ΤΩΡΑ |
Ο Γρηγόρης Αποστολόπουλος ανήκει σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία δημιουργών που δεν ακολουθούν αλλά χαράζουν δρόμο. Αντισυμβατικός, απρόβλεπτος, ανατρεπτικός, με μια ροκ- υπερβατική ιδιοσυγκρασία που δύσκολα χωρά σε καλούπια, αντιμετωπίζει τη σκηνή όχι ως τόπο αναπαράστασης αλλά ως ζωντανό σκεπτόμενο οργανισμό. Εκκεντρικός τόσο ως καλλιτέχνης όσο και ως άνθρωπος, ο Αποστολόπουλος αντλεί έμπνευση από το The Theatre of Absurd Plays, εμβαθύνοντας στο βλέμμα του θεατή, στην παρατήρηση της ίδιας της πράξης της ύπαρξης. Η σκηνοθετική του ματιά θα έλεγα ότι πατά με αποφασιστικότητα στο Θέατρο του Παραλόγου, εκεί όπου οι μεγάλοι κλασικοί συγγραφείς έθεσαν τα θεμέλια της σύγχρονης δραματουργίας και της φιλοσοφικής αναζήτησης επάνω στο ανθρώπινο αδιέξοδο. Ο ίδιος, με τη δική του ανατρεπτική ματιά, μεταφέρει το παράλογο στο σήμερα, φωτίζοντας το αθέατο με το δικό του, οξύ φως! Φέτος, συνεργάζεται για πρώτη φορά με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, υπογράφοντας τη σκηνοθεσία του έργου του Pascal Rambert ”Το τέλος του έρωτα” στο Φουαγιέ της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Μια συνάντηση όπου η ένταση, η φιλοσοφία και η ανατροπή συνδιαλέγονται με το πάθος και την αλήθεια- όπως ακριβώς και ο ίδιος ο δημιουργός!
– Γιατί έγινες σκηνοθέτης;
Μάλιστα. Ωραία πρώτη ερώτηση! Όταν ήμουν μικρός ήθελα να γίνω τραγουδιστής ξένου ρεπερτορίου αλλά δεν βοηθούσε πολύ η φωνή. Στην εφηβεία είπα να γίνω ροκ σταρ κιθαρίστας αλλά γρήγορα κατάλαβα ότι θα έπαιζα απλώς γύρω από μια φωτιά… Πάντα θαύμαζα τους ηθοποιούς αλλά ένιωθα πολύ άβολα πάνω σε κάθε σκηνή. Και πάντα ξεχωριστή θέση στη ζωή μου είχαν οι ποιητές αλλά πιστεύω ότι οι αληθινοί ποιητές είναι εξωπραγματικά όντα… Το ναυάγιο λοιπόν όλων των προηγούμενων με οδήγησαν στη Φιλοσοφική σχολή του ΑΠΘ αναζητώντας απαντήσεις. Και εκεί δυο σπουδαίοι δάσκαλοι μου, μου έδειξαν τον δρόμο της σκηνοθεσίας και του θεάτρου. Βγήκα στο εξωτερικό, σπούδασα σκηνοθεσία και περπατώ σε ένα σπουδαίο μονοπάτι για να επικοινωνήσω όλες μου τις σκέψεις.
-Το ‘’Το τέλος του έρωτα’’, με ποια κριτήρια το επέλεξες;
Βρήκα το έργο τυχαία την περίοδο της πανδημίας, ψάχνοντας συγκινήσεις στα ράφια ενός κεντρικού βιβλιοπωλείου. Με την πρώτη ανάγνωση ταυτίστηκα σε κάποια σημεία και με εντυπωσίασε ο άγριος, αληθινός λόγος και οι ακραίες λεκτικές διαδρομές. Με την δεύτερη ανάγνωση μου αποκαλύφθηκαν όλα τα τεχνάσματα μπεκετικής υφής και η δομή ενός θεατρικού έργου που μοιάζει με τα αγαπημένα μου theatre of the absurdplays. Με την τρίτη ανάγνωση, ήξερα ότι αυτό το έργο θα το ανέβαζα σε μία σκηνή για να αναμετρηθούμε.
– Γιατί οι σκηνοθεσίες σου είναι πάντα τόσο ανατρεπτικές;
Η αλήθεια είναι πως πολλές φορές, βάζουν αυτή την αρχαία ελληνική λέξη δίπλα στις δουλειές μου.. Ανατροπή λοιπόν σύμφωνα με το λεξικό, είναι θηλυκό ουσιαστικό που σημαίνει αναποδογύρισμα ενός αντικειμένου, ανατροπή εξουσίας και απρόσμενη εξέλιξη. Όλα μου αρέσουν.
– Θα ανέβαζες κάποιο έργο με κλασική σκηνοθετική φόρμα;
Δεν πιστεύω πολύ σε αυτά. Τι θα πει κλασική φόρμα; Στην εποχή που ζούμε νομίζω τα όρια σε όλες τις φόρμες και νόρμες έχουν ξεπεραστεί πια. Θα ήθελα να ανεβάζω έργα χωρίς φόρμες.
– Σύστησε στο κοινό τον συγγραφέα Pascal Rambert.
Ο Πασκάλ Ραμπέρ (Pascal Rambert) είναι ένας σύγχρονος Γάλλος θεατρικός συγγραφέας, σκηνοθέτης και χορογράφος,ένας από τους πιο σημαντικούς δημιουργούς της γενιάς του. Το έργο του χαρακτηρίζεται από την έντονη εστίαση στη γλώσσα και τις διαπροσωπικές σχέσεις. Είναι πολυγραφότατος, έχει ανεβάσει έργα του σε πολλές χώρες με το ‘’Τέλος του Έρωτα’’ να είναι το πιο επιτυχημένο του καθώς έχει παιχτεί σε 25 χώρες. Έχω τη χαρά να επικοινωνώ τακτικά μαζί του και θα έχουμε όλοι την ευκαιρία να τον γνωρίσουμε στις 28 Νοεμβρίου, που θα είναι Θεσσαλονίκη για την παράσταση και για μία εκδήλωση προς τιμή του από το ΚΘΒΕ και το Γαλλικό Ινστιτούτο.
– Γιατί οι διαπροσωπικές σχέσεις είναι τόσο δύσκολες στην εποχή μας και δεν έχουν αίσιο τέλος;
Οι σχέσεις πάντα είχαν μεγάλο βαθμό δυσκολίας. Έρως Ανικάτε Μάχαν. Ο έρωτας ο ανίκητος στη μάχη έλεγαν οι πρόγονοι… Όταν ,λοιπόν, υπάρχει μάχη, υπάρχει νικητής και ηττημένος. Υπάρχει πάθος, πάλη σώμα με σώμα και όπως λέει το έργο, αίμα και υγρά παντού.
– Κυριαρχεί η τεχνική του σωματικού θεάτρου στον τρόπο που σκηνοθέτησες το έργο αυτό;
Θέλω να πιστεύω ότι κυριαρχεί η Τέχνη του Θεάτρου και του θεάτρου που μου αρέσει να υπηρετώ. Πιστεύω, ότι πρέπει να υπάρχει απόσταση ανάμεσα στο κοίλον και την ορχήστρα, ανάμεσα στους θεατές και τη σκηνή. Θέλω να υπάρχει μία μαγεία, τα σκηνικά, η μουσική, τα φώτα. να δημιουργούν έναν κόσμο λίγο πέρα από το ρεαλισμό. Και σε αυτήν την παράσταση όλα αυτά λειτουργούν θαυμάσια και ιδιαίτερα η στοιχειωμένη μουσική που έγραψε ο Martyn Jacques και οι Tiger Lillies
– Ο έρωτας, όπως και η ζωή έχουν ημερομηνία λήξης;
Love Never Dies…
– Τι είδους άνθρωπος είσαι; Ποιοι άνθρωποι σε έλκουν από άποψη χαρακτήρα;
Τι να απαντήσω σε αυτήν την ερώτηση; Δύσκολο να μιλάς για τον εαυτό σου. Είμαι μοναδικός στο είδος μου (γελάει). Όπως όλοι I guess… Μου αρέσουν πολύ οι άνθρωποι που έχουν να πουν ιστορίες και ακόμη περισσότερο οι άνθρωποι που φτιάχνουν ιστορίες.
– Πώς είναι η συνεργασία σου με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος;
Είναι η πρώτη μου συνεργασία με το ΚΘΒΕ. Μεγάλη η ιστορία του και σπουδαία! Στο παρελθόν είχαμε κάποιες προσεγγίσεις αλλά δεν είχαμε βρει τον τρόπο. Φέτος, όταν μιλήσαμε με τον καλλιτεχνικό διευθυντή τον Αστέρη Πελτέκη, συμφωνήσαμε αμέσως. Ο Πελτέκης έχει φέρει έναν κοσμοπολίτικο αέρα στον οργανισμό που μου αρέσει πολύ. Έχει τολμηρό ρεπερτόριο, σε συνδυασμό με κλασσικά έργα βέβαια, αλλά αυτή η νέα φρέσκια αύρα που ενθαρρύνει νέους δρόμους και συνεργασίες και με καλλιτέχνες εκτός Ελλάδας που εμένα μου ταιριάζει πολύ. Στην παράστασή μας, Γάλλος ο συγγραφέας, Άγγλοι και Γερμανοί οι Tiger Lillies και Άγγλος και ο costume designer μας. Το ΚΘΒΕ έχει ένα εξαιρετικό δυναμικό σε όλες τις θέσεις και νομίζω είναι σε μία πολύ καλή περίοδο του…
Σχόλια για αυτό το άρθρο