Μαρία Ζορμπά: «Η ζωή είναι τόσο υπέροχα πλούσια!»

Η Μαρία Ζορμπά αποτελεί μια από εκείνες τις σπάνιες παρουσίες που δεν απλώς περνούν από τη σκηνή αλλά την εξυψώνουν, την ευγενίζουν, τη μεταμορφώνουν. Από την πρώτη στιγμή που εισέρχεται στο θεατρικό προσκήνιο, η αύρα της γεμίζει το χώρο με μια αίσθηση ιεροτελεστίας, η φωνή της, μεστή και αφοπλιστικά αληθινή, διαγράφει στον αέρα παύσεις που μιλούν, σιωπές που συγκινούν, βλέμματα που χτίζουν υποκριτικούς ουρανούς. Μια κυρία του θεάτρου με ολόκληρη τη σημασία και το βάρος της λέξης- μία προσωπικότητα του πνεύματος που κουβαλά την τέχνη μέσα της σαν ιερό δώρο και την υπηρετεί με προσήλωση, διακριτικότητα και άτεγκτη συνέπεια στις αξίες της! Γιατί η Μαρία Ζορμπά δεν κάνει απλώς θέατρο, ζει για το θέατρο χωρίς εκπτώσεις, χωρίς συμβιβασμούς, χωρίς να επιζητά την εύκολη λάμψη ή το πρόσκαιρο χειροκρότημα. Είναι από εκείνες τις ηθοποιούς που γνωρίζουν βαθιά την αξία της δραματουργίας, που κατανοούν εσωτερικά την αρχιτεκτονική ενός ρόλου και τον απογυμνώνουν μέχρι να αποκαλυφθεί το ανθρώπινο μυστήριο που κρύβει. Σε μια εποχή όπου συχνά η ταχύτητα της τηλεοπτικής προβολής υπερισχύει της ουσίας, εκείνη επιλέγει συνειδητά να μην κάνει ταυτόχρονα θέατρο και τηλεόραση, παρότι γνωρίζει πως τα οικονομικά οφέλη είναι μεγάλα- και αυτή της η επιλογή την τιμά όσο λίγες. Είναι στάση ζωής, είναι πίστη, είναι αφοσίωση στο ύψιστο λειτούργημα του ηθοποιού: στη βαθιά, αληθινή και ανεπιτήδευτη επαφή με τον θεατή. Αυτή η εσωτερική της κοσμιότητα, αυτή η λεπτότητα πνεύματος δεν κρύβεται, διαφαίνεται στον λόγο της, στη διατύπωση των σκέψεων της, στο βλέμμα και στην παρουσία της, στο ”μέτρο” και στο ”ήθος” που αποπνέει κάθε υποκριτική της επιλογή. Διαμάντι αξιοπρέπειας και υποκριτικής τέχνης με ερμηνείες μαγευτικές, καθηλωτικές, συναρπαστικές, η Μαρία Ζορμπά δεν υποδύεται ρόλους, αλλά γίνεται ένα με αυτούς. Με τεχνική που ισορροπεί ανάμεσα στο ρεαλισμό και στη θεατρική ποίηση, με φλέβα δραματική, με σωματικότητα που διηγείται ιστορίες προτού καν μιλήσει, τους ζει, τους ανασαίνει, τους μεταφέρει στο κοινό με εκείνη τη σπάνια διαύγεια συναισθήματος που μόνο οι μεγάλοι διαθέτουν. Και όσοι την παρακολουθούν στην επιτυχημένη σειρά του Mega ”Μια νύχτα μόνο” μιλούν με ενθουσιασμό για την συμπρωταγωνιστική της συμμετοχή, όπου πραγματικά δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας, αποδεικνύοντας πως η τηλεόραση όταν συναντά καλλιτέχνες αυτού του διαμετρήματος, αποκτά ξανά βάθος, ποιότητα και λόγο ύπαρξης. Η Μαρία Ζορμπά είναι μια ηθοποιός που τιμά το θεατρικό σανίδι, που σέβεται την τέχνη και το κοινό της, που υψώνει επίπεδο και προσδοκίες. Από εκείνες τις σπάνιες δημιουργικές υπάρξεις που δεν ακολουθούν το θόρυβο της εποχής, αλλά χαράζουν το δικό τους δρόμο, αφήνοντας πίσω τους κληρονομιά αισθητικής, ήθους και ερμηνευτικής αριστείας. Μια καλλιτέχνις που δεν υπηρετεί το θέατρο σαν επάγγελμα, αλλά το ασκεί ως λειτούργημα- και γι’ αυτό το θέατρο την ανταμείβει με το σεβασμό που μόνο στους πραγματικούς μεγάλους χαρίζεται.

ΣχετικάΆρθρα

-Γιατί δεν έκανες θέατρο τη φετινή σεζόν, λόγω του σίριαλ ‘’Μια νύχτα μόνο’’ στο οποίο συμπρωταγωνιστείς;

Υπήρχε κάτι που σχεδιάζαμε με αγαπημένους συνεργάτες, κάτι που το πιστεύαμε πολύ, αλλά τελικά μετατέθηκε χρονικά. Η αλήθεια, βέβαια, είναι ότι το καλοκαίρι που αρχίσαμε με τη σειρά ‘’ Μια νύχτα μόνο’’, αλλά και το φθινόπωρο, το πρόγραμμα των γυρισμάτων μου ήταν πολύ φορτωμένο, οπότε δεν νομίζω να ήταν εφικτό να κάνω πρόβα στο θέατρο. Μπόρεσα όμως να χωρέσω, τη συμμετοχή μου στο “Παιδί”, για λίγα επεισόδια, και ήταν κάτι που το χάρηκα πολύ ως διαδικασία, ως αποτέλεσμα και ως συνάντηση με αγαπημένους συναδέλφους.

– Γιατί δεν θέλεις να κάνεις μαζί θέατρο και τηλεόραση, όπως όλοι σχεδόν οι συνάδελφοι σου;

Νομίζω, κανένας μας δεν θέλει να συμπίπτουν αυτά τα δυο. Η ανάγκη οδηγεί εκεί. Είτε είναι οικονομική, είτε κάποια άλλη. Είναι και ζήτημα συγκυρίας. Να σου προτείνουν κάτι θεατρικό, παράλληλα με τα γυρίσματα στην τηλεόραση, κάτι πολύ αξιόλογο ή ελπιδοφόρο που δεν σου κάνει καρδιά να το αρνηθείς. Οπότε εκεί, ζοριζόμαστε πολύ. Αλλά είναι τέτοιες οι συνθήκες για τους ηθοποιούς στην Ελλάδα, που πρέπει να δουλεύουμε έτσι. Διπλώνοντας τη μια δουλειά με την άλλη, εφευρίσκοντας νέες δυνάμεις ή εξαντλώντας τον εαυτό μας. Φυσικά υπάρχουν περιπτώσεις που λες “όχι” κι αυτό έχει πάντα κόστος. Σε όλα τα πρακτικά επίπεδα. Αλλά σ’ ένα επίπεδο πιο πνευματικό δικό σου, μπορεί να έρθουν κάποιες “αμοιβές”.

– Γιατί είπες το “ναι” στο συγκεκριμένο σίριαλ; Ποιος είναι ο ρόλος σου σε αυτό;

Έγινε κάτι πολύ ωραίο με τη συγκεκριμένη δουλειά! Από αυτά που υφαίνονται μυστικά σ ‘έναν αόρατο χώρο, αυτού της ευχής, και σου παραδίδονται μετά σαν δώρο. Θέλω να πω, ότι με τον Στάμο Τσάμη ήθελα πολύ να συναντηθώ και να δουλέψω, από τότε που είδα την σειρά του για τον Άγιο Παϊσιο, οπότε όταν με πήρε τηλέφωνο δεν είχα να ρωτήσω και πολλά. Είχα χαρά και μεγάλη εμπιστοσύνη, και ένιωσα σαν να τον ήξερα χρόνια.

Η Μαρίκα, η γυναίκα που υποδύομαι, είναι η μητέρα της οικογένειας Νταγιάννου. Είναι το ενωτικό και φιλειρηνικό πνεύμα, που εργάζεται για να εξομαλύνει τις εντάσεις που δημιουργεί ο πιο “πολεμοχαρής” σύζυγός της και συχνά λειτουργεί σαν αερόσακος στις συγκρούσεις των μελών της οικογένειας. Στο πρόσφατο παρελθόν της ένα μεγάλο πένθος, ο θάνατος του πρωτότοκου γιου της, την έκανε να χάσει τις εσωτερικές ισορροπίες, και κάποιες φορές τη σωστή κρίση της, βάζοντας ως προτεραιότητα να μην καταπιεί την οικογένεια της το πένθος και να μην δοκιμάσουν άλλο πόνο οι αγαπημένοι της.

– Ισχύει ότι είσαι περισσότερο του θεάτρου παρά της τηλεόρασης;

Δε νομίζω ότι ισχύουν τέτοιοι διαχωρισμοί. Δεν πρέπει να υπάρχουν. Η τέχνη μας τα περιλαμβάνει όλα, και είναι μια συνεχής άσκηση όπου και αν βρεθείς. Προσωπικά πηγαίνω με την ίδια ψυχή, επένδυση, προετοιμασία και χαρά σε κάθε δουλειά στην τηλεόραση, στο θέατρο ή σε μια ταινία. Η τεχνική, ναι, σε κάποια πράγματα διαφέρει.

– Τι είναι θέατρο και τι ηθοποιός για εσένα;

Είναι μια σύναξη το θέατρο, που έχει για μένα και μια ιερότητα. Αυτό θα έβαζα ως πρώτη σκέψη, από τις πολλές που μου έρχονται ακούγοντας αυτή την ερώτηση. Είτε ως αφορμή για χαλάρωση και διασκέδαση, είτε για να είναι παρόντες σε κάτι πιο μυσταγωγικό, οι άνθρωποι μαζεύονται σε ένα χώρο για να γίνουν μάρτυρες σε ένα συμβάν επί σκηνής. Η διαφορά με μια συναυλία για παράδειγμα, είναι για μένα ακριβώς αυτό. Ότι με την μουσική και τα τραγούδια περιγράφεται κάτι, υπάρχει αφήγηση, σχόλιο, αίσθημα, όπως και στο θέατρο… αλλά στη σκηνή του θεάτρου οφείλει να συμβεί κάτι στον ηθοποιό σε σχέση με το κείμενο, τον χώρο και τους συμπαίκτες. Ο ηθοποιός είναι μια διαφάνεια. Πάνω του συναντιούνται κάτι πολύ παλιό με την παρούσα στιγμή, πλάθοντας τον ήχο και τη μορφή του. Ή αλλιώς ένας ενδιάμεσος, ανάμεσα σε ζητήματα και ερωτήματα πανάρχαια για τον κόσμο και την ύπαρξη και στο κοινό μπροστά του, σ’ ένα διαφορετικό κάθε φορά “σήμερα”.

– Τι δεν θα μπορούσες να κάνεις ποτέ στη ζωή σου;

Να βλάψω συνειδητά έναν άνθρωπο.

– Πηγαίνοντας πίσω στην παιδική σου ηλικία, ποιο πράγμα θα έλεγες ότι είναι αυτό που σε καθόρισε;

Η αυστηρότητα, η σιωπή και η απουσία μέσα στην οικογένεια. Όμως μέχρι τα 6 μου, μεγάλωσα σε ένα σπίτι με αυλή. Με λουλούδια διάφορα, τριαντάφυλλα, με ροδιά, συκιά, κότες και πλυσταριό. Επίσης υπήρχε συνέχεια μαζί μας, μια θεία, μια γιαγιά και μια προγιαγιά. Μεγάλα δώρα!

– Έχεις σχέση με τον Θεό;

Είναι ένας αγώνας καθημερινός να κρατάω μαλακή την καρδιά μου για να γεμίζει με την παρουσία Του.

– Υπήρξε κάποια φορά που έχασες την πίστη σου;

Όχι δεν θα το έλεγα. Το μυαλό βέβαια εμποδίζει συχνά. Αλλά το μυαλό, η λογική – τόσο χρήσιμα στο χτίσιμο αυτού του κόσμου, αλλά και με ευθύνη σε μεγάλα δεινά- είναι υποδεέστερα του πνεύματος. Εκεί έρχεται η δωρεά μιας άλλης όρασης, αν έχεις υπομονή…

– Για ποιο προσωπικό και καλλιτεχνικό σου επίτευγμα είσαι υπερήφανη;

Δεν θα χρησιμοποιούσα τη λέξη υπερήφανη. Δεν έχω αισθανθεί έτσι. Αλλά κάποιες φορές λέω στον εαυτό μου : ‘’εντάξει, ωραία, καλά το κατάφερες αυτό’’. Στην προσωπική ζωή, ίσως ότι μπόρεσα να επιβιώσω και να πάρω ένα δρόμο που ήθελα, χωρίς βοήθειες. Για την τέχνη μας, χαίρομαι όταν με τα χρόνια βλέπω ότι αφήνομαι να εκτεθώ περισσότερο, δεν εκβιάζω κάποια επίδοση όπως παλιά, αλλά θέλω, επιθυμώ ακόμα περισσότερο να παραδοθώ.

– Ποιο ταλέντο των άλλων ζηλεύεις;

Αυτή την ωραία ικανότητα κάποιων ανθρώπων να έχουν έντονη κοινωνικότητα, χωρίς να επηρεάζει την καλλιτεχνική τους δράση ή την έμπνευση τους.

– Τι άλλο θα πρέπει να διαθέτει ένας ηθοποιός εκτός από ταλέντο;

Να έχει μια συνομιλία μέσα του, με τη συντριβή. Τη δικιά του και των άλλων. Να μην την ξεχνάει. Και στο πρακτικό επίπεδο, έναν άνθρωπο να χειρίζεται τις οικονομικές του συναλλαγές.

– Συμφωνείς πως κάθε δημοσιότητα είναι καλή δημοσιότητα;

Καταλαβαίνω πως το εννοούν, αλλά όχι δεν θα συμφωνήσω.

– Μπορεί η επαγγελματική σου ζωή να σε καλύψει τόσο ώστε να φέρει την ευτυχία;

Οι ευτυχισμένες στιγμές, όποτε έρχονται, είναι δώρα, από πολλούς και διαφορετικούς δωρητές, και από συνδυασμούς. Η ζωή είναι τόσο υπέροχα πλούσια!