Oι hot φωτοτυπίες του Απόστολου Μητρόπουλου

Το πιο ενδιαφέρον των ημερών, το γνωστό έργο της Ρένας Παπασπύρου «Φωτοτυπίες» (συλλογή ΕΜΣΤ) έγινε πηγή έμπνευσης για το σχεδιαστή ρούχων Απόστολο Μητρόπουλο και βρέθηκε στην πασαρέλα του Madwalk.

Κρίμα που δεν ζει η Diana Vreeland για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, μια και το γεγονός συνύπαρξης μουσικής και μόδας, το Madwalk δηλαδή, υπήρξε πολυσυζητημένο ολόκληρη την περασμένη εβδομάδα στην πρωινή και μεσημεριανή τηλεοπτική ζώνη, δίχως ωστόσο να αξιολογηθεί επαρκώς η κίνηση Μητρόπουλου που έκανε τη διαφορά. Το γεγονός και μόνο ότι ένας αρκετά νέος σε ηλικία σχεδιαστής επιλέγει ένα έργο σύγχρονης τέχνης για να δημιουργήσει την πρόσφατη συλλογή του, μας φέρνει λίγο παραέξω από τα περιφερειακά μας όρια.

Τονίζω το περιφερειακό, το οποίο αναφέρουμε συνήθως στο ζήτημα της τέχνης, γιατί με έφαγε η περιέργεια και παρακολούθησα τις μύριες όσες εκπομπές, που έλεγαν και ξαναέλεγαν για «σελέμπριτις» που μόνο εκείνοι γνωρίζουν, γιατί κανένας δεν είπε ότι η Μπαλατσινού είναι ό,τι πιο class κυκλοφορεί και άνετα θα την ενέκρινε η Κοκό Σανέλ και θα την έβαζε εξώφυλλο το Bazaar Harper, στα χρόνια που είχε την ευθύνη του η τρομερή διευθύντρια κοστουμιών και μόδας του Μητροπολιτικού της Νέας Υόρκης, και ότι ο Απόστολος Μητρόπουλος και οι μαυρόασπρες φωτοτυπίες, ως αποκλειστικό μοτίβο στα ρούχα του, είναι ό,τι πιο «επαναστατικό» έχουμε δει στην ελληνική μας μόδα. Ας είναι. Αρκεί που συνέβη.

Σαφώς και έχουν υπάρξει Ελληνες σχεδιαστές που ακούμπησαν στην τέχνη πριν από τον Απόστολο Μητρόπουλο. Η Λουκία και ο ιμπρεσιονισμός, ο Γιάννης Τσεκλένης και οι Ελληνες ζωγράφοι, η Σοφία Κοκοσαλάκη και οι πτυχώσεις των αρχαίων γλυπτών, ανήκουν στην κατηγορία, απλά είχε κάτι χρόνια να συμβεί.

Ενα δεύτερο στοιχείο που μου άρεσε στον Μητρόπουλο είναι ότι ακόμη και το λευκό blazer με τις τετραγωνισμένες γραμμές παρέπεμπε σε μια λευκή Α4, έτοιμη να δεχτεί τη φωτοτυπία. Τα ρούχα, δηλαδή, πέραν του ίδιου του μίνιμαλ σχεδιασμού και της δυναμικής της ενέργειας που διαθέτουν, είναι αιτιολογημένα ως προς το μοτίβο που ακολουθούν.

Η Ρένα Παπασπύρου το χειμώνα 1979-1980 φωτοτυπούσε απ’ ευθείας σε φωτοτυπικό μηχάνημα διάφορες ύλες που έβρισκε στο δρόμο. Ας μην ξεχνάμε ότι ο κύριος κορμός της δουλειάς της αντλεί από τις αποτοιχίσεις και από τις εικόνες της ύλης ή τις εικόνες στην ύλη. Ετσι, η συγκέντρωση υλικών παντός είδους που βρίσκονται στο αστικό τοπίο αποτελούν μόνιμο ενδιαφέρον για εκείνη.

Αυτές τις φωτοτυπημένες ύλες, ένα σύνολο 300 έργων, τις είδαμε σε μια έκθεση στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, πριν από τρία χρόνια και θα τις δούμε και στο μέλλον αφού η συλλογή ανήκει στο μουσείο. Σε σχέση με το ρούχο, επίσης, να θυμίσω το έργο «Ελένη» που είδαμε στον προαύλειο χώρο του μουσείου, με την Ασπα Στασινοπούλου να φορά για ρούχο το έργο της Παπασπύρου, σε ένα ιδιότυπο περφόρμανς. Το έργο-ρούχο ανήκει στη συλλογή του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης Κρήτης, γεγονός που σημαίνει ότι θα το ξαναδούμε.

Προσωπικά, θα ήθελα πολύ να συνδέσω τη δουλειά του Μητρόπουλου με την ενέργεια του οίκου Luis Vuitton να δημιουργήσει μια ολόκληρη σειρά με τα έργα της Yayoi Kusama, του Dior με τον Andy Warhol, της Prada με τον Piet Modrian.

Ο μέγας Balenciaga είχε πει ότι το ρούχο εγκλείει την αρχιτεκτονική στο σχεδιασμό του, τη γλυπτική στη φόρμα του, τη ζωγραφική στο χρώμα του. Στους σημαντικούς σχεδιαστές που εντάσσονται στη σύγχρονη τέχνη ή, για να κυριολεκτούμε, δημιουργούν οι ίδιοι σύγχρονη τέχνη, είναι ο καλοτεχνίτης Azedine Alaia, οι τρομεροί Ιάπωνες Yohji Yamamoto, Issey Miyake, Rei Kawakubo (η τελευταία μαζί με τον Watanabe υπήρξαν τα αστέρια του οίκου Come des Garsons), ενώ στην εγγλέζικη σκηνή δεσπόζει ο μακαρίτης Alexander Mc Queen και η Vivianne Westwood. Στις μητροπόλεις του κόσμου, τα μαγαζιά με τα ρούχα που σχεδιάζουν αντιμετωπίζονται με τον τρόπο που επισκέπτεται κανείς την πιο προχωρημένη γκαλερί.

πηγή enet.gr