Κώστας Αρζόγλου: «Κόλαση και παράδεισος δεν πιστεύω ότι υπάρχουν»

Ο Κώστας Αρζόγλου είναι από εκείνες τις σπάνιες παρουσίες που δεν περιορίζονται απλώς στην ιδιότητα του ηθοποιού αλλά αναδεικνύονται σε αληθινούς λειτουργούς της τέχνης. Με πορεία γεμάτη πρωταγωνιστικούς ρόλους του παγκόσμιου ρεπερτορίου, έχει καταφέρει να αφήσει ανεξίτηλο αποτύπωμα, να χαράξει μνήμες και να φωτίσει το ελληνικό θέατρο με την αλήθεια και την ευγένεια της ερμηνείας του. Παράλληλα, ως σκηνοθέτης, φανέρωσε το εύρος της καλλιτεχνικής του ματιάς, δίνοντας υπόσταση σε έργα με βαθιά συγκίνηση και εσωτερικότητα. Παρότι η τηλεόραση τον τίμησε με πολυάριθμες συνεργασίες, η ψυχή του ανήκει ολοκληρωτικά στο θέατρο, εκεί όπου ο λόγος γίνεται δόνηση, η σιωπή αποκτά νόημα και η ανθρώπινη παρουσία ανυψώνεται σε τέχνη. Από τους αληθινούς gentlemen της σκηνής, μα και της κοινωνικής μας ζωής, o Κώστας Αρζόγλου ενσαρκώνει την αφοσίωση, το ήθος και την καλλιέργεια που τόσο σπάνια συναντώνται στις μέρες μας. Στις 3 θα Νοεμβρίου θα επιστρέψει στο θέατρο Aλκμήνη, υποδυόμενος για δεύτερη σεζόν τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Σωφρονίου Δ’ στο έργο του Θανάση Σταυρόπουλου ”΄Αγιος Νεκτάριος- από τη γη στον ουρανό”, σε σκηνοθεσία Μενέλαου Τζαβέλλα, μια ερμηνεία που δεν είναι απλώς καλλιτεχνικός γεγονός αλλά μία πνευματική εμπειρία, καθώς μέσα από τη σκηνή αναδύεται η δύναμη της πίστης, της ιστορίας και της ίδιας της ανθρώπινης ψυχής.

ΣχετικάΆρθρα

– Μετανιώνεις για τα ”ναι” ή τα ”όχι” που είπες στην καριέρα σου;
Δεν μετανιώνω για τίποτα. Κριτικάρω ίσως τον εαυτό μου πώς έπαιζε στο τάδε πλάνο ή στο τάδε σήριαλ, ή αν έπαιζε κάπου καλύτερα. Κριτικάρω και τα καλά και τα άσχημα.

– Είσαι άνθρωπος του θεάτρου παρά της τηλεόρασης, ισχύει;
Παρόλο που έχω κάνει πολύ τηλεόραση, ανήκω στο θέατρο, είτε όταν παίζω είτε όταν σκηνοθετώ. Επίσης, υπάρχει η παρεξήγηση, όταν σκηνοθετώ ανεβάζω έργα με κωμική απόχρωση, ενώ ως ηθοποιός, παίζω συνήθως δεν ξέρω για ποιο λόγο, τον σκεπτόμενο άνθρωπο. Οι ειδήμονες δεν έχουν ιδέα, γιατί δεν μπορείς να παίξεις ένα δραματικό ρόλο, αν στην άκρη του ρόλου δεν υπάρχει το κωμικό στοιχείο.

– Θα τσαλάκωνες το image σου για κάτι;
Ναι, βέβαια. Το έχω αποδείξει. Για παράδειγμα στη “M. Butterfly” με τον αείμνηστο Αλέκο Αλεξανδράκη, που είχε μεγάλη επιτυχία. Και σήμερα στον “Άγιο Νεκτάριο”, σε διάφορους ρόλους και στους “Ήρωες”. Πιστεύω ότι ο ρόλος που αγκαλιάζει τον ηθοποιό, τον βοηθά να ανακαλύψει και μία πλευρά του εαυτού του. Αλλιώς, αν δε θέλει ας μην κάνει θέατρο, να πάει σπίτι του.

– Πώς είναι να υποδύεσαι έναν κληρικό; Είναι πιο δύσκολο από έναν οποιονδήποτε ρόλο;
Ομολογώ ότι δεν είναι δύσκολο, ούτε τεχνικά ούτε υποκριτικά. Όμως διασταυρώνομαι με κάτι ένθεο και αυτό είναι η γλύκα του ρόλου επί σκηνής.

– Υπήρξε φορά που έχασες την πίστη σου;
Με ταρακουνά η αντίληψη, η οποία δεν είναι ορθόδοξη αλλά έχει σχέση με την αρμονία της φύσης. Αυτή την αρμονία, την είχαν ανακαλύψει οι αρχαίοι και αργότερα και άλλες θρησκείες, προσπαθώντας να συλλάβουν την αρμονία του σύμπαντος. Σε αυτή τη “δική” μου πίστη, δεν έχασα πότε τα πιστεύω μου, είναι κάτι βαθύ στο dna μου.

– Πώς ήταν η συνεργασία σου με τον Θανάση Σταυρόπουλο και το Μενέλαο Τζαβέλλα;
Νομίζω, ότι δεν μου είχαν πει πολλά πράματα, αλλά αυτά που είπαν ήταν καίρια με δύο απλές λέξεις. Αλλά από την άλλη μεριά, κι εγώ κουβαλώ μία ατμόσφαιρα από τα παιδικά μου χρόνια, ως παπαδάκι σε μία εκκλησία στο Μαρούσι. Ξέρω και τα μέσα και τα έξω του ιερού, όλη την νοοτροπία. Άλλαζα ως παπαδάκι τα “ωράρια”, τα χερουβίμ, τέτοια.. Μάλιστα, πάντα στην αριστερή πόρτα προς το ιερό ήταν η εφηβική μου αγάπη, η Τατιάνα. Μου άρεσε αυτή κι έτσι μου άρεσαν όλα εκεί μέσα, με έναν αγαπησιάρικο επιχρυσισμό. Ήμουν 12-13 χρόνων.

– Η κοινωνία μας βαδίζει στο δρόμο της αρετής ή της κακίας;
Πολλά υπάρχουν που με ξενίζουν, όταν ειδικά πρωτοεμφανίζονται. Η γλώσσα, ο λόγος, συνήθειες που είναι ξένες. Κάθε τι καινούργιο ανά τους αιώνες στη γη, στην αρχή παραξενεύει. Αφού, όμως κι εγώ αγαπώ τα λάθη μου, έτσι και στα λάθη της η κοινωνία θα βρει τρόπο να σταθεί στα πόδια της.

– Τίνος τη γνώμη υπολογίζεις πολύ;
Δεν ξέρω. Αν στο κοινό του θεάτρου ξέρω κάποιον γνωστό ή επώνυμο με ενοχλεί πάρα πολύ. Γιατί θέλω να απευθύνομαι στη ψυχή του κοινού και να μην προσωποποιείται. Δεν θέλω την ώρα της πράξης να παρευρίσκεται κάποιος που ξέρω. Δημιουργώ εγώ τώρα. Θα ακούσω τη γνώμη του πολύ πιο μετά.

– Είναι ένα είδος κρυφής γνώσης το ένστικτο;
Όχι, δεν είναι. Καταρχάς, είναι κάτι που το έχουμε όλοι από τη φύση μας. Το πόσο καταγράφεται στη μνήμη η λεπτομέρεια, όχι εγκεφαλικά, αλλά δημιουργικά από την ανθρώπινη φύση, εξαρτάται από τον καθένα. Για παράδειγμα, κάποιος πέθανε και αφήνει κληρονομιά μια έκταση. Αν την καλλιεργήσει κάποιος θα είναι εύφορη, αν πάλι όχι θα είναι μία κενή χωρίς λόγο έκταση. Όλοι την έχουν, αλλά το θέμα είναι να την αξιοποιήσουν.