξε για πρωταγωνιστή του τον Κώστα Βασαρδάνη πέτυχε το απόλυτο και, έτσι, δημιουργήθηκε ένα διαμαντάκι από την δαιμόνια Λίλλυ Μελεμέ στο φιλόξενο χώρο του Art 63! Γιατί, ο σπουδαίος και ιδιαίτερα σεμνός Κώστας Βασαρδάνης έχει ερμηνεύσει- είναι και βραβευμένος- πολλούς και σημαντικούς ρόλους του παγκοσμίου ρεπερτορίου, αποδεικνύοντας κάθε φορά το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του και την ευρεία γκάμα του. Με την καθηλωτική ερμηνεία του στην παράσταση αυτή που δεν πρέπει να χάσετε για κανέναν λόγο ντύθηκε απόλυτα το ρόλο του. Έγινε ένα με το σύγχρονο μοναχικό αντιήρωα, ο οποίος έχει αποκηρύξει τους πάντες και τα πάντα, ακόμη και την ίδια την αξία της πράξης. Εξεγείρεται ενάντια στο ίδιο το ηρωικό ιδεώδες και γεμάτος αυτογνωσία και πικρία αναζητά εκδίκηση από την κοινωνία που τον περιθωριοποιεί. Η εσωτερική του πάλη γεμάτη αμφιβολίες και αντιφάσεις σε κάνει να προβληματιστείς για τη φύση της ανθρώπινης ύπαρξης. Είναι δύσκολο να υποδυθείς ήρωα του Ντοστογιέφσκι εκτός εάν είσαι ηθοποιός με την πραγματική σημασία της λέξης και σκηνοθέτης που γνωρίζει καλά το θέατρο, το σέβεται, όπως και τους ηθοποιούς του, και δεν επιζητεί να αποδομήσει την παράσταση προς ίδια προβολή. Στο ”Παντβάλ΄΄ έχουμε το ιδανικό και ευθύβολο δίδυμο: στο ρόλο του μοναχικού αντιήρωα τον Κώστα Βασαρδάνη και στη σκηνοθεσία την άφθαστη Λίλλυ Μελεμέ, η οποία κάθε φορά που σκηνοθετεί δρέπει δάφνες! Ο ξεχωριστός Κώστας Βασαρδάνης από το Α ως το Ω.
Αλαζονεία : Σοβαρό πρόβλημα όταν τη συναντάμε στην εξουσία. Κατά τα άλλα, ξέρουμε καλά ότι πολλοί αλαζόνες έχουν υπάρξει σημαντικές και γοητευτικές προσωπικότητες.
Βιαιότητες: Του πολέμου. Καταστροφικές κι ανείπωτες.
Γεύση πραγματικότητας που ζούμε: Τόσο ανάμεικτη. Μια εποχή σύγχυσης. Ικανή για το καλύτερο και το χειρότερο.
Διαφυγή: Για μένα υπήρξε η μουσική. Και να την ακούω και να παίζω. Διαφυγή και ταυτόχρονα ένας τρόπος οργάνωσης της ζωής μου.
Ευαισθησία: Είναι νομίζω μεγάλη δύναμη. Το να μπορείς να αντιλαμβάνεσαι με την ψυχή και το μυαλό τα πράγματα. Και να αποδέχεσαι ότι κάτι, κι ας μην μπορείς να το εξηγήσεις, με κάποιον τρόπο το καταλαβαίνεις.
Ζωή: Αρκετά εύκολο να θεωρήσουμε ότι είναι δεδομένη και να γίνει σαν “μια ξένη, φορτική” όπως λέει και ο Καβάφης.
Ήρωας: ‘Οποιος μάχεται με εντιμότητα στην καθημερινότητά του!
Θέατρο ART 63: ‘Ενας όμορφος, καινούριος θεατρικός χώρος , στον οποίο εύχομαι να γίνουν σημαντικές θεατρικές παραστάσεις.
Ιδεαλιστής: Νομίζω θέλει ένα μέτρο. Και δεν εννοώ ότι είμαι εναντίον…
Καλλιτεχνικά σχέδια επόμενα: Το Μάιο, και για λίγες παραστάσεις, θα παίξω και θα επιμεληθώ σκηνοθετικά ένα έργο , του οποίου ο πρωτότυπος τίτλος είναι “L’aidememoire”. Το έχει γράψει ο Ζαν- Κλοντ Καριέρ. Συμπρωταγωνιστεί η Δάφνη Σκρουμπέλου . Τα σκηνικά και τα κοστούμια θα είναι της ‘Ασης Δημητρολοπούλου . Η παράσταση θα ανέβει στο θέατρο Studio Μαυρομιχάλη.
Λίλλυ Μελεμέ: Αφήνει χώρο στον ηθοποιό να είναι δημιουργικός, κι αυτό το εκτιμώ. Το ‘’Υπόγειο’’ είναι η τρίτη συνεργασία μας. Είναι ευγενική, ανθρώπινη κι έξυπνη. Αγαπάει πολύ το θέατρο και μου δίνει την εντύπωση ότι το έχει ανάγκη.
Μοναχικότητα: Τελείως διαφορετικό πράγμα από τη μοναξιά. Νομίζω είναι στη φύση το να είναι ένας άνθρωπος μοναχικός. Σε άλλους πάει , σε άλλους όχι. Σε μικρές δόσεις είναι χρήσιμη για όλους τους ανθρώπους. Ακόμα και για τους μη μοναχικούς.
Νοσηρότητα: Αρκετά συζητήσιμη έννοια. Στην εποχή της πολιτικής ορθότητας (με όλα τα συν και τα πλην αυτής) έχω την εντύπωση ότι θεωρούνται κάποιες φορές νοσηρές συμπεριφορές ή σκέψεις ή οπτικές που δεν είναι.
Ξένοι συγγραφείς αγαπημένοι: Θεωρώ τον εαυτό μου αδιάβαστο αρκετά. Εννοώ αδιάβαστο, αν σκεφτεί κανείς το πόσοι σπουδαίοι συγγραφείς υπάρχουν ανά τους αιώνες. Σχετικά πρόσφατα μου άρεσε πολύ Ο Στόουνερ του John Williams και τα βιβλία του Εντουάρ Λούι. Η κλασσική λογοτεχνία είναι ατελείωτη… Στην εφηβεία μου συγκινήθηκα πολύ από τους “Αθλιους” του Ουγκό και από ένα- δυο βιβλία του Χέρμαν ‘Εσε. Διαχρονική αγάπη η φαινομενικά απλοϊκή, ευπώλητη ‘Αγκαθα Κρίστι.
Οργή: Θα έλεγα ότι υπάρχει έντονη στην εποχή μας. Πριμοδοτείται νομίζω κι από τα λεγόμενα μέσα κοινωνικής δικτύωσης….Υπάρχουν οργισμένες φωνές που με πείθουν κι άλλες όχι. Μοιάζει πολλοί άνθρωποι να “χώνουν” στις οργισμένες τους διαφωνίες για πράγματα και πρόσωπα , και πολλά δικά τους άλυτα.
Παντβάλ-Μια λοξή ματιά στο υπόγειο: Η πρόταση μου έγινε ξαφνικά στα μέσα του Νοέμβρη, όταν μετά από σχεδόν εικοσιπέντε χειμώνες αδιάλειπτης εργασίας στο θέατρο , είχα πάρει απόφαση ότι φέτος δεν θα παίξω. Μπήκα στο χορό λοιπόν , χόρεψα και θεωρώ ότι δεν μου βγήκε σε κακό…
Ρόλοι: Ο Οιδίπους Τύραννος και ο Πατέρας του Στρίντμπεργκ είναι για μένα δυο ρόλοι, τους οποίους για μια σειρά λόγων βρίσκω πολύ συγκινητικούς.
Συμβάσεις: Αν η στάση είναι επί της ουσίας αντισυμβατική είμαι μαζί της.
Τηλεοπτικές σειρές: Για τις ελληνικές, ανάμεικτη η εικόνα θαρρώ. Αρκετές αδύναμες σεναριακά -πρωτίστως- αλλά και αρκετές από αξιοπρεπείς και πάνω.
Υπερβατικός: Δεν έχω, τουλάχιστον σε συνειδητό επίπεδο , πολλά-πολλά με τη μεταφυσική.
Φιόντορ Ντοστογιέφσκι: Είναι ένας άπιαστος συγγραφέας. Δεν έχει κανέναν συγγραφικό ορθολογισμό. Υπάρχουν μεγάλοι συγγραφείς του αιώνα του , ορθολογιστές συγγραφικά. Αυτός είναι νομίζω ο μεγάλος αναρχικός. Θα τολμήσω να πω ότι δεν είναι ακριβώς από τους αγαπημένους μου, όχι γιατί δεν με συγκινεί αλλά γιατί όταν κάτι είναι άπιαστο κατά κάποιον τρόπο απωθεί και λίγο. Κάπως έτσι τον βλέπω εγώ. Χωρίς να είμαι κριτικός της λογοτεχνίας ή ειδήμων επ’ αυτής, όπως είπα και προηγουμένως.
Χάρισμα: Aπαραίτητη η ύπαρξή του για να προχωρήσει κανείς σε κάτι που επιλέγει να κάνει στη ζωή του. Δεν νομίζω ότι ” μαθαίνονται όλα” . ‘Οχι…
Ψυχισμός: Αν θέλει κανείς να είναι έντιμος νομίζω εδώ δεν πρέπει να πει τίποτα.
Ωραίες συνεργασίες : Είναι αρκετές. Ωραίες βέβαια, ιδιαίτερα στον τρικυμισμένο χώρο του θεάτρου, δεν θα πει ανέφελες ή ακύμαντες. Σχεδόν πάντα υπάρχουν και μικρό συγκρούσεις και διαφωνίες και αδιέξοδες στιγμές….Το πιο ρομαντικό μου κομμάτι κρατάει πάντα στη μνήμη του τη συνεργασία με τον Δημήτρη Ψαθά και τον εαυτό μου, όταν μαθητής της πρώτης γυμνασίου , κλεινόμουν στο δωμάτιό μου και μάθαινα έναν σατιρικό μονόλογο του Μουσολίνι , τον οποίο με μεγάλη επιτυχία έπαιξα στη σχολική γιορτή για την 28η Οκτωβρίου. Είναι από τις πιο τρυφερές αναμνήσεις μου στην πορεία μου ως ηθοποιός.
Σχόλια για αυτό το άρθρο